Reklama

Czas, żeby teologia wróciła do domu

Nagroda dla biskupa

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

- Choć zamienił katedrę profesorską na katedrę biskupią, to nie przestał być akademikiem w najlepszym tego słowa znaczeniu - stwierdził rektor Politechniki Wrocławskiej - prof. Tadeusz Luty, wygłaszając laudację na cześć biskupa świdnickiego Ignacego Deca, który 15 listopada dostał nagrodę Kolegium Rektorów Uczelni Wyższych Wrocławia i Opola. Za zasługi dla nauki wrocławskiej.
Ks. prof. Dec kierował przez 12 lat Papieskim Wydziałem Teologicznym we Wrocławiu.
- To najstarszy stażem rektor wśród nas - stwierdził prof. Luty.
Ks. prof. Dec szlify naukowe zdobywał m.in. na KUL-u, gdzie jego wykładowcami były takie filozoficzne sławy, jak ówczesny abp Karol Wojtyła i o. prof. Mieczysław Krąpiec. Jest autorem ponad 1000 książek i artykułów naukowych. Wypromował siedmiu doktorów.
Zebrani usłyszeli też od prof. Lutego, że licealista Ignacy Dec miał dwa marzenia: zostać księdzem i mieć motocykl. I że ma olbrzymie poczucie humoru. Wieść o tym, że został biskupem, dotarła do niego podczas ogólnopolskiego zjazdu rektorów. Ks. prof. Dec, mający zwykle dobry humor, miał tego dnia humor znakomity, a „Kukułeczka” w jego wykonaniu to był przebój zjazdu.
Bp Dec, dziękując za nagrodę, nie omieszkał przypomnieć, że teologia jest wciąż poza murami Uniwersytetu Wrocławskiego, choć to ona była początkowo jednym z filarów tej uczelni. Czas, żeby wróciła do swego domu - dodał.
Kolegium rektorów przyznaje nagrodę co roku, w dniu Święta Nauki Wrocławskiej, które przypada 15 listopada na pamiątkę pierwszego wykładu w wyzwolonym Wrocławiu. W tym roku był to obraz olejny przedstawiający katedrę świdnicką.
Kolegium Rektorów Uczelni Wyższych Wrocławia i Opola powstało w latach pięćdziesiątych po tym, jak rozdzielono politechnikę i uniwersytet. Do 1952 r. była to jedna uczelnia.
Bp. Deca zastąpił w Kolegium Rektorów ks. prof. Józef Pater, wybitny historyk, nowy rektor Papieskiego Fakultetu Teologicznego.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2004-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Modlitwa św. Jana Pawła II o pokój

Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
CZYTAJ DALEJ

Archidiecezja gnieźnieńska: zmiany personalne 2026

2026-01-12 09:49

[ TEMATY ]

archidiecezja gnieźnieńska

zmiany kapłanów

Archidiecezja gnieźnieńska

Z dniem 28 grudnia 2025 Prymas Polski abp Wojciech Polak mianował ks. Stanisława Drożyńskiego, proboszcza parafii pw. Świętego Ducha w Pobiedziskach, dziekanem dekanatu pobiedziskiego na okres kolejnych 5 lat.
CZYTAJ DALEJ

Uczeń Jezusa spotyka czasem niezgodę najbliższych

2026-01-14 20:57

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

wikipedia.org

Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję