Hasło 59. Tygodnia Miłosierdzia, wypracowane na posiedzeniu Komisji Charytatywnej Konferencji Episkopatu Polski 3 grudnia 2002 r. w Warszawie, wynika z dwu przesłanek. Po pierwsze, nawiązuje do tegorocznego programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce, który realizowany jest pod hasłem: Umiłować Chrystusa, a skoncentrowany na celebracji tajemnicy wiary w liturgii. Po drugie, rok 2003 z inicjatywy Rady Europy obchodzony jest w Europie jako Rok Osób Niepełnosprawnych. Wiążąc obydwie przesłanki, 59. Tydzień Miłosierdzia ma na celu ożywienie kontemplacji oblicza Chrystusa Miłosiernego, ze szczególnym uwzględnieniem obecności osób niepełnosprawnych we wspólnotach rodzinnych, kapłańskich, zakonnych i parafialnych.
Liczbę osób niepełnosprawnych w Polsce ocenia się na ok. 4 mln. Jeśli uwzględni się członków ich rodzin, to okaże się, że czwarta część populacji ma do czynienia z jakimś rodzajem niepełnosprawności w swoim domu. Wśród osób niepełnosprawnych są takie, które wymagają pochylenia się i opieki ze strony innych, ale są również takie, które żyją w świecie, wstępują w związki małżeńskie, pracują zawodowo i całkiem dobrze funkcjonują w społeczeństwie.
Zazwyczaj wymienia się 4 kategorie ludzi niepełnosprawnych: głusi i niedosłyszący, niewidomi i niedowidzący, niepełnosprawni ruchowo oraz niepełnosprawni intelektualnie. Osoby niepełnosprawne oczekują od ludzi zdrowych nie litości, a wyrównywania swoich szans; nie tyle opieki, co integracji; nie wyręczania ich z aktywności, lecz umożliwienia im działania.
Największą barierą oddzielającą ludzi zdrowych od niepełnosprawnych jest głównie lęk, który powoduje, że zdrowi w obliczu niepełnosprawności nie wiedzą, jak się zachować, stają się bezradni. Chrześcijanie są wezwani nie tylko do służenia pomocą materialną lub fizyczną osobom niepełnosprawnym, lecz odpowiadają za doprowadzenie ich do Chrystusa (por. Łk 5, 17-26). Chodzi nie tylko o pomoc w pokonaniu fizycznych barier, lecz także przeszkód w sferze ducha, które utrudniają spotkanie osób niepełnosprawnych z Chrystusem.