27. rok swego pontyfikatu Jan Paweł II rozpoczął ogłoszeniem Roku Eucharystii. Eucharystia jest bowiem sercem Kościoła, jest wielką tajemnicą naszej wiary, jest jednym wielkim świętem Kościoła, ponieważ jest z nami Pan Jezus pod postaciami chleba i wina. To jest uwielbienie Boga, które Kościół składa nieustannie, to uświęcające działanie Jezusa przychodzącego do ludzkich serc, a przez to stałe odnawianie życia chrześcijańskiego. W czasach nam współczesnych, gdy moralność chrześcijańska jest tak mocno atakowana, gdy i w Europie dzieją się rzeczy co najmniej zaskakujące - jak choćby to, co spotkało katolickiego polityka Rocco Buttiglionego, który został ośmieszony przez przedstawiciela Parlamentu Europejskiego dlatego, że ośmielił się homoseksualizm nazwać grzechem - Kościół musi pogłębić podstawy wiary jego członków. Mówi się, że mamy w Europie 80% chrześcijan, mamy miliony katolików, a jednocześnie zauważamy, że nie mają oni żadnego wpływu na bieg wydarzeń, że ich wiara, ich katolicyzm, nie przekłada się na życie osobiste, rodzinne, kulturalne czy polityczne. Jesteśmy nieobecni w życiu społecznym, bo nie żyjemy Eucharystią, bo Eucharystia idzie jakby obok nas, Pan Jezus przechodzi obok niezauważony - jak mówił św. Augustyn: Timeo Christum praetereuntem (Boję się nie zauważyć Chrystusa, który przechodzi obok mnie).
Coś takiego dzieje się w Europie, może także na świecie, że Pan Jezus, który przychodzi podczas Mszy św., Jezus obecny w Eucharystii, nie zostaje przez nas zauważony, z powodu naszej małej wiary i małej miłości. Nie jesteśmy świadomi skarbu, który nam Jezus pozostawił w Wielki Czwartek, a przecież zostawił ludzkości samego siebie. I ludzkość dalej pogrąża się w grzechu, krzywdzi, wyzyskuje i na skutek tego sama cierpi, bo w efekcie wszystko to jest klęską człowieka. A przecież ten świat jest Boży i takim powinien być. Tak wielu jest ludzi świętych, wspaniałych - przypatrzmy się choćby tak licznym kanonizacjom i beatyfikacjom, których dokonuje Ojciec Święty podczas wypełniania swojego pontyfikatu. Jednak świętość jest wciąż niedoceniana, odsuwana na bocznicę i grzech przelewa się przez świat, ma jakby swoją dobrą godzinę.
Rok Eucharystii ma zwrócić naszą uwagę na treść misterium, które każdej niedzieli, a niejednokrotnie codziennie, dokonuje się w naszych świątyniach. Ojciec Święty nazywa ten czas „czasem łaski dla Kościoła”. Być może też przekona nas on do właściwego świętowania Dnia Pańskiego, kiedy to przez oddawanie czci Panu Bogu i człowiek zyskuje, znajdując czas na tak potrzebny odpoczynek i refleksję. Tak wielu bowiem ludzi, którzy deklarują, że są wierzącymi katolikami, zatraciło dziś niedzielę ze Świętą Liturgią i odpoczynkiem, zamieniając ją w dzień pracy, a tym samym praktycznie odrzucając ważne przykazanie Boże. Podobnie jest zresztą i z innymi przykazaniami. „Zranione oblicze świata, który rozpoczął nowe tysiąclecie od widma terroryzmu i tragedii wojny - pisze Ojciec Święty w liście apostolskim Mane nobiscum Domine (Zostań z nami, Panie), wydanym z tej okazji - wymaga od chrześcijan przeżywania Eucharystii jako wielkiej szkoły pokoju”.
Trzeba na nowo odczytać Jezusa Eucharystycznego i pozwolić, by On nas prowadził, żeby dzięki Jego łasce i przy Jego pomocy doprowadzić życie do normalności. A normalność katolika to życie w miłości do Boga i człowieka. To szacunek dla wszystkich ludzi - także starych i tych jeszcze nienarodzonych. Jest więc Eucharystia nie tylko przypomnieniem zasad najważniejszych, ale swego rodzaju projektem na życie. Jest też jakąś rękojmią, że człowiek, który jest człowiekiem Bożym, będzie zachowywał Boże prawo - prawo pokoju. Dlatego jest to bardzo ważny rok w życiu Kościoła i nie możemy tego czasu przeoczyć.
Rok Eucharystyczny musi wybrzmiewać wielką chwałą i wielkim oddaniem się Panu Bogu. Musimy wzmocnić nasze życie religijne, by okazać Jezusowi Eucharystycznemu jak najwięcej i naszej miłości. Niech Maryja, Matka Jezusa, będzie nam w tym czasie Matką Eucharystyczną i pomoże wysłuchać i zachować w sercu wszystko, co Jezus mówi - tak jak Ona to uczyniła.