Na temat tej miejscowości w Słowniku geograficznym z 1890 r. czytamy: "Strońsk, dawniej Stronsko, wieś i folwark, nad rzeką Wartą, powiat łaski, gmina Zapolice, parafia Strońsk. Posiada kościół parafialny murowany. Na obszarze wsi wznosi się wzgórze zwane górą Strońską (około 300 stóp nad poziom Warty), a w XVI wieku noszące nazwę Grodzisko. Z góry tej rozległy widok na okolice Sieradza i Warty. Podobno rząd pruski zamierzał wznieść tu fortyfikacye i w tym celu dokonane zostały szczegółowe pomiary.
Kościół w Strońsku pw. 11000 Dziewic istniał już w XIV wieku zapewne. Jeden ze strońskich dziedziców wsi (h. Doliwa) wzniósł nowy murowany kościół w 1458 r. Kościół ten został odbudowany i rozszerzony w 1726 r. przez dziedzica Kazimierza Walewskiego, kasztelana spicymierskiego. W kościele słynie z cudów obraz Przemienienia Pańskiego. Dziesięcina z łanów kmiecych szła dla plebana. Do proboszcza należała też, prócz ról i placów, rzeczka Grabia na przestrzeni od granicy Zapolic do młyna w Strońsku".
Według innych dokumentów, parafię w tej miejscowości erygował w XIII wieku arcybiskup gnieźnieński Pełka. Około 1250 roku wystawiono murowaną świątynię pw. św.
Urszuli dzięki fundacji arcybiskupów gnieźnieńskich. W 1458 r. kościół ten został gruntownie przebudowany, z zachowaniem prezbiterium i części nawy. W 1600 r. Teresa z Łaszczowskich Walewska ufundowała dobudowaną do świątyni drewnianą kaplicę. W 1726 r. kościół powiększono, do dawnego prezbiterium dobudowano murowaną nawę, z czasem murowaną zakrystię, kaplicę i kruchtę. W obecnej swej formie jest to kościół orientowany, jednonawowy. Do zabytków stanowiących własność parafii należą m. in. dwie kropielnice przeniesione z nie istniejącej od 1842 r. kaplicy Ojców Dominikanów, znajdującej się we wsi Piaski. Zabytkiem są także - chrzcielnica drewniana klasycystyczna, trzy feretrony barokowe, a także barokowe ołtarze (główny i boczne).
Przy tutejszym kościele odnotowano istnienie następujących bractw: św. Anny (założone w 1579 r.), Żywego Różańca (1937) i III Zakonu św. Franciszka. Na terenie parafii znajdują się kaplice we wsi Piaski, Rzechta i Rembieszów. Obecnie parafia św. Urszuli w Strońsku, której proboszczem jest ks. Ryszard Płacek, należy do dekanatu widawskiego.
Od śmierci wielkiego świętego, która miała miejsce w 1898 r., zanotowano już ponad 45 tysięcy oficjalnie potwierdzonych i zweryfikowanych medycznie cudów; niewytłumaczalnych uzdrowień nieuleczalnych schorzeń a nawet operacji dokonanych w sposób mistyczny. Cichy i skromny zakonnik z Libanu stał się największym cudotwórcą naszych czasów. Dodajmy, że nikt nie prowadzi statystyk nawróceń, pojednania zwaśnionych małżonków, poczęcia dziecka czy szczęśliwego rozwiązania, wymodlonego u grobu maronickiego świętego.
Po bestsellerowych polskich cudach św. Szarbela oddajemy do rąk czytelnika tom o światowych cudach wielkiego świętego. Książka zawiera również wywiad z ojcem Louisem Matarem – archiwistą z Sanktuarium św. Szarbela w Annai, który weryfikuje cuda, a następnie je spisuje i zachowuje dla potomnych.
Kim jest patriarcha w Kościele i czym są patriarchaty?
Termin „patriarchat” kojarzy się nam być może z systemem organizacji społecznej, w którym władzę sprawują wyłącznie mężczyźni. W językach greckim i łacińskim termin patriarcha oznacza głowę rodu lub rodziny. Tytuł patriarchów w Piśmie Świętym noszą protoplaści Izraela, czyli Józef Egipski, Abraham, Jakub i jego dwunastu synów. Kim natomiast jest patriarcha w Kościele i czym są patriarchaty? Gdy myślimy o patriarchach w kontekście kościelnym, zazwyczaj myślimy o patriarchach prawosławnych, np. Bartłomieju I z Konstantynopola i Cyrylu z Moskwy. Tymczasem patriarcha i patriarchat to pojęcia, które dotyczą rozwoju struktur Kościoła w pierwszym tysiącleciu. Był to okres bardzo burzliwy, a zarazem owocny – czas potężnych herezji, takich jak arianizm, a jednocześnie okres, w którym odbywały się sobory powszechne, począwszy od pierwszego soboru w Nicei (325 r.) do ósmego soboru w Konstantynopolu (lata 869-870). Początkowo tytuł patriarchy był wyłącznie honorowy. Po raz pierwszy pojawia się w 450 r. w liście cesarza Teodozjusza II w odniesieniu do papieża Leona I. Stopniowo termin ten staje się oficjalnym tytułem, używanym odtąd tylko wobec biskupów z najbardziej znaczących miast, którzy podlegali jedynie papieżowi w Rzymie.
Nasza jubileuszowa droga prowadzi nas do Miedniewic – miejsca, które udowadnia, że Bóg wybiera to, co pokorne, by objawić swoją wielkość. Choć dziś wznosi się tu monumentalna świątynia, wszystko zaczęło się w 1674 roku w zwykłej, chłopskiej stodole. To właśnie tam pobożny gospodarz, Jakub Trojańczyk, umieścił zakupiony na odpuście w Studziannie mały drzeworyt przedstawiający Świętą Rodzinę.
Miedniewicka historia jest niezwykła: Jakub powiesił odpustowy obrazek na dębowym słupie wspierającym dach stodoły i tam każdego dnia żarliwie się modlił. Wkrótce mieszkańcy zaczęli dostrzegać nad stodołą dziwny blask, który brano za pożar. Gdy okazało się, że to nadprzyrodzone zjawisko, do Miedniewic zaczęły płynąć rzesze pielgrzymów. Sam wizerunek – choć wykonany na skromnym papierze – przedstawia Jezusa, Maryję i Józefa siedzących przy wspólnym stole, co czyni go wyjątkowym znakiem bliskości Boga w codzienności domowego życia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
