Do parafii św. Antoniego przybyły ze swoimi prezbiterami wspólnoty neokatechumenalne z Włocławka, Konina, Sieradza i Zduńskiej Woli. Eucharystii przewodniczył ks. Janusz Świeca, który obecnie, wraz z ekipą łódzkich katechistów wędrownych, ewangelizuje diecezje środkowej Polski.
„Przybywam, by zgromadzić wszystkie narody. Położę na nich znak i wyślę ich do narodów najdalszych, aby głosili moją chwałę” - śpiewano na początku Liturgii fragment proroctwa Izajasza. Katechiści we wstępach do czytań liturgicznych zapraszali do ufności Panu, zwłaszcza tych, którzy byli szczególnie doświadczani. W jednym z wstępów przywołano wiersz Romana Brandstaettera, w którym poeta włożył w usta więźnia obozu koncentracyjnego następujące słowa: „Boże, robiłeś wszystko przez całe moje życie, by udowodnić mi, że Cię nie ma. Ale im bardziej mi to udowadniałeś tym bardziej wierzyłem w to, że Jesteś”.
Katechiści podkreślali, że sytuacje, które trudno zrozumieć i zaakceptować, są dawane po to, by umocnić wiarę człowieka. „Nie jest trudno wierzyć, gdy wszystko układa się po naszej myśli” - mówili i zaznaczali, że Bóg z najgorszych sytuacji potrafi wyprowadzić dobro. Przed homilią prezbitera, w czasie tzw. echa Słowa, bracia głośno dzielili się swymi - często bardzo poruszającymi - doświadczeniami rozjaśnionymi przez Słowo Boże usłyszane w czasie Eucharystii. Przed zakończeniem Liturgii ks. Janusz Świeca przypomniał zgromadzonym, że czas letni nie jest czasem urlopu od Boga, a licznie obecnym na Eucharystii dzieciom udzielił na czas wakacji specjalnego błogosławieństwa. Liturgę zakończyła piękna pieśń (skomponowana przez inicjatora Drogi Neokatechumenalnej - Kiko Argüello specjalnie na spotkanie Ojca Świętego z młodymi świata na Górze Błogosławieństw w 2000 r.), której tekst zaczerpnięto z Ewangelii wg św. Mateusza. „Oto ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do końca świata” - rozbrzmiewał głośno jej refren i dodawał odwagi i wiary każdemu ze śpiewających. Po zakończeniu Liturgii mówiono z radością o tym, że Ojciec Święty w swojej nowej książce Wstańcie, chodźmy! pisze również o wspólnotach neokatechumenalnych: „Świeccy, realizując swoje powołanie w świecie, mogą osiągać świętość nie tylko przez czynne zaangażowanie na rzecz biednych i potrzebujących, ale także ożywiając społeczeństwo duchem chrześcijańskim, przez wypełnianie swoich obowiązków zawodowych i świadectwo przykładnego życia rodzinnego[...]. Popierałem też różne nowo powstające inicjatywy, w których odnajdowałem tchnienie Bożego Ducha. Jednak z Drogą Neokatechumenalną dopiero w Rzymie się spotkałem. Podobnie było z Opus Dei, które erygowałem w 1982 r. jako prałaturę personalną. To dwa fenomeny w Kościele budzące wielkie zaangażowanie świeckich. Obie te inicjatywy wyszły z Hiszpanii, która tylekroć w dziejach Kościoła dawała opatrznościowe impulsy duchowej odnowy”(s. 94).
O to nieustanne tchnienie Bożego Ducha pobudzające do głoszenia swym życiem Chrystusa Zmartwychwstałego, wspólnoty neokatechumenalne naszej diecezji modlą się na każdej ze swych liturgii. Każdy z braci ufa również, iż ten Ożywczy Duch będzie mu towarzyszył także w nadchodzącym roku ewangelizacyjnym.