Przeżywamy dziś drugą niedzielę Adwentu. Ewangelia ukazuje nam bezpośredniego poprzednika Jezusa - Jana Chrzciciela, którego życiową misją było wołanie za prorokiem Izajaszem: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego” (por. Mk 1, 3). Jest to pełne zaangażowania i mocy wezwanie do nawrócenia i aktywnego oczekiwania na Zbawiciela.
Dla nas również Adwent jest czasem oczekiwania na przyjście Pana, aby jeszcze raz przeżyć tę nieogarniona tajemnicę wcielenia i narodzenia, tajemnicę Miłości Boga większej niż wszechświat cały. Oczekiwanie samo w sobie jest jakby częściowym wypełnieniem. Nasze myśli, wyobraźnia i działania już niejako uczestniczą w tym, co ma nieuchronnie nastąpić. Przyjdzie bowiem ta niezwykła noc, kiedy zaśpiewamy Bóg się rodzi...
Tymczasem Kościół poprzez bogatą symbolikę, teksty liturgiczne i swoisty koloryt tego okresu nadaje głęboki sens radosnemu oczekiwaniu. Czytania mszalne koncentrują się głównie wokół postaci, które poprzedziły lub przepowiadały przyjście Mesjasza, takich jak: Najświętsza Maryja Panna, św. Jan Chrzciciel czy prorok Izajasz.
Życie ludzkie nabiera sensu, gdy jest dążeniem do jakiegoś celu, czekaniem na przychodzącego Chrystusa. Aby być gotowym na to spotkanie, należy się do niego przygotować. Temu służą rekolekcje adwentowe, które najlepiej prostują ścieżki naszego życia i wzmacniają radość spotkania.
W polskiej tradycji odprawiana jest codziennie rano, a obecnie także i wieczorem, Msza św. wotywna ku czci Matki Bożej, zwana Roratami. Jest to Msza św. odprawiana przez cały Adwent w dni powszednie. Nazwa ta pochodzi od słów pieśni na wejście: Rorate caeli desuper - Spuśćcie rosę niebiosa. Zbawiciel jest tu porównany do rosy użyźniającej spragnioną ziemię. Najstarsze ślady odprawianej w Polsce Mszy św. roratniej sięgają XII w. W wieku XVI Roraty były już znane w całej Polsce. W czasie tej Mszy św. pali się przy ołtarzu dodatkowa, ozdobna świeca symbolizująca Najświętszą Maryję Pannę, która podobnie jak jutrzenka wyprzedza wschód słońca, tak Ona poprzedza przyjście Jezusa. Świeca jest ozdobiona białą lub niebieską wstęgą. Msza św. roratnia rozpoczyna się przy zgaszonych światłach, które stopniowo zapalane są w czasie śpiewu Chwała na wysokości Bogu..., aż do momentu, gdy cała świątynia wypełni się światłem. Zwyczajem, który pamiętam z dzieciństwa, była wędrówka na Roraty z zapalonymi świecami. Im bliżej kościoła, tym więcej widać było zbliżających się ogników, które zlewały się w jeden strumień znikający w ciemnym wejściu do świątyni... Dziś głównie dzieci wykonują fantazyjne lampiony, z którymi uczestniczą w tej wyjątkowej Mszy św. To dobrze, że ten piękny polski obyczaj nie zanika, chociaż brak już dawnej gorliwości...
W okresie Adwentu świątynię przyozdabia również wieniec adwentowy, na którym umieszczone są cztery świece symbolizujące cztery niedziele Adwentu. Zwyczaj ten został zapożyczony z Niemiec, ale pięknie przyjął się w naszej obrzędowości.
Wieniec adwentowy posiada bogatą symbolikę: światło, zieleń i krąg, które oznaczają wspólnotę oczekującą w miłości i radości na przyjście Pana.
Przed nami jeszcze dwie niedziele Adwentu. Wykorzystajmy ten czas na dobre przygotowanie się do spotkania z Chrystusem w czasie zbliżających się świąt Bożego Narodzenia. Pamiętajmy też o powtórnym przyjściu Pana, które przecież nastąpi. Niech autentyczne będzie nasze wołanie: „Przyjdź, Panie Jezu!”.