W Wilnie 1 października br. Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” dwukrotnie wystąpił z koncertem galowym najpiękniejszych pieśni i tańców ze swojego repertuaru – „A to Polska właśnie”, w wykonaniu chóru, baletu i orkiestry zespołu pod dyrekcją Krzysztofa Dziewięckiego. Do Wilna „Śląsk” wrócił po 12 latach. Na artystów czekał w sali koncertowej Compensa komplet widzów spragnionych spotkania z polską kulturą, wśród nich było wielu przedstawicieli polskich organizacji na Wileńszczyźnie.
Koncert rozpoczął się dostojnym polonezem do muzyki z filmu „Pan Tadeusz” Andrzeja Wajdy. Nie zabrakło także największych przebojów: „Karolinka”, „Szła dzieweczka”, „Hej, te nasze góry” czy „Głęboka studzienka”. Były tańce narodowe, oprócz wspomnianego poloneza także: oberek, kujawiak, mazur, ale i skoczne polki oraz porywające tańce podhalańskich górali.
Koncerty w Wilnie to dla „Śląska” niezwykłe wydarzenie. Towarzyszyły im nie tylko emocje, jak przy każdym spotkaniu z publicznością, ale także świadomość odczuć widzów. Dla naszych rodaków mieszkających na Litwie program „A to Polska właśnie” był nie tylko taneczno-wokalną opowieścią o kulturze ludowej, ale i sentymentalną podróżą do Polski. Jak wspomniał w Wilnie dyrektor zespołu Zbigniew Cierniak, „Śląsk” ma nadzieję, że na kolejne koncerty nie trzeba będzie czekać kilkanaście lat, ale kilka miesięcy. Oba koncerty odbyły się dzięki partnerskiej współpracy z dyrektorem Domu Kultury Polskiej w Wilnie Arturem Ludkowskim, zaprzyjaźnionym Polskim Zespołem Artystycznym Pieśni i Tańca „Wilia”, kierowanym przez Renatę Brasel, oraz przy wielkim wsparciu polskich mediów w Wilnie.
Od agresji Związku Sowieckiego na Polskę rozpoczął się szlak cierpienia sióstr Nazaretanek na wschodnich terenach Rzeczpospolitej
W 87. rocznicę agresji Związku Sowieckiego na Polskę przypominamy losy nazaretanek z ziem zajętych przez Armię Czerwoną. Po 17 września 1939 roku siostry traciły szkoły, internaty i domy zakonne. Dwadzieścia dziewięć sióstr i kandydatek deportowano z Wilna w głąb ZSRR. Te, które pozostały, pracowały w świeckich ubraniach, chroniły kościoły i potajemnie przyjmowały nowe kandydatki. Sowieckie państwo przez kilkadziesiąt lat próbowało usunąć zgromadzenie ze Wschodu. Bezskutecznie.
Obecność nazaretanek w miastach, które po 1918 roku znalazły się we wschodnich województwach Rzeczypospolitej, rozpoczęła się jeszcze pod zaborami. Dom we Lwowie powstał w 1892 roku. Kolejne placówki otwierano w Wilnie, Grodnie, Stryju, Nowogródku i Równem. Siostry prowadziły szkoły, internaty, katechezę oraz działalność charytatywną.
Amerykańscy biskupi powołali grupę roboczą, która ma zajmować się ochroną godności ludzkiej w związku z rozwojem sztucznej inteligencji. Kilkunastu hierarchów udało się także na Kapitol, gdzie apelowali do Kongresu o wprowadzenie zabezpieczeń dotyczących AI oraz przepisów chroniących dzieci w internecie.
Przed powołaniem grupy przedstawiciele episkopatu spotkali się z reprezentantami firm technologicznych oraz specjalistami zajmującymi się sztuczną inteligencją. Rozmowy dotyczyły m.in. sposobów zagwarantowania, aby rozwój i wykorzystywanie AI służyły człowiekowi oraz respektowały jego godność.
Jubileuszowa, XL edycja Międzynarodowego Katolickiego Festiwalu Filmów i Multimediów „Niepokalana” 2026, odbywająca się pod hasłem „Chronić ludzkie głosy i twarze”, zgromadziła twórców z 40 krajów świata, by wspólnie świętować Niedzielę Środków Społecznego Przekazu. Uroczystą Galę Wręczenia Nagród w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Pallotynów w Ołtarzewie poprzedziła niedzielna Msza Święta pod przewodnictwem biskupa sosnowieckiego, Artura Ważnego.
Pierwsza część uroczystości była okazją do spojrzenia w przeszłość i przypomnienia bogatej historii Festiwalu oraz powołanego do jego organizacji Katolickiego Stowarzyszenia Filmowego im. św. Maksymiliana Marii Kolbe. Inicjatywa ta narodziła się w latach 80. XX wieku – w trudnych realiach PRL-u, jako odpowiedź na potrzebę stworzenia niezależnej przestrzeni dla twórców pragnących dzielić się chrześcijańskimi i patriotycznymi wartościami. Pierwszy festiwal, zainicjowany przez reżysera Romualda Wierzbickiego, odbył się w 1986 roku w Niepokalanowie. Przez kolejne 40 lat wydarzenie to nieustannie ewoluowało, zyskując wymiar międzynarodowy i udowadniając, że kultura inspirowana Ewangelią to ważna i niezwykle twórcza część życia społecznego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
