Kontemplacja w tradycji Kościoła jest znana jako jedna z dróg prowadzących do zjednoczenia z Bogiem. W Polsce jest ponad 1500 sióstr różnych zgromadzeń kontemplacyjnych w 82 klasztorach.
Żyją oddzielone od świata. Nigdy nie opuszczają klasztoru, do którego wstąpiły.
Siostry pracują na swoje utrzymanie - wypiekają komunikanty, haftują szaty liturgiczne, szyją habity i sutanny. Pracują w swoich ogrodach. Nie wystarcza to jednak na zaspokojenie podstawowych potrzeb.
W Brazylii działają „Farmy Nadziei”, gdzie uzależnieni uwalniają się z nałogu w duchu Ewangelii. Na każdej z nich mieszkają siostry kontemplacyjne, które dzień i noc modlą się za uzależnionych. Podtrzymują nadzieję. Są kotwicą łaski, a przez to mocno trzymają dusze, targane przez diabła za pomocą narkotyków. Często zdarza się, że narkomani po kilku miesiącach walki z nałogiem dochodzą do wniosku, że nie zdołają dłużej wytrzymać i mówią do Frei Hansa, założyciela farm: „Chcę odejść, chcę z powrotem”. Franciszkanin mówi im wtedy: „Jesteś wolny, możesz odejść. Ale zanim opuścisz farmę, pożegnaj się z siostrami, które cały czas się za ciebie modliły”. Dziewięć na dziesięć osób, które „żegnają się” z siostrami, po tym spotkaniu pozostaje na farmie. Nic nie jest mocniejsze od modlitwy.
W Bośni karmelitanki z klasztoru w Stup w Sarajewie modlą się za ofiarodawców w Ameryce. W Polsce siostry ze wszystkich zgromadzeń kontemplacyjnych modlą się za nasze Dzieło. Teraz, tak samo jak wcześniej, czują się zobowiązane prośbą o.Werenfrieda i czynią to chętnie. W Afryce Córki Zmartwychwstania pracują i modlą się za dobroczyńców, w duchu „Ojca Założyciela”, jak mówią.
Na całym świecie przed Przenajświętszym Sakramentem siostry upraszają łaski u Boga dla całego świata. Jan XXIII powiedział: „Człowiek nigdy nie jest większy niż wtedy, gdy klęczy”. Nigdy nie jest większy niż w pokorze przed Bogiem. To siostry są naszym pokornym głosem przed Bogiem. Pomagać im - to jakby pomagać sobie samym. Musimy mieć świadomość, że one często mają tylko nas, ludzi dobrej woli. W niektórych krajach jest w klasztorach tzw. dzwon biednych, w który siostry uderzają, gdy już od wielu dni nie mają nic do jedzenia. Niestety, dość często w listach od nich słyszymy jego dźwięk! Wiemy, że powodem takiego stanu rzeczy jest to, że oddały wszystko biednym, nie pozostawiając nic dla siebie. Drodzy Przyjaciele, prosimy Was w imieniu modlących się w ciszy sióstr, zmiłujcie się nad nimi! Pomóżcie im.
Pomoc Kościołowi w Potrzebie ul. Puławska 95, 02-595 Warszawa
tel./fax (0-22) 845-17-09
info@pkwp.org ING Bank Śląski O/Warszawa, nr konta: 31 1050 1025 1000 0022 8674 7759
Bóg za bardzo kocha człowieka, by się obrażać. Jest Bogiem, który nie przestaje próbować przyciągnąć do Siebie człowieka, bo tylko u Niego może znaleźć prawdziwe szczęście, autentyczną radość, pełnię życia.
Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!” Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy, pozabijali. Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić. Wtedy rzekł swoim sługom: „Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala weselna zapełniła się biesiadnikami. Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka nieubranego w strój weselny. Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?” Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych».
Przy ul. Mińskiej w Warszawie 21-latka zaatakowała nożem trzy osoby; 17-latka trafiła do szpitala - powiedział PAP rzecznik prasowy Komendy Stołecznej Policji kom. Jacek Wiśniewski.
Do zdarzenia doszło w zespole szkół dla dorosłych przy ul. Mińskiej w Warszawie.
Przyjęcie weselne z ewangelicznej przypowieści, to nasze święto, a sala bankietowa to nasze kościoły, domy, gdzie każdego dnia Syn Króla – Jezus Chrystus, powraca, by wyrażać nam swoją miłość – wskazał Leon XIV w katechezie podczas modlitwy Anioł Pański. Papież dodał, że głoszona przez chrześcijan radość, łzy, gesty dobroci są darem Bożym dla zbawienia świata.
Papież w katechezie nawiązał do sceny z Ewangelii św. Mateusza, odczytywanej w tę niedzielę, przedstawiającej ucztę weselną, wyprawianą przez króla dla jego syna. Zaproszenie na ucztę wielu osób jest znakiem – jak pisał św. Tomasz z Akwinu w Summa theologiae - że dobro z natury dąży do rozprzestrzeniania się: „Bonum dicitur diffusivum sui”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
