Audiencja generalna
18 stycznia 2006 r.

„Jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w niebie” (Mt 18, 19). To uroczyste zapewnienie, które Jezus skierował do uczniów, wzmacnia również nasze modlitwy. Dzisiaj rozpoczyna się tradycyjny już Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan - ważny czas refleksji nad dramatem podziału wspólnoty chrześcijańskiej oraz okazja, aby błagać wraz z Jezusem: „aby wszyscy stanowili jedno, by świat uwierzył” (por. J 17,21). I my czynimy to również dzisiaj w tym miejscu, w łączności z wielką rzeszą ludzi na całym świecie. W rzeczywistości modlitwa „o jedność wszystkich” angażuje w różnej formie, w różnym czasie i sposobie katolików, prawosławnych i protestantów, zjednoczonych przez wiarę w Jezusa Chrystusa - jedynego Pana i Zbawiciela.
Modlitwa o jedność jest częścią działania nazwanego przez Sobór Watykański II „duszą całego ruchu ekumenicznego” (Unitatis redintegratio, 8), który zakłada modlitwy publiczne i prywatne, nawrócenie serca oraz świętość życia. Ta wizja prowadzi do centrum problemu ekumenicznego, jakim jest posłuszeństwo Ewangelii, aby czynić wolę Boga, z Jego konieczną i skuteczną pomocą. Sobór wskazał to wyraźnie wierzącym, deklarując: „Im mocniejszą więzią zespolą się z Ojcem, Synem i Duchem, tym łatwiej zdołają pogłębić wzajemne braterstwo” (tamże, 7).
Elementy, które mimo trwałych podziałów łączą jeszcze chrześcijan, pozwalają zanosić wspólną modlitwę do Boga. Ta komunia w Chrystusie ożywia cały ruch ekumeniczny i wskazuje również cel poszukiwania jedności wszystkich chrześcijan w Kościele Bożym. Odróżnia to ruch ekumeniczny od wszystkich innych inicjatyw dialogu i relacji z innymi religiami czy ideologiami. Również w tym punkcie nauczanie dekretu o ekumenizmie Soboru Watykańskiego II jest bardzo jasne: „W tym ruchu na rzecz jedności, który zwie się ruchem ekumenicznym, uczestniczą ci, którzy wzywają imienia Boga w Trójcy i Jezusa wyznają jako Pana i Zbawiciela” (tamże, 1). Wspólne modlitwy, jakie odmawiane są na całym świecie, zwłaszcza w tym okresie czy też w okresie Zesłania Ducha Świętego, wyrażają również wolę wspólnego zaangażowania na rzecz odnowienia pełnej komunii wszystkich chrześcijan. Te wspólne modlitwy „są nader skutecznym środkiem prowadzącym do uzyskania łaski jedności” (tamże, 8). Tym stwierdzeniem Sobór Watykański II podejmuje to, co powiedział Jezus do swoich uczniów, których zapewnił, że jeżeli dwaj na ziemi wspólnie prosić będą o coś Ojca w niebie, to On tego udzieli, gdyż „gdzie dwaj albo trzej są zjednoczeni w Jego imię, tam On jest pośród nich” (por. Mt 18,20). Po Zmartwychwstaniu zapewnił On jeszcze raz, że będzie zawsze z nimi, „przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20). To właśnie obecność Jezusa we wspólnocie uczniów oraz ich modlitwa stanowią gwarancję tej skuteczności. I to do tego stopnia, że obiecuje, iż „cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 18,18).
Nie ograniczajmy się jednak do błagania. Możemy również dziękować Panu za nową sytuację, z trudem osiągniętą w relacjach ekumenicznych między chrześcijanami, w odnalezionym braterstwie dzięki mocnym więziom solidarności, dzięki osiągniętemu już wzrostowi jedności oraz porozumienia między różnymi formami dialogów. Przyszłość jest przed nami. Świętej pamięci Ojciec Święty Jan Paweł II - który tak wiele wycierpiał dla dialogu ekumenicznego - nauczał nas, że „uznanie tego, co Bóg już uczynił, jest warunkiem, który nas przygotowuje do otrzymania darów koniecznych, aby doprowadzić do wypełnienia dzieło ekumenicznej jedności” (Ut unum sint, 41).
Bracia i Siostry, módlmy się nadal, abyśmy byli świadomi, że święta sprawa ustanowienia na nowo jedności chrześcijan przewyższa nasze ubogie ludzkie siły i że ostateczna jedność jest darem Boga.

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE