Ufać i słuchać

Aby ufnie powierzyć się rękom Boga, należy słuchać Jego głosu zapisanego w Piśmie Świętym. To wierzyć, że Jezus jest Mesjaszem, że wybawia nas z niewoli, grzechu czy słabości. Wierzyć to wpatrywać się w znaki i cuda, których Syn Boży dokonywał i wpatrywać się w Jezusa podczas Męki i Zmartwychwstania. To widzieć w Nim i kontemplować twarz Jego Ojca, z którym jest jedno i który jest Ojcem każdego z nas.

Ufać i naśladować

Miłość ma swoje korzenie w miłości Boga ku nam. Płynie ze świadomości bycia ukochanym dzieckiem Boga. Bóg wyczekuje nas i tęskni za nami, gdy się od Niego oddalamy, wybiega nam naprzeciw i przytula do swego Serca. W Jego dłoniach jesteśmy bezpieczni. Bł. Maria Karłowska mówiła: „Chrystus Pan pełen jest politowania nad naszą słabością, a Serce Jego zawsze goreje ku nam nieskończoną miłością”.

Powierzyć się rękom Twojego Ojca nie znaczy, że unikniemy cierpienia, tak jak i Jezus go nie uniknął. Bóg ma moc wyprowadzenia z niego dobra, nawet jeśli tego nie widzimy. Zawierzenie Bogu oznacza naśladowanie Jezusa, obdarzanie innych miłością tak, jak On nas ukochał. Przykazania Boże są drogowskazami jak żyć, często wbrew logice świata. Ufać Bogu to spełniać Ewangelię i głosić ją innym. Zaufanie Jezusowi polega także na przyjęciu swego krzyża, który łączy się z miłością gotową znosić zniewagę, wyszydzenie, odrzucenie, a nawet utratę życia. Miłość ta mocniejsza jest niż śmierć dzięki mocy Ducha Świętego, którego Jezus posyła nam i całemu Kościołowi od dnia Pięćdziesiątnicy.

Zanurzenie w Duchu Świętym

Im bardziej jesteśmy słabi, tym mocniej działa w nas Duch Święty. Trzecia Osoba Trójcy Świętej pragnie dać naszym sercom swoje owoce: miłości, radości, pokoju, cierpliwości, uprzejmości, dobroci, wierności i opanowania. Pragnie odsłaniać naszą prawdziwą twarz, prawdziwe piękno człowieka, którego pierwowzorem jest Jezus, nasz Pan. Tylko w Nim jest miłość, która nigdy nie zawodzi i może zaspokoić nasz nieskończony głód bycia kochanym. Miłość ta otwiera nas na innych i wzywa do pięknego i pełnego życia już tu na ziemi, ożywia naszą codzienność. Miłość sprawia, że chce nam się żyć, niezależnie od trudu i utrapień codzienności.

Proście, a będzie wam dane

Kiedy Donato Bramante, ukończywszy plany bazyliki św. Piotra, wręczył je synowi i wysłał go do papieża, Juliusz II tak bardzo zachwycił się otrzymanym projektem, że otworzył podręczną szkatułkę i kazał chłopcu zaczerpnąć ile tylko zechce. Chłopiec, niewiele się namyślając, odpowiedział: „Zaczerpnij sam, Ojcze Święty, twoja dłoń jest większa”. Scena ta jest pięknym komentarzem do słów Jezusa z Ewangelii: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą” (Mt7,7-8). Słowa Jezusa zapewniają nas, że kiedy Boga Ojca o coś ufnie i z wytrwałością prosimy, w ten sposób otwieramy swoje dłonie na Jego dary. Warto więc bezgranicznie ufać Ojcu w Niebie. Bł. Maria Karłowska zapewnia, że ufając Bogu, otrzymamy znacznie więcej niż to, o co prosimy: „Jezus w Najświętszym Sakramencie będzie Ojcem, Matką, Bratem, Siostrą, Przyjacielem, Skarbem i Oblubieńcem, w którym się wszystko odnajdzie, co się dla Niego opuściło – i jeszcze wiele więcej!”

Przez Maryję do Jezusa

Aby zawierzyć Bogu swoje życie, zwracamy się o pomoc do świętych patronów, jakich stawia przed nami niebo i Kościół święty. Pasterze Kościoła zachęcają szczególnie do zawierzenia Bogu przez dłonie Matki Najświętszej.

Czyniła to również nasza Matka Założycielka, która nieustannie zawierzała swoje życie nie tylko Bogu i swemu Oblubieńcowi, Chrystusowi Dobremu Pasterzowi, ale i Jego Niepokalanej Matce: „Matko Dobrego Pasterza, błagam Cię, pobłogosław moją dobrą wolę i pragnienia, otrzymaj dla mnie miłość gorącą, która wszystko może i której wszystko łatwo przychodzi”. Niech Bóg przez tę modlitwę i wstawiennictwo Maryi i umacnia nasze pragnienie wytrwania w Jego łasce.