Czytania biblijne z dzisiejszej niedzieli doskonale pasują do wakacyjnej aury. Prorok Izajasz zachęca: „Wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy. Kupujcie i spożywajcie, dalejże, kupujcie bez pieniędzy i bez płacenia za wino i mleko” (Iz 55, 1). Słowa te nie są zachętą do nieuczciwości, choć takie wrażenie można odnieść na podstawie ich pobieżnej lektury. W tekście tym autor natchniony odwołuje się do pragnienia, które w Ziemi Świętej jest uczuciem nie tylko powszechnym, ale też wyjątkowo dotkliwym. Można sobie wyobrazić zwykłego pielgrzyma, który, narażony na oddziaływanie słońca, co chwilę odczuwa niewyobrażalne pragnienie. A cóż powiedzieć o mieszkańcach tamtych terenów, którzy muszą nie tylko przemieszczać się po bezkresnych pustyniach, ale też nierzadko wykonywać prace polne w spiekocie słońca... Z ich perspektywy łyk wody jest niemal zbawienny. Taką też metaforą posługuje się prorok Izajasz, by pokazać, jakie znaczenie dla życia duchowego ma Pan Bóg.

Izajasza doskonale uzupełnia św. Paweł. Jego refleksja zmierza w podobnym kierunku, Apostoł bowiem odnosi się do uczucia miłości, które – podobnie jak zaspokojone pragnienie – może być synonimem szczęścia. Paweł pyta retorycznie: „Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz?” (Rz 8, 35).

I wreszcie kolejny synonim zaspokojenia – w Ewangelii według św. Mateusza znajdujemy opis rozmnożenia chleba (Mt 14, 13-21). Pan Jezus zlitował się nad tłumem i najpierw uzdrowił chorych, a później nakarmił głodnych.

W Biblii zatem spotykamy Boga, który zapewnia człowiekowi szczęście, jakkolwiek by to uczucie definiować. Co charakterystyczne, chodzi tu o rzeczywistość nie tylko eschatologiczną, przy końcu czasów, ale także współczesną. Nieznający chrześcijaństwa jego krytycy bardzo często pokpiwają z uczniów Chrystusa, że swoją nadzieję opierają na mglistych przesłankach odnoszących się do dalekiej przyszłości. Tymczasem każdy wyznawca Chrystusa już dzisiaj raduje się z tego, że może odczuwać bliskość Pana w modlitwie, sakramentach i w drugim człowieku.