„O Stworzycielu, Duchu, przyjdź…” - hymn do Ducha Świętego zabrzmiał na początku Mszy św. sprawowanej w pierwszym dniu Nowego Roku w bazylice archikatedralnej
Eucharystii przewodniczył metropolita łódzki abp Władysław Ziółek, a uczestniczyli w niej m.in.: proboszcz parafii katedralnej - ks. prał. Ireneusz Kulesza, kapelan Arcybiskupa łódzkiego - ks. prał. Bartłomiej Rurarz, ceremoniarz biskupi - ks. kan. dr Zbigniew Tracz, a także diakoni, klerycy, siostry zakonne oraz wierni świeccy z terenu całej Łodzi.
- Liturgia noworoczna jest bardzo bogata w swej treści - podkreślił w słowie pasterskim Metropolita łódzki. - Dnia 1 stycznia przeżywamy bowiem uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi, rozpoczynamy Rok Pański 2010 oraz modlimy się o pokój na świecie. Ponadto pierwszy piątek miesiąca kieruje nasze myśli ku nawróceniu. Te treści wzięte razem wytyczają nam drogę na Nowy Rok. Dlatego przywołaliśmy światła i mocy Ducha Świętego.
Pasterz Kościoła łódzkiego zwrócił uwagę, iż podczas spotkań noworocznych często życzymy sobie Bożego błogosławieństwa. W tych pięknych życzeniach zawarta jest również troska o dobre wykorzystanie nadchodzącego czasu, którego nie wolno marnować i przeżywać byle jak.
Każdy rok podarowany nam przez Boga jest czasem otwartym. Nie dlatego, że nie potrafimy przewidzieć tego, co nas w tym czasie czeka, lecz dlatego, że przed nami jest jeszcze tak wiele do zrobienia. Nasze zbawienie jest bowiem zadaniem dla nas. To zadanie wymaga podjęcia decyzji i konsekwentnego działania. Bóg daje nam kolejny rok łaski, a my musimy na ten Boży dar odpowiedzieć. Czasy, w których żyjemy, wymagają dawania bardzo czytelnego i przejrzystego świadectwa. Można powiedzieć, że to świadectwo naszego życia zgodnego z Ewangelią jest pilną potrzebą chwili.
Niech zatem Święta Boża Rodzicielka wyprasza nam żywą wiarę i niezłomną nadzieję, że wchodząc w Nowy Rok z Jezusem Chrystusem, możemy stać się budowniczymi nowej kultury, która będzie kulturą życia a nie śmierci, nowej cywilizacji, która opierać się będzie na miłości i pokoju.
Przed pasterskim błogosławieństwem ks. prał. Ireneusz Kulesza złożył Księdzu Arcybiskupowi i wszystkim uczestnikom Liturgii noworoczne życzenia.
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Oświadczenie rzecznika prasowego Warszawskiej Prowincji Zakonu Braci Kapucynów dotyczące bezprawnego wykorzystywania wizerunków br. Andrzeja Derdziuka.
Warszawska Prowincja Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów informuje, że wszelkie materiały audiowizualne, w szczególności nagrania reklamowe pojawiające się w przestrzeni internetowej, w których rzekomo występuje br. Andrzej Derdziuk i które promują suplementy diety, lekarstwa lub inne produkty o charakterze komercyjnym, są materiałami fałszywymi.
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.