Mija drugi dzień rekolekcji wielkopostnych w Seminarium w Paradyżu. Panuje cisza. Tak będzie przez kolejne dwa dni. Jeden z księży profesorów zauważa, że to nie cisza, ale milczenie. Cisza panuje bowiem tam, gdzie nikogo nie ma, a tu, na rekolekcjach, są klerycy, diakoni, księża i jest Bóg. Osoby mogą spotykać się w milczeniu. Człowiek i Bóg odkrywają w milczeniu swoje najgłębsze tajemnice. Jest to dziwne milczenie, bo pełne słów. Serce człowieka próbuje się wypowiedzieć przed Bogiem, a Bóg z miłości daje człowiekowi swoje Boże słowo.
Wieczorem w świętym milczeniu klerycy, trzymając w rękach zapalone świece, oczekują ikony Matki Bożej Stolicy Mądrości - Sedes Sapientiae. Na szlaku nawiedzenia ośrodków akademickich na całym świecie znajduje się także Paradyż. W bramie ukazuje się wizerunek Maryi. W myślach brzmią rozważane na medytacji słowa z Ewangelii według św. Łukasza, skierowane do Jezusa przez pewną kobietę: „Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś” (11, 27). Seminarium rozbrzmiewa śpiewem Maryjo, weź mnie za rękę… Procesja dociera do kaplicy. Jeszcze kilka pieśni. Ikona pozostaje przy ołtarzu. Następne godziny upłyną w milczeniu. Maryja odbywa niejako audiencje; tyle, ilu jest kleryków i księży wychowawców, a nawet więcej, bo każdy w sercu przychodzi z innymi drogimi mu osobami. Bóg mówi. Medytujemy jego słowo o weselu w Kanie Galilejskiej, że był tam Jezus, uczniowie, inni ludzie i Maryja. Ona pierwsza zauważyła, że zabraknie wina.
Możemy spojrzeć w szeroko otwarte oczy Maryi. Oblicze Stolicy Mądrości ukazuje ją jakby zamyśloną, zapatrzoną w dal, w przyszłość.
Trzeci dzień rekolekcji przeżywany jest jak każdy. Uświadamiamy sobie, że Maryja jest z nami zawsze, w zwykłych, codziennych sprawach. Ona, pełna mądrości, uczy nas przewidywać i zapobiegać kryzysom i nieszczęściom. Ona każe napełniać nasze życie solidną pracą, zaangażowaniem, poświęceniem, aby Jezus mógł się nami jak najskuteczniej posłużyć. Pod bacznym wzrokiem Maryi przyglądamy się sobie, swojej modlitwie, swemu milczeniu, rozważaniu słowa Bożego, korzystaniu z sakramentów. Pobudzeni słowami Jezusa: „Szczęśliwi ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je” (Łk 11,28), bierzemy do rąk Pismo Święte. Jest z nami Maryja Stolica Mądrości. Z Nią, Niewiastą Eucharystii, przeżywamy Mszę św. Ikona jest przy ołtarzu. Wierzymy, że Maryja, która tak jak w Kanie jest blisko Jezusa, powie Mu, czego nam potrzeba, czego brakuje. Przyjmujemy Komunię św. i wpatrzeni w Maryję, chcemy nauczyć się adorować Chrystusa, aby nie stracić Tego, który jest Mądrością.
Na końcu pożegnanie. Ikonę odbierają studenci z Sulechowa. Ich duszpasterz - ks. Krzysztof Kocz obdarowuje nas reprodukcjami ikony Stolicy Mądrości. Wzrokiem wiedziemy za odjeżdżającym znakiem Maryi. Patrzymy w dal, w swoją przyszłość, w kapłaństwo. Maryja, mądra nauczycielka, uczy nas patrzeć na przyszłość osobistą, naszego narodu i Kościoła. Uczy budować ją przez posłuszeństwo Chrystusowi, wierność dziedzictwu przeszłości, przez osobiste zaangażowanie. Maryja uczy patrzeć z nadzieją.