Witam księdza. Chciałbym prosić o wytłumaczenie tekstu z Nowego Testamentu. Tekst pochodzi z Pierwszego Listu do Koryntian 12, 1-11. Ostatnio w gronie kolegów toczyliśmy zaciekłą dyskusję na ten temat. Zdania były bardzo różne. Proszę o pomoc” - nie tak dawno otrzymałem właśnie takiego e-maila, na którego postaram się pokrótce odpowiedzieć.
Dwunasty rozdział Pierwszego Listu do Koryntian rozpoczyna się typową formułą stosowaną przez św. Pawła w Listach do Koryntian (zob. choćby 1 Kor 10, 1 czy 2 Kor 1, 8). Zdanie: „Nie chciałbym, bracia, byście trwali w niewiedzy” (lub też: „byście nie wiedzieli”) wprowadza próbę odpowiedzi na jeden z problemów, jaki dręczył chrześcijańską wspólnotę zamieszkałą w pogańskim Koryncie. Konkretnie odnosi się ona do zagadnienia „darów duchowych” (gr. „ton pneumatikon”). Apostoł Narodów w tym fragmencie opisuje dary, które Duch Święty rozdysponowuje między wierzących. Całość jego wywodów na ten temat obejmuje rozdział od 12 do 14. Kolejny zaś rozdział 15 dotyczy już innej tematyki.
Niektórzy owe dary nazywają charyzmatami (gr. „charisma”, czyli po prostu dar; coś, co się darmo otrzymuje, na co nie trzeba zasługiwać, ktoś coś ofiarowuje nam, nie mając w tym żadnego interesu; szerzej nt. charyzmatów zob. np. KKK 799). Dary te (m.in. mądrości, słowa czy poznania) różnią się między sobą, ale jednocześnie są tak samo użyteczne. Chrześcijanie zaś pomimo tego, że różnią się darami, w które Bóg ich niejako wyposaża, są przed Nim równi. U Boga bowiem nie ma zróżnicowania. Wszyscy są traktowani jednakowo. „Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce” (1 Kor 12, 11). Słownictwo, którym św. Paweł operuje, nawiązuje do pierwszego i następnych rozdziałów Pierwszego Listu do Koryntian.
Aby dobrze i właściwie zrozumieć zamysł autora, należy bezwzględnie dany tekst rozważać w jego bezpośrednim i dalszym kontekście. Można powiedzieć, że początek rozdziału 12 jest tylko wstępem do rozwinięcia zasadniczej myśli Apostoła w dalszej jego części, która odnosi się do rozmaitych ról i posług ludzi wierzących we wspólnocie Chrystusowej (por. szczególnie 12, 28 nn.). Punktem zaś kulminacyjnym jest zdanie: „Lecz wy starajcie się o większe dary, a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą” (12, 31). Owa doskonalsza droga jest drogą miłości (słynny rozdz. 13). Tylko w świetle dobrze rozumianej miłości wszystko nabiera właściwych kształtów i barw. Tylko ona jest tak naprawdę ważna. Kto jej nie ma, niczym nie może się pochwalić. Kto jej nie ma, ten po prostu nie ma nic.
Wizja Daniela otwiera przed nami salę tronową nieba i czyni to językiem sądu: „Postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce… Sąd zasiadł i otwarto księgi”. Cała sceneria jest procesowa, trybunał, akta, wyrok. Tysiąc tysięcy służy Przedwiecznemu, a „dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy” stoi przed Nim. Liturgia dzisiejszego święta czyta te zastępy jako świat aniołów, niezliczoną służbę nieba, o której człowiek wie mało, a której istnienie Pismo poświadcza od pierwszych do ostatnich kart. W nocnych widzeniach przybywa „jakby Syn Człowieczy” na obłokach nieba. Obłok jest w Biblii wehikułem teofanii. Ktokolwiek przybywa na obłokach, przybywa po Bożemu. Zagadkowa postać Danielowej wizji otrzymuje od Przedwiecznego „panowanie, chwałę i władzę królewską”, a Jego panowanie „nie przeminie” i królestwo „nie ulegnie zagładzie”. Jezus weźmie ten tytuł, Syn Człowieczy, jako swoje najczęstsze samookreślenie. Przed Sanhedrynem zacytuje tę właśnie wizję jako odpowiedź na pytanie o swoją tożsamość (por. Mt 26,64). Trybunał uzna to za bluźnierstwo, bo doskonale zrozumie, do czego rości sobie prawo Oskarżony. W święto Archaniołów ta perykopa ustawia proporcje. Michał, „któż jak Bóg”, wódz zastępów, Gabriel, „mąż Boży”, posłaniec zwiastowania, Rafał, „Bóg uzdrawia”, towarzysz drogi Tobiasza. To trzej wymienieni z imienia słudzy tej samej sali tronowej. Aniołowie w Piśmie nigdy nie zatrzymują uwagi na sobie. Każdy z nich jest ruchem od Boga ku człowiekowi albo od człowieka ku Bogu. Kult aniołów, którego Kościół strzeże od wieków przed wynaturzeniami (por. Kol 2,18), jest w istocie kultem Boga, „któremu służą aniołowie”.
Bp Stefan Regmunt podczas jubileuszowej Eucharystii z okazji 50-lecia kapłaństwa w kościele Trójcy Świętej w Jedlinie-Zdroju. W uroczystości uczestniczył także bp Marek Mendyk, który wygłosił homilię.
Pięćdziesiąt lat po święceniach kapłańskich bp Stefan Regmunt wrócił z jubileuszowym dziękczynieniem tam, gdzie dojrzewało jego powołanie. W Jedlinie-Zdroju nie witano go jednak jak dostojnego gościa. – Złoty Jubilacie, witaj w domu. Wśród swoich – usłyszał w kościele Trójcy Świętej.
Jubileuszowa Eucharystia sprawowana w niedzielę 27 września zgromadziła rodzinę, przyjaciół, parafian oraz licznych kapłanów. Obok bp. Stefana Regmunta przy ołtarzu stanęli m.in. bp Marek Mendyk i bp senior Ignacy Dec. Homilię wygłosił biskup świdnicki.
Po raz pierwszy w historii rodziny realizujące edukację domową z całej Polski spotkają się na wspólnej pielgrzymce na Jasną Górę. “To będzie jedno z najważniejszych wydarzeń jubileuszu 35-lecia edukacji domowej w Polsce. Naszym celem jest zawierzenie dzieła edukacji domowej Bogu przez ręce Matki Bożej Jasnogórskiej i zintegrowanie całego środowiska rodzin, które podejmują trud nauki w warunkach domowych” - podkreśla ks. dr Andrzej Lubowicki, inicjator pielgrzymki i Asystent Generalny Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży.
I Ogólnopolska Pielgrzymka Edukacji Domowej odbędzie się 10 października 2026 r. Będzie dniem modlitwy, spotkań, inspirujących rozmów i budowania wspólnoty. Jej organizator Fundacja GOTÓW zaprasza wszystkie rodziny uczące w edukacji domowej, ale również nauczycieli, dyrektorów szkół, wychowawców, środowiska duszpasterskie oraz tych, którym bliska jest troska o wychowanie młodego pokolenia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
