W rzeszowskiej bazylice Ojców Bernardynów odbyły się I Diecezjalne Rekolekcje dla Wdów. Ich celem było pogłębienie więzi z Chrystusem Pocieszycielem, refleksja na temat istoty wdowieństwa, a także odczytanie powołania do życia konsekrowanego w tym stanie. Rekolekcjom towarzyszyły słowa „Miłość silniejsza niż śmieć”. Ćwiczenia prowadził o. Wiesław Łyko ze Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, krajowy moderator Duszpasterstwa Wdów Konsekrowanych.

Wdowieństwo jest wpisane w rzeczywistość wielu kobiet

Jak sobie radzić choćby w pierwszych, trudnych chwilach? To dramatyczne i bolesne chwile. Trzeba do tego podchodzić z wielkim szacunkiem, ale jednoczenie nie tyle eliminować cierpienie, co nadawać mu sens. Z ludzkiego punktu widzenia jest to doświadczenie trudne, to jednak jest przestrzenią nadziei, oczekiwania na ponowne spotkanie w domu Ojca.

Kiedy Kościół dostrzegł ten stan?

Od początku Kościół otaczał wdowy szczególnym szacunkiem, powierzając im misję modlitwy i miłości w służbie wspólnoty. Sobór Watykański II przypomniał, że również wdowy mogą się przyczynić do świętości i działalności Kościoła. W czasie Synodu Biskupów w Rzymie w roku 1994 papież Jan Paweł II przywrócił praktyki wdowieństwa konsekrowanego. Dziś przed wdową chrześcijańską odkrywają się trzy drogi. Może zawrzeć powtórne małżeństwo, Kościół się temu nie sprzeciwia. W większości przypadków jednak kobiety pozostają wdowami, w sposób wolny, mniej lub bardziej świadomie akceptują taki stan, starając się przeżywać to w więzi z Kościołem w życiu sakramentalnym i apostolskim, angażując się w jego działalność. Przy trzeciej możliwości wdowa nie tylko zostaje aktywna, ale w obrębie tej sytuacji wdowieństwa może otrzymać nowe powołanie. Bóg wybiera kogo chce i kiedy chce. Dla Niego nigdy nie jest za późno, stąd również wdowieństwo może być powołaniem i misją.

Na czym polega poświęcenie się Bogu we wdowieństwie?

Przede wszystkim chodzi o gotowość do decyzji o niezawieraniu powtórnego małżeństwa, to bardziej w sensie formalnym, natomiast w znaczeniu teologicznym chodzi o poświęcenie siebie Bogu. To należy podkreślić, bo wdów wypełniających nawy naszych kościołów jest dużo, ale nie każda ma powołanie. Po odpowiedzi, rozpoznaniu przez Kościół ma miejsce błogosławieństwo nazywane konsekracją. To akt dużej doniosłości, choć dokonany na świeckiej drodze życia.

Jak wygląda życie wdowy konsekrowanej?

Wdowy poświęcone Bogu z natchnienia Ducha Świętego ślubują czystość, aby bardziej kochać Chrystusa i lepiej służyć bliźnim. Starają się być proste i otwarte. W miarę możliwości codziennie biorą udział we Mszy św., czytają Pismo Święte, prowadzą Liturgię Godzin, adorują Najświętszy Sakrament. Swoją obecność akcentują w czasie różnych uroczystości parafialnych i diecezjalnych. Włączają się w prace porządkowe swojej świątyni, biorą udział w akcjach charytatywnych, angażują się w grupy parafialne. Mają też swoje comiesięczne spotkania formacyjne z miejscowym księdzem, który specjalnie dla nich sprawuje Eucharystię.