Święty Wawrzyniec

Wawrzyniec był jednym z siedmiu diakonów Kościoła rzymskiego za czasów papieża Sykstusa II. Pomimo że wiele osób sławiło jego bohaterską śmierć, wiadomości historyczne o nim posiadamy bardzo skromne - jego śmierć wiąże się bezpośrednio z męczeństwem papieża św. Sykstusa II, który zginął dnia 6 sierpnia 258 r. wraz ze swoimi czterema diakonami. Wawrzyniec był administratorem majątku Kościoła w Rzymie. Miał równocześnie zleconą opiekę nad ubogimi. Namiestnik rzymski liczył, że namową i kuszącymi obietnicami, a w razie potrzeby katuszami, wymusi na nim oddanie całego majątku kościelnego w jego ręce. Wawrzyniec miał wówczas poprosić o kilka dni, aby mógł zebrać „skarby Kościoła” i pokazać je namiestnikowi. Kiedy nadszedł oznaczony dzień, diakon zgromadził wszystką biedotę Rzymu, którą wspierała gmina chrześcijańska i powiedział: „Oto są skarby Kościoła!” Zawiedziony tyran kazał zastosować wobec niego wyjątkową katuszę: Walerian nakazał rozciągnąć go na żelaznych rusztach i wolno podgrzewać i piec żywcem w ogniu. Okoliczności męczeńskiej śmierci, poniesionej 10 sierpnia 258 r., rozbudziły w Kościele rzymskim niezwykły kult Diakona. Co roku wierni tłumnie gromadzili się wokół jego grobu. Imię jego włączono do kanonu Mszy św. i do Litanii do Wszystkich Świętych, a cesarz Konstantyn Wielki nad jego grobem w roku 330 wystawił bazylikę.
Ku czci św. Wawrzyńca wystawiono w Polsce ponad 100 kościołów. Miał także św. Wawrzyniec w naszej Ojczyźnie swoje sanktuaria, licznie kiedyś nawiedzane. Ten patron jest również bardzo popularny w naszej archidiecezji, gdzie znajduje się aż 13 parafii pod jego wezwaniem w miejscowościach Prusy, Wołów, Kryniczno, Woskowice Małe, Cerekwica, Wrocisławice, Wrocław, Czernina, Wilkszyn, Wawrzeńczyce, Osina Wielka, Wrocław-Żerniki i Borek Strzeliński. Jego kult na Dolnym Śląsku związany jest również z wydobywaniem na naszych terenach złota - św. Wawrzyniec jest także patronem kopaczy złota. Coroczne spotkanie poszukiwaczy odbywa się na przełęczy Tąpadła (Masyw Ślęży) w dniu św. Wawrzyńca. Na Śnieżce w Karkonoszach jest kaplica pw. św. Wawrzyńca - patrona przewodników i ratowników górskich. Co roku 10 sierpnia w dniu odpustu św. Wawrzyńca spotykają się tam wspólnie przewodnicy i turyści z Polski, Czech i Niemiec.

Bł. Edmund Bojanowski

Urodził się 14 listopada 1814 r. w Grabonogu k.Gostynia u stóp Świętogórskiej Róży Duchownej, wychował się w ziemiańskiej rodzinie, religijnej i patriotycznej. Słabego zdrowia chłopca uczyli nauczyciele w domu. W 1832 r. przyjechał z matką do Wrocławia, gdzie uzupełniał wykształcenie z zakresu gimnazjum i jednocześnie uczęszczał jako wolny słuchacz na wykłady uniwersyteckie.
Już w pierwszych latach studiów na Uniwersytecie Wrocławskim 20-letni Edmund wydał Pieśni serbskie (1834.), a rok później przekład „Manfreda” George’a Byrona (1835 r.) oraz kilka wierszy. 15 stycznia 1835 r. immatrykulował się na Uniwersytecie Wrocławskim na Wydziale Nauk Filozoficznych - uczestniczył w wykładach psychologii, estetyki, historii sztuki, metafizyki, logiki, poezji, historii muzyki. Wrocławski wątek życia Bojanowskiego kończy się w kwietniu 1836 r., kiedy otrzymał świadectwo odejścia z Uniwersytetu Wrocławskiego i paszport do Berlina, gdzie zamierzał kontynuować studia.
W 1850 r. ten - jak go nazywano „serdecznie dobry człowiek” założył zgromadzenie Sióstr Służebniczek Maryi. Wytyczył mu cele, utworzył regułę i przez pierwsze lata sam nim kierował. 3 maja 1850 r. otwarto w domu Franciszki Przewoźnej z Podrzecza ochronkę dla dzieci, gdzie pracowały dziewczęta ze wsi. Taki był początek Zgromadzenia Służebniczek Maryi. Wielu dziwiło się, że świecki zakłada zgromadzenie sióstr, jednak już 18 sierpnia 1850 r. abp Leon Przyłuski przyjmuje Zgromadzenie „pod swoją opiekę pasterską”. Po powstaniu styczniowym Zgromadzenie rozwijało się w innych częściach okupowanej Polski. Dziś istnieją cztery gałęzie Służebniczek: Pleszewskie w Wielkopolsce (dom generalny w Luboniu pod Poznaniem), Śląskie (dom generalny we Wrocławiu), Starowiejskie (dom generalny w Starej Wsi, diecezja przemyska) i Dębickie (dom generalny w Dębicy, diecezja tarnowska). Jest to największe polskie zgromadzenie, liczy ok. 4500 sióstr pracujących w 520 domach na całym świecie.

Święty Pius X

Józef Sarto urodził się 2 czerwca 1835 r. w pobliżu Treviso we Włoszech jako drugie dziecko wśród dziesięciorga rodzeństwa. Ukończywszy szkoły i seminarium duchowne, otrzymał w 1859 r. święcenia kapłańskie. Następnie był wikarym, a później proboszczem w rodzinnej diecezji. W 1884 Leon XIII mianował go biskupem Mantui, a w 1893 kardynałem-patriarchą Wenecji. Po śmierci papieża Leona XIII właściwie dzięki polskiemu kard. Janowi Puzynie, który złożył w imieniu cesarza Austrii sprzeciw wobec kandydatury kard. Mariano Rampolla, kard. Sarto został wybrany papieżem, 4 sierpnia 1903 r., a 9 sierpnia został koronowany, przyjmując imię Piusa X. Nowy Papież rządził Kościołem przez 11 lat. W momencie objęcia Stolicy Piotrowej jego dewizą stały się słowa „Wszystko odnowić w Chrystusie”. Odznaczał się wielką dobrocią, miłował nade wszystko Chrystusa, a swoim Dekretem o częstej Komunii św. zbliżył wiernych do Eucharystii jako źródła świętości. Dokonał również wielu reform: muzyki i śpiewu kościelnego, brewiarza, prawa kościelnego, Kurii Rzymskiej. Umarł 20 sierpnia 1914 r. na początku I wojny światowej, której wszelkimi siłami starał się zapobiec, a w 1954 zaliczony został w poczet Świętych przez Ojca Świętego Piusa XII.
Jako wzór kapłana pokornie i roztropnie służącego Kościołowi jest patronem Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Kiedy tylko wrocławscy klerycy odwiedzają Rzym, udają się także do grobu swego patrona w Bazylice św. Piotra. Relikwie świętego znajdują się również w kaplicy seminaryjnej i w kaplicy Miłosierdzia Bożego we wrocławskim seminarium.

Święty Maksymilian Maria Kolbe

Urodził się 8 stycznia 1894 r. w Zduńskiej Woli, ochrzczony tego samego dnia otrzymał imię Rajmund. Rodzina jego przeniosła się następnie do Pabianic, gdzie ukończył szkołę powszechną i rozpoczął naukę w szkole średniej. W Pabianicach również usłyszał pierwsze głosy zakonnego i kapłańskiego powołania. W 1907 r. trzynastoletni Rajmund wstąpił do Małego Seminarium Duchownego Ojców Franciszkanów we Lwowie. Nowicjat w zakonie św. Franciszka rozpoczął 4 września 1910 r. otrzymując równocześnie imię Maksymilian. Pierwsze śluby zakonne złożył 5 września 1911 r. W dniu 1 listopada 1914 r. złożył wieczyste śluby zakonne. W 1915 r. otrzymał doktorat z filozofii, a w 1919 z teologii. Święcenia kapłańskie otrzymał 28 kwietnia 1918 r. Swoje myśli i pragnienia św. Maksymilian ujął krótko w zdaniu: „Odnowić wszystko w Chrystusie przez Niepokalaną”. Temu celowi ma służyć założone przez niego w dniu 16 października 1917 r. „Rycerstwo Niepokalanej”.W 1922 r. rozpoczął wydawanie miesięcznika pt. „Rycerz Niepokalanej”, który był pomyślany jako organ Rycerstwa Niepokalanej, stworzył także silny ośrodek wydawniczy Rycerstwa Niepokalanej, najpierw w Grodnie, a potem w założonym przez siebie Niepokalanowie. Święty Maksymilian był także misjonarzem - w 1930 r. wyruszył wraz z czterema braćmi jako misjonarz na Daleki Wschód, do Japonii. Swoją miłość do Boga i bliźniego pokazał szczególnie podczas II wojny światowej: otworzył bramy klasztoru w Niepokalanowie dla uciekinierów, rannych, chorych, głodnych, dla chrześcijan i dla żydów. Niósł pomoc materialną i duchową. 19 września 1939 r. policja nazistowska wywiozła go wraz z braćmi do obozu koncentracyjnego w Amtitz. 17 lutego 1941 r. gestapo wywiozło go na Pawiak, a 28 maja przewieziono go do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Obecność swoją w tym miejscu zagłady zaznaczył o. Kolbe świadectwem heroicznej wiary katolickiego kapłana, gotowego oddać życie zą drugich. Dokonał tego gdy dobrowolnie zajął miejsce człowieka skazanego wraz z innymi na śmierć głodową - bunkier śmierci głodowej zamienił św. Maksymilian swoją obecnością, słowem i przykładem. Zmarł w wigilię Wniebowzięcia Matki Bożej, 14 sierpnia 1941 r., kiedy przeżywszy wszystkich konających z głodu swoich współmęczenników, Niemcy dobili go zastrzykiem fenolu. 10 października 1982 r. Ojciec św. Jan Paweł II wpisał o. Maksymiliana Kolbego do grona Świętych Męczenników. W archidiecezji wrocławskiej znajdują się trzy parafie, których patronem jest św. Maksymilian: w Jelczu-Laskowicach, Krośnicach i we Wrocławiu-Gądowie.

Święty Bartłomiej

Święty Bartłomiej jest jednym z dwunastu Apostołów, których wybrał sobie Jezus spośród kilkudziesięciu uczniów. Tradycja chrześcijańska ma jednak niewiele do powiedzenia o tym świętym. Zainteresowanie innymi Apostołami jest znacznie większe, postać św. Bartłomieja jest raczej w cieniu. Pierwszy historyk Kościoła, św. Euzebiusz, pisze, że ok. roku 200 Pantenus znalazł w Indiach Ewangelię św. Mateusza. Wyraża przy tym przekonanie, że zaniósł ją tam właśnie św. Bartłomiej. Podobną wersję podaje św. Hieronim. Natomiast św. Rufin i Mojżesz z Horezmu są zdania, że św. Bartłomiej głosił naukę Chrystusa w Etiopii. Pseudo-Hieronim zaś twierdzi, że św. Bartłomiej apostołował w Arabii Saudyjskiej. Jeszcze inni są zdania, że św. Bartłomiej pracował wśród Partów i w Mezopotamii. Ta rozbieżność pokazuje, jak mało wiemy o losach Apostoła po Wniebowstąpieniu Pana Jezusa. Zaraz po śmierci Bartłomiej odbierał cześć jako męczennik za wiarę Chrystusową, dlatego i jego relikwie chroniono przed zniszczeniem. Około roku 410 biskup Maruta miał je przenieść z Albanopolis do Majafarquin, skąd przeniesiono je niedługo do Dare w Mezopotamii. Stamtąd zaś relikwie umieszczono w Anastazjopolis we Frygii w Azji Mniejszej ok. roku 507. Kiedy jednak najazdy barbarzyńców groziły zniszczeniem i profanacją, w roku 580 przewieziono je na Wyspy Liparyjskie, a w roku 838 do Benewentu. Obecnie znajdują się pod mensą głównego ołtarza tamtejszej katedry. Część tych relikwii została przeniesiona za panowania cesarza Ottona III do Rzymu. Ku ich czci wystawiono Bazylikę na Wyspie Tyberyjskiej. W Polsce kult św. Bartłomieja był niegdyś bardzo żywy - wystawiono ku jego czci na naszych ziemiach ponad 150 kościołów. Miał on nawet w Polsce swoje sanktuaria, np. w Polskich Łąkach koło Świecia, gdzie na odpust ściągały tłumy z daleka. W archidiecezji wrocławskiej trzy parafie noszą jego wezwanie: w Wigańcicach, Szydłowicach i Trzebnicy.