W 1934 r. Siostry Albertynki posługujące ubogim przybyły do Częstochowy, aby podjąć służbę w Domu Noclegowym przeznaczonym dla bezdomnych kobiet. Uroczystościom jubileuszowym 18 maja przewodniczył abp Wacław Depo metropolita częstochowski, który odprawił Mszę św. w kaplicy Domu Pomocy Społecznej dla Dorosłych prowadzonym przez Siostry Albertynki w Częstochowie przy ul. Wesołej 14.

Msza św. połączona była z uroczystym poświęceniem rozbudowanej części Domu. Mszę św. z metropolita częstochowskim koncelebrowali: ks. prał. Marian Szczerba - kanclerz Kurii Metropolitalnej w Częstochowie, o. Jan Szpila, bernardyn, proboszcz parafii pw. św. Jana z Dukli w Częstochowie, ks. prał. Stanisław Gębka - proboszcz parafii Świętej Rodziny w Częstochowie, ks. prał. Zdzisław Małecki oraz ks. Mariusz Trojanowski - sekretarz Arcybiskupa Metropolity Częstochowskiego.

Na uroczystości obecne były Siostry Albertynki na czele z przełożoną generalną Zgromadzenia s. Krzysztofą Babraj, przełożoną Prowincji s. Marią Kowalik i przełożoną Domu s. Krystyną Kostaś, ofiarodawcy i wykonawcy, pracownicy i mieszkanki Domu.

- Posługa na rzecz drugiego człowieka jest w tym Domu najważniejsza - mówiła na początku Mszy św. przełożona Prowincji Zgromadzenia s. Maria Kowalik.

„Miłość i służba powinny wypełniać treść życia każdego człowieka, którego trzeba mierzyć miarą serca”- mówiła za św. Janem Pawłem II s. Kowalik.

W homilii abp Depo przypomniał, że „na ołtarzu trzeba zebrać wszystkie wysiłki, trudy i cierpienia ludzi związanych z tym Domem”. - Kościół troszczy się, aby każdy z nas przychodząc pod krzyż i patrząc na zmartwychwstanie stawał się współuczestnikiem tych tajemnic - mówił abp Depo.

Metropolita Częstochowski pytał co to znaczy być współuczestnikiem cierpienia, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa? - To znaczy, że trzeba uwierzyć, że jest się wbudowanym w Jego Ciało. Trzeba przeżywać tajemnicę wejścia w życie Boga - wyjaśniał Metropolita Częstochowski.

„Zostaliśmy powołani przez Boga. Czy mamy tego świadomość, że otrzymaliśmy nie tylko życie biologiczne, ale także życie nadprzyrodzone podtrzymywane każdego dnia przez Niego”- kontynuował Metropolita Częstochowski. Abp Depo wskazał na przykłady świętych: Brata Alberta, św. Jana Pawła II i bł. Bernardyny Jabłońskiej jako na „szczególne światła i znaki na naszych drogach”. - Trzeba nam też ciągle zdumiewać się cudem eucharystycznym - zaapelował abp Depo.

Arcybiskup podkreślił także „heroizm wiary u św. Jana Pawła II, który objawił się m. in. podczas rzymskiej procesji Bożego Ciała, kiedy cierpiący papież uklęknął na chwilę przed Najświętszym Sakramentem, mówiąc „On tutaj jest”, w Lourdes gdy osunął się z klęcznika i w Ziemi Świętej, gdy cierpiący wchodził na Golgotę”. - Św. Jan Paweł II nauczył nas, że poza Chrystusem nie ma sensu życia - mówił abp Depo i zaapelował za św. Janem Pawłem II: „Abyście nigdy nie wzgardzili tą miłością, która objawiła się w krzyżu Chrystusa, a bez której ludzkie życie nie ma sensu”.

Przed końcowym błogosławieństwem abp Depo pobłogosławił stacje Drogi Krzyżowej i poświęcił odnowioną część Domu.

Dom Pomocy Społecznej został założony w 1934 przez Towarzystwo Dobroczynności pod nazwą Dom Noclegowy dla Bezdomnych Kobiet. Przewodniczącym Towarzystwa Dobroczynności i opiekunem Domu był wówczas ks. Antoni Godziszewski - radca prawny i urzędnik Kurii Diecezjalnej w Częstochowie. Jego staraniem do Domu sprowadzone zostały Siostry Albertynki, które w listopadzie 1934 r. rozpoczęły pracę w istniejącym już Domu Noclegowym przeznaczonym dla Bezdomnych Kobiet. Wcześniej 17 maja 1934 r. ks. Godziszewski zwrócił się w tej sprawie do przełożonej generalnej Sióstr Albertynek Bernardyny Jabłońskiej (dziś błogosławionej).

W 1943 r. Siostry i Podopieczne zostały wysiedlone i przeniesione do Sióstr Nazaretanek. Budynek zajęło najpierw wojsko niemieckie, a potem radzieckie. Powrót do Domu datuje się na rok 1945. W roku 1947 Dom został podporządkowany Ministerstwu Opieki Społecznej. Rok Później otrzymał nazwę Dom Opieki, a władzę nadrzędną objął Wojewódzki Oddział Opieki Społecznej w Kielcach. Częstochowa należała wówczas do województwa kieleckiego).

Z początkiem lat 50. rozpoczęto próby przekształcenia Domu Opieki na Zakład Specjalny dla Nieuleczalnie Chorych Mężczyzn. Siostry skutecznie te poczynania zażegnały. W tym czasie Dom uległ ogólnemu rozwojowi, nie tylko bytowemu i mieszkalnemu, ale również rozwinęły się różne formy pracy - służące wszechstronnemu rozwojowi mieszkanek. W latach 1951-1990 nadzór nad Domem miało Zrzeszenie Katolików "Caritas". Były to też lata ciągłych lustracji władz nadrzędnych (w tym wojewódzkich i państwowych) dotyczących spraw finansowych, gospodarczych, sanitarnych i ogólnych wyznaczających prawidłowe funkcjonowanie Domu. W dniu 19 lipca 1990 r. została zawarta umowa między Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej a Zgromadzeniem Sióstr Albertynek. Odtąd Dom nosi nazwę Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Albertynek. Funkcjonuje zgodnie z ustawą o pomocy społecznej oraz przepisami wykonawczymi tej ustawy. Od 2 grudnia 1995 do 31 grudnia 1998 prowadził działalność na podstawie umowy zawartej między Wojewodą Częstochowskim a Zgromadzeniem Sióstr Albertynek z jednostką nadrzędną: Wojewódzkim Zespołem Pomocy Społecznej w Częstochowie. Z dniem 1 stycznia 1999 prawa i obowiązki Wojewody przeszły na Prezydenta Miasta, a prawa Wojewódzkiego Zespołu Pomocy Społecznej w Częstochowie na Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej. W roku 2001 Dom uzyskał warunkowe zezwolenie na prowadzenie działalności.

Od 1972 r. kapelanem Domu jest bp Antoni Długosz. Aktualnie w Domu mieszka ponad 80 podopiecznych.

Więcej informacji na stronie http://www.dpsalbertynki.czestochowa.opoka.org.pl