Jezus w noc narodzenia potrzebował opiekuńczych dłoni Maryi, a dziś wasze dłonie potrzebne są Chrystusowi, aby nieść Jego Ciało wszystkim tym, którzy potrzebować będą waszej posługi - wiernym, zgromadzonym w świątyniach, chorym, czekającym na moc i pociechę Chrystusa, samotnym, dla których momenty waszego przybycia razem z Chrystusem są momentami odnajdywanej nadziei. Ważne jest, żebyście wy w waszej posłudze nieśli w sobie atmosferę nocy betlejemskiej, by pokój, o którym śpiewają aniołowie, ta chwała Boga na wysokościach, to dostrzeganie ludzi dobrej woli, było urzeczywistniane w naszych wspólnotach, wśród naszych bliskich - mówił do szafarzy ks. Arcybiskup.
Zwyczajnym szafarzem Komunii św. jest biskup, prezbiter i diakon. Instrukcja „Immensae caritatis” z 1973 r. stanowi, że nadzwyczajnym szafarzem Komunii św. może być osoba wyznaczona do tej posługi przez biskupa ordynariusza miejsca. Zmodyfikowany po soborze kanon 910 Kodeksu Prawa Kanonicznego stwierdza: „Szafarzem nadzwyczajnym Komunii świętej jest akolita oraz wierny wyznaczony zgodnie z kan. 230 §3. Szafarz udziela Komunii w sytuacjach nadzwyczajnych, czyli gdy: brak jest zwyczajnych szafarzy Komunii, tzn. biskupa, prezbitera i diakona lub akolity; mimo iż są obecni zwyczajni szafarze, nie mogą jednak wypełnić tej funkcji z powodu podeszłego wieku, choroby lub innej posługi duszpasterskiej; bądź liczba przystępujących do Komunii jest tak duża, że sprawowanie Mszy świętej, czy też udzielanie Komunii poza Mszą świętą zbytnio by się przeciągnęło bez pomocy świeckiego jako szafarza Komunii”. Wyświęceni dla tej posługi, odznaczając się z założenia żywą wiarą, przyjmują też odpowiedzialność za formowanie do modlitwy innych. „Jako słudzy Dobrego Pasterza zostali wyświęceni, by prowadzić Lud Boży do żywych źródeł modlitwy, jakimi są: słowo Boże, liturgia, życie teologalne, «dzisiaj» Boga w konkretnych sytuacjach” - mówi Katechizm Kościoła Katolickiego. Jako główne zadanie nadzwyczajni szafarze przyjmują rozdawanie Komunii św. chorym. Zezwala się im na przewodniczenie nabożeństwom z wystawieniem Najświętszego Sakramentu, lecz nie mogą Nim błogosławić. Zadania szafarza ująć można najogólniej jako zadania świadka wiary. Powinien on dawać przykład życiem, niezłomnymi zasadami, co nie oznacza jednak sztywności w kontakcie i nie może prowadzić do poczucia wyższości. Musi znać on podstawowe prawdy teologiczne.
Do tej pory w archidiecezji lubelskiej zostało ustanowionych 337 nadzwyczajnych szafarzy Komunii św. Robert Drozd z lubelskiej parafii pw. bł. ks. Jerzego Popiełuszki, poza poczuciem obowiązku i chęcią pomocy młodej, rozwijającej się wspólnocie parafialnej, do której należy, traktuje swoje zadania jako odpowiedź serca na potrzeby Kościoła. Zbigniew Oziemczuk z parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Jabłonnej również został nadzwyczajnym szafarzem Komunii św. Pracuje jako katecheta w Lublinie, ale w jego parafii, szczególnie w niedziele i święta, potrzeba dodatkowej osoby, która służyłaby jako szafarz. Ponadto czekają na niego osoby chore, które trzeba odwiedzić z Komunią św. Każdy nadzwyczajny szafarz posiada stosowną legitymację. Nim zostanie wyświęcony do posługi, musi uczęszczać na wykłady i szkolenia. Szafarze m.in. uczą się, w czym przenosić komunikanty, jak podawać Komunię św., jak zachować się w domu chorego, jakie modlitwy odmawiać, jak przygotowany ma być dom przed wizytą z Komunią św. Na co dzień sami starają się nawiedzać Najświętszy Sakrament, częściej się modlić i przebywać na adoracji. Posługa szafarza po roku ulega przedłużeniu, jeśli zdecyduje się on nadal ją wypełniać. Warunkiem jest udział w rekolekcjach, które zazwyczaj odbywają się w listopadzie.
Bardzo ważne, by wszyscy szafarze pogłębiali życie duchowe, kontynuowali formację w duchu, o jakim przypominał im Metropolita w czasie Eucharystii: - Ogromnie ważne jest, żebyście użyczając Chrystusowi swoich dłoni, użyczali Mu serca, umysłu, całej waszej osobowości. Żeby to poświęcenie, zaczynające nowy etap waszego życia, było wyrazem całkowitego poświęcenia dla Chrystusa, budowania tej kultury życia, gdzie będziecie naśladować głównych bohaterów nocy betlejemskiej. Bo waszym zadaniem jest służyć Chrystusowi.