Liturgiczny kalendarz ostatnią sierpniową niedzielę wyznacza na wspomnienie Matki Bożej Pocieszenia. W tym roku to wspomnienie połączyło się z uroczystością Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, niemniej warto zatrzymać się nad tym tytułem Matki Bożej, któremu w diecezji poświęcono jedną parafię. Lipnica, która niegdyś należała do Dzikowca, już w 1874 r. wybudowała we wsi kaplicę, którą poświęciła jako wotum wdzięczności za odwrócenie zarazy właśnie Matce Bożej Pocieszenia.
Nabożeństwo do Matki Bożej Pocieszenia stanowi pewną odmianę nabożeństwa do Matki Bożej Nieustającej Pomocy albo Wspomożenia Wiernych. Inspirację do oddawania czci Matce Bożej Pocieszenia znaleźć można w Ewangelii, w tekstach mówiących o Maryi wspomagającej Jezusa, pomagającej zakłopotanym gospodarzom w Kanie Galilejskiej lub trwającej na modlitwie z Kościołem po wstąpieniu Jezusa do nieba; nadto z doświadczeń wierzących, którzy w swoich przeżyciach dopatrują się cudownej skuteczności modlitewnego wstawiennictwa Matki Bożej. Wydany przez ks. Ryszarda Ukleję tom „Miejsca święte w Polsce łaskami i cudami słynące” prezentuje ponad 100 koronowanych i niekoronowanych sanktuariów maryjnych Matki Bożej Pocieszenia w Polsce, ich genezę, historię, łaski i cuda z nimi związane w dziejach naszego narodu. Lipnica wpisuje się w tę tradycję tytułem kościoła i parafii, która pod opieką Matki Bożej Pocieszenia rozwija się i wzrasta.
Drugim miejscem kultu Matki Bożej Pocieszenia jest sanktuarium w Radomyślu nad Sanem, gdzie obok koronowanego wizerunku Matki Bożej Bolesnej, znajduje się stary obraz Matki Bożej Pocieszenia. Obraz przedstawia Matkę Bożą ze św. Augustynem i jego matką Moniką, która doznała „pociechy” po nawróceniu syna. Bogurodzica dzierży w ręku pasek z napisem: „Ego diligentes me delio” (Kocham miłującego mnie). Św. Augustyn trzyma zaś w dłoni swój atrybut - serce. Przywodzi ono na myśl jego słowa: „Stworzyłeś nas, Panie, dla siebie i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie”. Malowidło umieszczono w prawym bocznym ołtarzu kościoła św. Jakuba prawdopodobnie na początku XVIII wieku. Kult Matki Bożej Pocieszenia powstał dzięki pracy duszpasterskiej ojców augustianów, którzy założyli Bractwo Matki Bożej Pocieszenia, przeżywające swój rozkwit w osiemnastym stuleciu.
2 lutego, Kościół katolicki obchodzi święto Ofiarowania Pańskiego. Czyni to na pamiątkę ofiarowania przez Maryję i Józefa ich pierworodnego syna, Jezusa, w świątyni jerozolimskiej. W polskiej tradycji jest to też święto Matki Bożej Gromnicznej. 2 lutego przypada także Dzień Życia Konsekrowanego. Siostry i bracia zakonni, podobnie jak Jezus w świątyni Jerozolimskiej, ofiarowują swoje życie na wyłączną służbę Bogu. W Polsce żyje ok. 30 tys. osób konsekrowanych.
Przed 1969 r. na Zachodzie święto Ofiarowania Pańskiego znane było jako Święto Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny. Po soborze zmieniono nazwę, żeby ukazać chrystocentryczne znaczenie uroczystości. W Polsce od gromnic święconych tego dnia przyjęła się nazwa „Matki Boskiej Gromnicznej”.
Matka Boska Gromniczna, rysunek Michała Andriollego przedstawiający wypalanie gromnicą znaku krzyża na belce stropowej chaty w dzień Matki Bożej Gromnicznej
Święto Ofiarowania Pańskiego aż do drugiej połowy minionego stulecia nosiło nazwę Purificatio – Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny. W Polsce mówiono o święcie Matki Bożej Gromnicznej. Nazwa ta pochodziła od świec (gromnic), zabieranych w tym dniu do kościołów i tam poświęcanych.
Dawniej wielkie zagrożenie dla domów w Polsce stanowiły burze, a zwłaszcza pioruny, które wzniecały pożary i niszczyły głównie drewniane domostwa. Właśnie przed nimi miała strzec domy świeca poświęcona w święto Ofiarowania Chrystusa. Gromnicę wręczano również konającym, aby ochronić ich przed napaścią złych duchów. Dwie z wyżej wspomnianych nazw uwypuklały bardziej maryjny charakter święta. Dopiero ostatnia reforma liturgiczna nadała mu charakter uroczystości Pańskiej, co szło w parze ze zmianą nazwy na Praesentatio, czyli Przedstawienie, Okazanie Pana Jezusa w świątyni. W języku polskim zamiast dosłownego tłumaczenia tego łacińskiego terminu przyjęło się określenie Ofiarowanie Pańskie.
Do zdarzenia doszło we wrześniu 2024 roku, gdy Ameti z pistoletu pneumatycznego zaczęła strzelać do reprodukcji XIV-wiecznego obrazu „Madonna z Dzieciątkiem i Archaniołem Michałem” autorstwa Tommaso del Mazza. Według ustaleń sprawczyni oddała strzały z odległości około 10 metrów, celując bezpośrednio w głowy wizerunków Maryi i Jezusa. Zdjęcia zniszczonego wizerunku, w tym zbliżenia otworów po kulach, wywołały natychmiastowe i powszechne oburzenie. Łącznie 31 osób złożyło zawiadomienia o przestępstwie. Zapadł w tej sprawie wyrok - została ukarana przez sąd grzywną w zawieszeniu za „naruszenie wolności wyznania i religii”.
Ameti, która jest urodzoną w Bośni muzułmanką (w wieku 3 lat przybyła w 1995 do Szwajcarii wraz z rodziną uchodźców), uważającą się obecnie za ateistkę, zamieściła zdjęcia zbezczeszczonego obrazu na Instagramie, podpisując je niemieckim słowem „abschalten”, czyli „wyłączyć; odłączyć”. Ale w kontekście strzelania do twarzy Maryi i Jezusa napis ten wielu odczytało jako symboliczny akt „wymazania” lub „eliminacji”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
