„Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum i zdjęła Go litość nad nimi; byli bowiem jak owce niemające pasterza. I zaczął ich nauczać.”
(Mk 6, 34)

Czas wakacji i urlopów to jednocześnie czas wielkich wędrówek - eskapad do urokliwych zakątków ojczystej ziemi i zagranicznych wojaży. Zdarza się, że potrzebujemy kogoś znającego teren, by odnaleźć cuda przyrody, jedyne w swoim rodzaju zabytki, czy też spotkać niezwykłych ludzi. Dobrzy przewodnicy są zawsze w cenie! Doświadczenie uczy, że także sfera ducha otwarta jest na Kogoś, kto ludzką duszę zna najlepiej…
Słuchając Jeremiasza, uświadamiamy sobie, że mówiąc o „pasterzach”, pojęciem tym obejmuje on zarówno przywódców religijnych, jak i władców państwa. Wielu z nich jest odpowiedzialnych za rozproszenie ludu. Wielu nie okazało należytej troski, do której byli zobowiązani. Wielu dbało tylko o własną korzyść, nie licząc się z Bożą wolą. W tym kontekście pojawia się zapowiedź „Odrośli sprawiedliwej”, którą „w pełni czasów” okaże się Jezus Chrystus. Jezus - Dobry Pasterz przygotowuje na czas Kościoła „pasterzy według swego Serca”, dba o nich, troszczy się nawet o ich wypoczynek po ciężkiej pracy ewangelizacyjnej. A On sam? Ma w sobie „litość”, czyli bezgraniczną miłość do „owiec bez pasterza”, którym niesie zawsze słowo pociechy, z powodu których odsuwa na bok swoje ludzkie zmęczenie. Apostołowie muszą zrozumieć bez słów, że także i oni muszą dać siebie całkowicie - zapominając o sobie. Św. Paweł dopowie jeszcze jedną zasadę: totalna posługa pasterzy skierowana jest do wszystkich ludzi bez wyjątku. Nawróceni z religii żydowskiej i z pogaństwa mają tworzyć „jeden, święty, powszechny i apostolski” Kościół. Posługa jednania - wobec najróżniejszych napięć i nieporozumień - staje się czytelnym znakiem dla świata. Dobry Pasterz chce być widziany zarówno w posłannictwie kapłańskim, jak i w normalnym, codziennym życiu wiernych, by „przez Chrystusa, w jednym Duchu wszyscy mieli przystęp do Ojca”.
Z dzisiejszych tekstów mszalnych można wydobyć naukę o trzech obszarach pasterzowania - równoległych i wzajemnie się dopełniających. Funkcję pasterzy i przewodników otrzymują najpierw rodzice wobec swoich dzieci (na tym opiera się rodzina); taką rolę wobec wiernych w Kościele mają obdarzeni kapłaństwem; podobne zadanie stawiane jest również przed rządzącymi - wobec obywateli państwa. We wspólnotowej i osobistej modlitwie powierzmy Bogu każde z tych specyficznych wezwań.