Setne urodziny parafii

Henryk Tomczyk

Bądź na bieżąco!

Główne obchody 100-lecia pabianickiej parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Różańcowej splotły się z uroczystością Trójcy Przenajświętszej. Ważny etap w dziejach parafii, utworzonej w 1907 r., nastąpił z chwilą przybycia do miasta Księży Misjonarzy, którzy w sierpniu 1919 r. zostali jej gospodarzami. Obecnie liczy ona ok. 12 tys. mieszkańców. W ramach przygotowań do jubileuszu, w świątyni oraz w obiektach parafialnych przeprowadzono liczne remonty i prace konserwatorskie.
Uroczystości rozpoczęły się od procesyjnego wprowadzenia abp. Władysława Ziółka do świątyni. Obok Metropolity Łódzkiego szli m.in.: ks. Jacek Gasiński CM - proboszcz miejsca, ks. Kryspin Banko CM - rektor Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy w Krakowie, kapłani z dekanatu pabianickiego wraz z dziekanem ks. prał. Ryszardem Olszewskim, liczne poczty sztandarowe, członkowie zespołów parafialnych. Dostojnego Gościa serdecznie powitali najmłodsi parafianie oraz ks. Jacek Gasiński. Mszy św. dziękczynno-błagalnej, koncelebrowanej z udziałem księży diecezjalnych i zakonnych, przewodniczył abp Władysław Ziółek.
Metropolita Łódzki podkreślił, że na tutejszej wspólnocie II wojna światowa odcisnęła tragiczne piętno. W kwietniu 1940 r. Księży Misjonarzy wypędzono z Pabianic. Kilku z nich aresztowano i osadzono w niemieckich obozach koncentracyjnych, z których nigdy nie wrócili. Kościół zaś spełniał rolę pomieszczenia dla koni i magazynu wojskowego. Wiosną 1945 r. Księża Misjonarze powrócili do Pabianic i z zapałem przystąpili do odnowienia kościoła.
W obchodach uczestniczyli m.in. przedstawiciele lokalnych władz miejskich, gminnych i powiatowych. Obecna była również wojewoda łódzki Helena Pietraszkiewicz.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2007-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Cześć oddawana aniołom spływa na Boga, bo ich blask świadczy o wielkości Tego, który ich stworzył

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Agata Kowalska

Wizja Daniela otwiera przed nami salę tronową nieba i czyni to językiem sądu: „Postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce… Sąd zasiadł i otwarto księgi”. Cała sceneria jest procesowa, trybunał, akta, wyrok. Tysiąc tysięcy służy Przedwiecznemu, a „dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy” stoi przed Nim. Liturgia dzisiejszego święta czyta te zastępy jako świat aniołów, niezliczoną służbę nieba, o której człowiek wie mało, a której istnienie Pismo poświadcza od pierwszych do ostatnich kart. W nocnych widzeniach przybywa „jakby Syn Człowieczy” na obłokach nieba. Obłok jest w Biblii wehikułem teofanii. Ktokolwiek przybywa na obłokach, przybywa po Bożemu. Zagadkowa postać Danielowej wizji otrzymuje od Przedwiecznego „panowanie, chwałę i władzę królewską”, a Jego panowanie „nie przeminie” i królestwo „nie ulegnie zagładzie”. Jezus weźmie ten tytuł, Syn Człowieczy, jako swoje najczęstsze samookreślenie. Przed Sanhedrynem zacytuje tę właśnie wizję jako odpowiedź na pytanie o swoją tożsamość (por. Mt 26,64). Trybunał uzna to za bluźnierstwo, bo doskonale zrozumie, do czego rości sobie prawo Oskarżony. W święto Archaniołów ta perykopa ustawia proporcje. Michał, „któż jak Bóg”, wódz zastępów, Gabriel, „mąż Boży”, posłaniec zwiastowania, Rafał, „Bóg uzdrawia”, towarzysz drogi Tobiasza. To trzej wymienieni z imienia słudzy tej samej sali tronowej. Aniołowie w Piśmie nigdy nie zatrzymują uwagi na sobie. Każdy z nich jest ruchem od Boga ku człowiekowi albo od człowieka ku Bogu. Kult aniołów, którego Kościół strzeże od wieków przed wynaturzeniami (por. Kol 2,18), jest w istocie kultem Boga, „któremu służą aniołowie”.

CZYTAJ DALEJ

Św. Wacław

Niedziela świdnicka 39/2016, str. 5

Bp Ignacy Dec

[ TEMATY ]

święty

Adobe.Stock.pl

św. Wacław

Święty Wacław był Czechem. Jest głównym patronem naszych południowych sąsiadów, czczonym tam jako bohater narodowy i wódz. Był królem męczennikiem, a więc osobą świecką, nie duchowną, i to piastującą niemal najwyższą godność w narodzie i w państwie. Jest przykładem na to, że świętość życia jest nie tylko domeną osób duchownych, ale może być także zrealizowana na najwyższych stanowiskach społecznych. Nie mamy dokładnych danych dotyczących życia św. Wacława. Jego postać ginie w mrokach historii. Historycy wysuwają różne hipotezy co do jego życia. Jest pewne, że Wacław odziedziczył po ojcu tron królewski. Podobno był dobrym, walecznym rycerzem, co nie przeszkadzało mu być także dobrym i wrażliwym na ludzką biedę. Nie jest znana przyczyna jego konfliktu z bratem Bolesławem, który stał się jego zabójcą i następcą na tronie. Nie znamy też bliżej natury i rozwoju konfliktów wewnętrznych oraz ich związków z polityką wobec sąsiadów, które wypełniły jego krótkie rządy i które były prawdopodobnie tłem bratobójstwa. Śmierć Wacława nastąpiła 28 września 929 lub 935 r. w Starym Bolesławcu. Kult Wacława rozwinął się zaraz po jego śmierci. Ciało męczennika przeniesiono do ufundowanego przez niego praskiego kościoła św. Wita. Wczesna cześć znalazła wyraz w bogatym piśmiennictwie poświęconym świętemu. Kult Wacława rozszerzył się z Czech na nasz kraj, zwłaszcza na południowe tereny przygraniczne. Zadziwiające, że Katedra na Wawelu otrzymała jego patronat. Także wspaniały kościół św. Stanisława w Świdnicy ma go jako drugorzędnego patrona.

CZYTAJ DALEJ

Papież w Metz: Przyszłość Europy to nie ujednolicenie, ale harmonia różnic

2026-09-28 17:09

Vatican News

Vatican Media

Papież Leon XIV w Metz

Pojednanie staje się możliwe tylko wtedy, gdy mamy odwagę przerwać łańcuch urazy. Przyszłość Europy nie polega na ujednoliceniu, lecz na harmonii różnic - wskazał Leon XIV w homilii w Metzu w ostatnim dniu podróży apostolskiej do Francji.

Podczas Mszy św. w katedrze św. Szczepana, w obecności 35 tys. wiernych oraz m.in. prezydenta Francji Emmanuela Macrona Papież zawierzył Bogu „drogę wspólnoty diecezjalnej, a także całej Europy”. Przypomniał, że Mozela przez wieki była miejscem spotkania narodów, ale także bolesną granicą Europy i ziemią naznaczoną konfliktami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama