Czas przeżyć związanych z Narodzeniem Pańskim przybliżył do Boga wiele serc i napełnił je pokojem i radością. Dar słowa i łaska sakramentów świętych stały się drogą do pełniejszego wnikania w tajemnice przyjścia Zbawiciela. Po tym czasie głębokich refleksji dominującą rolę przejmują przeżycia radości dyktowane przez karnawał. Łatwo więc w tej atmosferze zapomnieć o tym, co przyniosło Słowo w ciszy betlejemskiej stajenki. Dlatego trzeba postawić sobie pytanie: Jak to Słowo zamieszkało pośród nas? O obecności i świętości tego Słowa świadczy prolog Ewangelii Janowej: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo” (J 1, 1). To Słowo w historii zbawienia jest ciągle żywe. Mimo wielu dramatów ludzkiej niewierności, Bóg daje łaskę przemienienia i przez przyjęcie Słowa wiele sióstr i braci staje się dziećmi Bożymi. Jest to wielka nadzieja zarówno w wymiarze osobistym, jak i społecznym. To Słowo tworzy nowego człowieka, ale nadaje również nowy wymiar wspólnocie osób, o ile pozwolimy mu zamieszkać w nas i z nami. Te dzieje Słowa są obrazem najpełniejszego umiłowania człowieka. Doświadczyli tego apostołowie i święci, przyjmując naukę Jezusa Chrystusa. W głębi swojej duszy przeżywał Słowo Boże św. Paweł, który w Liście do Kolosan zapisał: „A cokolwiek mówicie lub czynicie, wszystko [niech będzie] w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego” (Kol 3, 17). Słowa te zachęcają do czynienia dobra i dawania świadectwa w szerokim wymiarze życia chrześcijańskiego. W imię Jezusa Chrystusa ma spełniać się powołanie osoby, która z wiarą przyjmuje słowo Zbawiciela. W tym działaniu nie może zabraknąć naszego dziękczynienia i pamięci o chrześcijańskim dziedzictwie.
Wzorem w zachowywaniu wartości duchowych jest sługa Boży Jan Paweł II, na którego beatyfikacje czekamy. Trzeba przyznać, że w tym względzie jesteśmy niecierpliwi. Chcielibyśmy, aby rozbrzmiewające w dniu pogrzebu na Placu św. Piotra w Rzymie „Santo subito!” stało się oczywiste. Tymczasem przychodzi nam cierpliwie czekać. Warto zauważyć, że i w tym jest błogosławieństwo. Oczekując tego dnia, dojrzewamy w duchowym dziedzictwie, jakie Jan Paweł II pozostawił. Bóg daje nam czas, abyśmy byli wytrwali w naszych modlitwach o beatyfikację, ale i nie zapominali o jego nauczaniu. Pomocą w utrwalaniu duchowego dziedzictwa związanego z osoba naszego Rodaka są działania związane z organizacją i budową Centrum Jana Pawła II w archidiecezji lubelskiej. Owocem tego działania jest parafia pw. bł. Jerzego Popiełuszki i świątynia, której budowa jest realizowana. Część tego obiektu już służy wiernym jako miejsce zgromadzeń liturgicznych i celebracji Mszy św. Pozostałe obiekty związane z troską o dziedzictwo kultury i wyobraźnię miłosierdzia wg nauczania Jana Pawła II, będą realizowane w najbliższym czasie. Aktualne plany związane z realizacją i organizacją Centrum Jana Pawła II przybliża list Metropolity Lubelskiego „Wierność stylowi Jana Pawła II”, do którego wysłuchania i lektury zachęcam.
Pierwsza Księga Królewska zaczyna się od sceny przekazania władzy. 1 Krl 2 należy do opowiadania o królach, które badacze nazywają historią deuteronomistyczną (od Pwt po 2 Krl). W tym nurcie miarą władcy staje się wierność Torze. Testament Dawida brzmi jak mowa pożegnalna. Formuła „idę drogą całej ziemi” przypomina, że także król wchodzi w los każdego człowieka. Dawid mówi do Salomona językiem przymierza: strzeż nakazów Pana, chodź Jego drogami, zachowuj ustawy i przykazania zapisane w Prawie Mojżesza. Słownictwo poleceń tworzy szeroki katalog: ustawy, przykazania, prawa, nakazy. Taki zestaw obejmuje całe życie, nie tylko kult i nie tylko politykę. Czasownik „strzec” sugeruje czujność i troskę. Pwt 17 stawia królowi podobne zadanie: władza dojrzewa pod Słowem, nie ponad nim. Wezwanie „bądź mocny i bądź mężem” opisuje odwagę moralną. Kończy się czas ojca. Zaczyna się czas decyzji syna. W tle stoi obietnica dana Dawidowi o trwałości jego „domu” (hebr. bajit), rozumianego jako dynastia. To samo słowo w Biblii oznacza także świątynię. Ta podwójna perspektywa prowadzi ku budowie przybytku w Jerozolimie i ku pytaniu o wierność rodu Dawida. Notatka o czterdziestu latach panowania Dawida ma charakter królewskiego epitafium, typowego dla Ksiąg Królewskich. Tradycja podaje podział tego czasu na Hebron i Jerozolimę. Zdanie o umocnieniu królestwa Salomona otwiera perspektywę mądrości i pokoju, a także prób serca. Augustyn widzi w obietnicach dane Dawidowi wskazanie na Chrystusa. Zauważa obraz przyszłości w Salomonie; pokój wpisany w imię i budowę świątyni. Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”.
Urodził się w 1953 r. w żydowskiej rodzinie w dzielnicy Coney Island w Nowym Jorku. Jego ojciec był ogrodnikiem, a matka gospodynią domową. Chociaż nigdy nie ukończył studiów, pracował jako nauczyciel fizyki i matematyki w Dalton School, w dzielnicy Upper East Side na Manhattanie. W pracy poznał Alana Greenberga, menedżera „Bear Stearns” – słynnej nowojorskiej firmy inwestycyjnej. Greenberg był pod tak wielkim wrażeniem jego inteligencji, że zaoferował mu stanowisko młodszego asystenta w swojej firmie. Epstein bardzo szybko piął się po szczeblach zawodowej kariery, dlatego już w 1982 r., dzięki szerokim znajomościom w świecie finansów, mógł założyć własną spółkę finansową: J. Epstein & Co., która później przekształciła się w Financial Trust Company. Amerykańskie media przedstawiały Epsteina jako nowego Gatsby’ego, który zbudował swoją fortunę od zera, człowieka pełnego tajemnic, tak jak w większości nieznani byli jego klienci, którzy powierzali mu swoje kapitały, oprócz jednego – Lesliego Wexnera, właściciela firmy odzieżowej Victoria’s Secret. – Inwestuję w ludzi, niezależnie od tego, czy są to politycy czy naukowcy – powiedział kiedyś Epstein o swoich prestiżowych znajomych i klientach. Wśród ludzi zaprzyjaźnionych z finansistą byli Bill i Hillary Clintonowie, a także brytyjski książę Andrzej, brat księcia Karola. Wśród jego znajomych był również obecny prezydent USA Donald Trump.
Papież zaprasza w lutym do modlitwy za dzieci nieuleczalnie chore
2026-02-05 15:41
Vatican News
Vatican Medida
Papież Leon XIV
Chciałbym zaprosić was do modlitwy za dzieci z nieuleczalnymi chorobami – mówi Leon XIV w nagraniu wideo, zachęcając do włączenia się w odmawianie papieskiej intencji modlitewnej na luty.
Papieska intencja modlitewna na luty, powierzona Papieskiej Światowej Sieci Modlitwy brzmi:
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
