Kult wynagradzania NSPJ Bracia Serca Jezusowego spełniają m.in. przez codzienne odmawianie Litanii do NSPJ i pierwszopiątkowe adoracje Najświętszego Sakramentu.

Gdzie można ich spotkać? Są w samym centrum. Np. w archikatedrze św. Jana Chrzciciela na Starym Mieście. Ich strojem jest czarny habit uszyty na wzór kapłańskiej sutanny, lecz bez zewnętrznych guzików, przepasany zielonym pasem. Bracia pełnią posługę w zakrystii i przy ołtarzu, dbają o porządek w archikatedrze, służą też przybywającym pielgrzymom i rozprowadzają katolickie czasopisma oraz dewocjonalia.

Bracia zgodnie ze swym charyzmatem nie przyjmują święceń kapłańskich. Życie i działalność zgromadzenie opiera na regule św. Augustyna.

Wśród braci z warszawskiej archikatedry jest br. Marian Markiewicz, który pierwsze śluby w Zgromadzeniu złożył w 1970 r. Przełożeni zakonni skierowali go do pracy w archikatedrze za czasów bł. kard. Stefana Wyszyńskiego. Wtedy też poznał bł. ks. Jerzego Popiełuszkę, który był wtedy alumnem seminarium duchownego. Br. Marian był świadkiem jego święceń kapłańskich. W latach 1977-82 pracował jako kierowca w Polskim Kolegium Papieskim w Rzymie. Tam zatrzymywał się kard. Karol Wojtyła podczas pobytów w Wiecznym Mieście. Przy takich okazjach br. Markiewicz był m.in. kierowcą metropolity krakowskiego – także przed pamiętnym konklawe w październiku 1978 r.

– Jan Paweł II to był człowiek modlitwy. Przez swoją systematyczność, umiejętność zorganizowania się miał czas na wszystko. Jest dla mnie wzorem do naśladowania. Każdy dzień zaczynam więc zawsze z nim, czytam codziennie Ewangelię i komentarz św. Jana Pawła II do niej. A że często ludzie proszą mnie o modlitwę za jego wstawiennictwem, to polecam św. Janowi Pawłowi wszystkie intencje – podkreśla br. Marian.

Początki zgromadzenia Braci Serca Jezusowego sięgają 1919 r., kiedy to po odzyskaniu przez Polskę niepodległości br. Stanisław Andrzej Kubiak przybył z Niemiec do Warszawy i zamierzał założyć Wspólnotę Braci Miłosierdzia, której był członkiem. W 1920 r. br. Kubiak objął funkcję zakrystiana w kościele MB Bolesnej w Poznaniu. Nowy typ pracy zainspirował go do założenia zgromadzenia braci współpracujących z duchowieństwem w instytucjach kościelnych.

Prymas odrodzonej Polski kard. Edmund Dalbor w momencie zatwierdzania w 1923 r. Braci Serca Jezusowego wyznaczył wspólnocie jako główny cel właśnie pracę w charakterze zakrystianów, organistów, katechetów i pomocników duchowieństwa.

Bracia posługują obecnie w Warszawie również w Domu Arcybiskupów Warszawskich przy ul. Miodowej i w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym przy Krakowskim Przedmieściu.