Osiemset lat temu w niewielkim Greccio miały miejsce wydarzenia, które otwarły nowy rozdział w życiu duchowym Biedaczyny z Asyżu. Do nich nawiązuje o. Kijas w książce Greccio i owoce nocy ciemnej św. Franciszka, w której kreśli przenikliwą drogę duchową tego świętego i zaprasza czytelnika do pójścia jego śladami. Święty „wierzył, ale chciał wierzyć bardziej. Modlił się wiele, ale pragnął modlić się jeszcze więcej, wchodzić głębiej w modlitwę” – zauważa o. Kijas. Wewnętrzne rozterki doprowadziły św. Franciszka do nowej duchowej jakości. „Po nocy ciemnej dusza, która stała się bardziej mistyczna, odkryła niespotykaną dotąd radość przebywania we wspólnocie z Bogiem i ze wszystkim, co żyje, co ją otacza, z czym wchodzi w relację” – wyjaśnia autor.
Mimo upływu czasu święty ze średniowiecza pozostaje inspirujący dla współczesnych ludzi, czego w mistrzowski sposób dowodzi o. Kijas. Doświadczenie duchowych rozterek – nocy ciemnej – któremu został poddany św. Franciszek, może spotkać każdego z nas. Jest to najlepsze lekarstwo na duchową apatię, która stała się chorobą XXI wieku. Biedaczyna z Asyżu uczy, jak pośród zamętu, natłoku informacji i lekkiego życia nie stracić z horyzontu Boga, jak wsłuchać się w Jego głos. Ojciec Kijas ukazuje, jak za przykładem św. Franciszka nauczyć się akceptacji własnego życia, jak je pokochać – bez względu na to, czy występuje w nim więcej trudnych, czy dobrych chwil. Punktem wyjścia swojej opowieści o Biedaczynie z Asyżu autor uczynił Greccio, które jest niczym brama do zrozumienia życia duchowego św. Franciszka. Wkraczając przez tę bramę, czytelnik czyni krok ku lepszemu poznaniu nie tylko tego świętego, ale także siebie.
aaGreccio i owoce nocy ciemnej św. Franciszka
O. Zdzisław J. Kijas, franciszkanin
Wydawnictwo: Bratni Zew
Urugwaj przygotowuje się do wizyty papieża Leona XIV, który 6 listopada przybędzie do tego kraju w ramach podróży apostolskiej obejmującej również Argentynę i Peru. Wcześniej, w dniach 14-18 września, urugwajscy biskupi udadzą się do Rzymu, gdzie zamierzają przedstawić Ojcu Świętemu „obawy i nadzieje, wartości, doświadczenia i realia” mieszkańców kraju.
W związku z przygotowaniami do wizyty Kościół w Urugwaju zachęca wiernych do przekazywania papieżowi swoich przesłań. Zebrane wypowiedzi zostaną opracowane w formie wspólnego dokumentu i przekazane Leonowi XIV przed jego przyjazdem jako „portret” społeczeństwa urugwajskiego.
Wizja doliny wysuszonych kości należy do czasu po roku 587, gdy Izrael utracił ziemię, świątynię, króla i - jak sam mówi - nadzieję. Bóg cytuje tę skargę dosłownie: „wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas”. Prorok zostaje postawiony pośrodku doliny pełnej kości „bardzo wyschłych” - śmierć dawna i dopełniona hańbą braku pogrzebu, który w Izraelu oznaczał zerwanie więzi z ziemią ojców i pamięcią wspólnoty. Na pytanie: „synu człowieczy, czy kości te powrócą znowu do życia?” Ezechiel nie odpowiada ani „tak”, ani „nie”: „Panie Boże, Ty to wiesz” - pokora, która oddaje sprawę Temu, kto jedyny zna drogę ze śmierci do życia. Ożywienie dokonuje się dwustopniowo, według wzorca stworzenia człowieka z Rdz 2,7: najpierw prorokowanie do kości - zbliżają się z trzaskiem, pokrywają ścięgnami, ciałem i skórą, „ale ducha w nich nie było”; potem prorokowanie do ducha. Cała scena gra wieloznacznością hebrajskiego rûaḥ, które w tych czternastu wersetach oznacza kolejno wiatr, strony świata („od czterech wiatrów”), tchnienie i Ducha Bożego - jedno słowo spina meteorologię, anatomię i pneumatologię, bo życie na każdym poziomie jest darem tego samego Boga. Wyjaśnienie wskazuje pierwszy sens: kości to „cały dom Izraela”, otwarcie grobów to wyprowadzenie z wygnania. Lecz obrazy sięgnęły dalej, niż sięgała odbudowa polityczna - judaizm i chrześcijaństwo odczytały w nich zapowiedź zmartwychwstania umarłych; freski synagogi w Dura Europos z III wieku ilustrują tę wizję właśnie tak, a liturgia Kościoła czyta ją w wigilię Zesłania Ducha Świętego. Ireneusz sięgał po nią w obronie zmartwychwstania ciała: skoro Bóg na początku ulepił człowieka z prochu, może też ożywić wyschłe kości - ciało jest Jego dziełem, nie przeszkodą. Refren „i poznacie, że Ja jestem Pan” mówi o poznaniu przez doświadczenie: lud, który uważa się za martwy, pozna Boga po tym, że żyje.
W lipcu 1918 r. przyszły Pius XI podczas swojej pierwszej podróży poza Warszawę postanowił odwiedzić sanktuarium Królowej Polski w Częstochowie.
Kiedy Achille Ratti przybył do Warszawy 29 maja 1918 r., Polska nie była jeszcze niepodległym państwem. Kraj był wciąż podzielony i znajdował się pod kontrolą okupacyjnych władz wojskowych. Papież Benedykt XV wysłał ks. prał. Rattiego jako wizytatora apostolskiego, aby bezpośrednio poznał sytuację Kościoła i ludności katolickiej oraz reprezentował wobec narodu polskiego troskę Stolicy Apostolskiej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
