Uroczystość zgromadziła parafian, którzy uczestniczyli w jednym z najważniejszych wydarzeń w historii miejscowej wspólnoty. Poświęcenie, nazywane kiedyś konsekracją, oznacza bowiem przeznaczenie świątyni na stałe i wyłącznie do sprawowania kultu Bożego. Szczególnym znakiem tego aktu jest poświęcenie ołtarza – miejsca, przy którym wspólnota Kościoła gromadzi się na sprawowanie Eucharystii.

Liturgia rozpoczęła się od obrzędów wstępnych. Biskup pobłogosławił wodę, którą następnie pokropił zgromadzonych wiernych, ściany świątyni oraz ołtarz. Obrzęd ten przypomina o sakramencie chrztu świętego i wskazuje, że to ochrzczeni tworzą duchową świątynię, której widzialnym znakiem jest budynek kościoła. Następnie sprawowana była Liturgia Słowa.

Odnosząc się do przeczytanego fragmentu Ewangelii, biskup podkreślił w homilii, że podobnie jak gospodarz kocha swoją winnicę i troszczy się o nią, tak samo Chrystus opiekuje się Kościołem, nie przestając go kochać pomimo słabości duchownych i świeckich.

– Jedynie miłość do winnicy jest w stanie wytłumaczyć postawę gospodarza, który kilkakrotnie w ciągu tego samego dnia szuka robotników potrzebnych do wykonania pilnych prac. Biorąc pod uwagę, że gospodarzem jest Chrystus, a winnica symbolizuje Lud Boży, chciałbym, żebyśmy odczuwali podobną odpowiedzialność za Kościół, za każdą siostrę i każdego brata, za całą wspólnotę. Trzeba kochać Kościół pomimo różnych jego defektów i służyć mu całym sercem, przy czym naprawa Kościoła zaczyna się od osobistego nawrócenia. Ten kto kocha nie liczy czasu, nie uzależnia swojego zaangażowania od zysku, nie zasłania się zmęczeniem czy brakiem wdzięczności z drugiej strony. Kochajcie więc w ten sposób waszą parafię i całą diecezję – zachęcał kaznodzieja.

W dalszej części homilii Ordynariusz Sandomierski zwrócił uwagę na wielkoduszność Boga, który daje każdemu szansę zbawienia.

– Boża ekonomia ma niewiele wspólnego z ludzką księgowością, dlatego właśnie ona powinna charakteryzować relacje w parafii. Wiemy ile kosztuje dniówka murarza, zbieraczy owoców, jaki jest koszt prywatnej wizyty u lekarza, czy porad adwokata. U Pana Boga nagroda jest jedna – zbawienie, życie wieczne, bez względu na to, czy starałeś się być Mu wierny przez całe życie, czy nawróciłeś się w ostatniej sekundzie ziemskiej egzystencji. Wielkoduszność i miłosierdzie Boga nie stoją w sprzeczności z Jego sprawiedliwością. Z drugiej strony wszyscy potrzebujemy Bożego Miłosierdzia, dlatego módlmy się o nie dla siebie i innych – powiedział biskup.

Po homilii i wyznaniu wiary rozpoczęły się właściwe obrzędy poświęcenia świątyni. Zgromadzeni modlili się słowami Litanii do Wszystkich Świętych, przyzywając ich wstawiennictwa dla parafii.

Następnie bp Nitkiewicz odmówił uroczystą modlitwę poświęcenia kościoła i ołtarza, oddając świątynię na wyłączną służbę Bogu. Po niej dokonał namaszczenia ołtarza świętym krzyżmem. Namaszczenie to wskazuje na Chrystusa – Pomazańca Bożego i Najwyższego Kapłana – którego symbolem jest ołtarz. Biskup namaścił również ściany kościoła w wyznaczonych miejscach, oznaczonych krzyżami konsekracyjnymi. W ten sposób świątynia została przeznaczona na stałe do sprawowania kultu Bożego.

Kolejnym wymownym znakiem było okadzenie ołtarza i wnętrza kościoła. Wznoszący się dym kadzidła symbolizował modlitwę Kościoła kierowaną ku Bogu. Okadzenie wiernych przypomniało jednocześnie, że to oni – jako ochrzczeni – są żywą świątynią Boga. Następnie ołtarz został przygotowany do sprawowania Eucharystii: nakryty obrusem i przyozdobiony. Zapalono świece przy ołtarzu oraz światła w kościele, wskazujące na Chrystusa, który jest światłem świata. Obrzędy namaszczenia, okadzenia, nakrycia i oświetlenia ołtarza należą do znaków wyjaśniających znaczenie poświęcenia świątyni.

Historia parafii w Chwałowicach sięga połowy XX wieku. Została ona erygowana w 1951 roku przez wydzielenie jej z parafii Pniów. Początkowo wiernym służyła niewielka kaplica pw. św. Wojciecha, urządzona w parterowym domu. Budowa obecnego kościoła parafialnego przebiegała w latach 1958–1960, po czym została wstrzymana przez władze komunistyczne i podjęta na nowo w okresie 1973–1974.