W sto piętnaście lat po założeniu Ochotniczej Straży Pożarnej w Ostrowie k. Radymna, 26 września strażacy poświęcili nowy samochód. Radość daru możliwa była dzięki wrażliwości wielu ludzi, o których wspominano podczas uroczystości. W wielu numerach edycji pojawiają się informacje o OSP autorstwa Zdzisława Wójcika. Nie chcę wkraczać w jego kompetencje, dlatego jakby reasumując tamte teksty zamyślmy się nad słowami poety: „Miłość nie szuka nigdy siebie, lecz o drugiego ma STARANIE”.
Uczestnicząc w uroczystościach reflektowałem właśnie to jedno słowo: STARANIE. Wszędzie tam, gdzie miłość karmi się owym odniesieniem do bliźniego rodzą się wielkie rzeczy. Dziś może już nie tak wyraźnie widać to staranie. Murowane domy, piorunochrony, ale nie zawsze tak było. Moje pokolenie pamięta raz po raz pojawiające się języki ognia, do dziś czujemy klimat smutku w niedziele, kiedy od domu do domu jeździli wozami strażacy zbierając płody ziemi, ubrania dla pogorzelców. Dziś się to zmieniło. Jak mi mówił jeden ze strażaków, na trzy wyjazdy strażackie tylko jeden jest wyjazdem do pożaru. Pozostałe statystyczne dwa to ratunek na drogach, w powodziach, kataklizmach. Młode pokolenie nie doświadczyło bezsilności pozostawionych sobie ludzi w walce z żywiołem. Dlatego pragnę zgodnie z myślą tej rubryki przypomnieć rodakom i mojemu pokoleniu te pełne trwogi wydarzenia.
Trzej moi koledzy bawią się w jednej ze stodół, uczą się być dorośli, skręcają więc ze słomy niby to papierosy i tak popalając je, udają dorosłych. Moment nieuwagi i zaczyna się pożar, próbują ratować, ale żywioł kpi sobie z nich. Uciekają. Zaczyna się palić druga, potem trzecia stodoła. Widzę do dziś ludzi biegnących z okolicznych pól. Potem, kiedy już pozostało tylko pogorzelisko, bieganie od domu do domu zrozpaczonych rodziców szukających nieświadomych sprawców podpalenia.
Inny obraz. Palą się stodoły. Blisko palących stoi inna. Jeszcze nie dosięgły jej języki ognia. Na szczycie dachowej więźby siedzi właściciel i polewa trzeszczące drzewo, bliskie już zapalenia wodą. Drabiny ludzi na dachu i wiadra przechodzące z rąk do rąk. Wołanie - więcej ludzi, więcej wiader! Uratowano, jak pamiętam dorobek życia, ale pozostałe spłonęły.
Dlatego ludzie święcili gromnice - na pioruny, sól św. Agaty przeciw ogniowi. Dziś warto także nie zatracić modlitwy i troski. Słyszymy syreny strażackich wozów, żałosny jęk ambulansów. Wzdychajmy aktami strzelistymi - Uzdrowienie chorych, Wspomożenie wiernych, św. Florianie. Niech w gwar miast i wiosek wpisze się to ciche, sercem wypowiadane westchnienie modlitwy. A strażaków zachęcam do praktyki pierwszych piątków miesiąca. Niech ogień Bożej miłości zapala Wasze serca do miłości, która ma STARANIE o innych. A akty wynagrodzenia wypowiadane w pierwszopiątkowe nabożeństwa niech wyjednają Boże zmiłowanie i oddalą od nas klęski ognia, wody i katastrof drogowych.