„W dniu odnowienia ślubów Maryja dotknęła ją rękami, okryła swoim płaszczem i powiedziała, żeby ofiarowała te śluby za Polskę, żeby się modliła. Powiedziała, że chce od niej modlitwy za świat, a
w szczególności za jej ojczyznę” - opisuje Maria di Lorenzo jedno ze „spotkań” św. Faustyny Kowalskiej z Matką Bożą. W historii chrześcijaństwa znaleźć można wielu świętych zarówno
świeckich jak i prowadzących życie konsekrowane, którzy starali się podążać śladami Maryi. Matka Boża była im przewodniczką w realizacji Bożych drogowskazów, w osiąganiu pełni miłości i niebiańskiego
szczęścia.
W książce Śladami Maryi. Charyzmatyczne postacie z historii chrześcijaństwa Maria Di Lorenzo opisuje postaci świętych oraz autorów dzieł religijnych lub kandydatów do chwały ołtarzy, którzy swoją
drogę zawierzyli Matce Bożej. Wybrała tu 17 postaci. Są to opisani krótko w kolejnych rozdziałach: Edyta Stein, Joanna Beretta Molla, Matka Teresa z Kalkuty, Brygida Szwedzka, Helder Câmara, Hiacynta
i Franciszek Marto, Jan XXIII, Katarzyna ze Sieny, Jakub Alberione, Elio Fiore, Benedykta Bianchi Porro, Wilhelm Chaminade, Elżbieta Hesselblad, Mikołaj D’Onofrio, Karol Péguy, Józef z Nazaretu.
Wśród nich święta z Polski Faustyna Kowalska. O ile życiorysy tych osób znane są większości, o tyle mniej znany jest ich sposób przeżywania religijności maryjnej. To cenne wydanie pokazuje kim Matka Boża
była w ich życiu. Pokazuje także, o ile łatwiejszą staje się droga do świętości, kiedy Maryja jest na niej przewodniczką.
Maria Di Lorenzo jest dziennikarką, pisarką i jednocześnie naukowcem, specjalizującym się w problematyce życia duchowego. Przez wiele lat pracowała w redakcji dziennika Il Tempo, a także we włoskiej
telewizji RAI i w Radiu Watykańskim. Obecnie jest jednym z redaktorów maryjnego miesięcznika Madre di Dio. Współpracuje z wieloma innymi czasopismami religijnymi, np. Jesus, Il nostro tempo. Opublikowała
wiele książek, spośród nich do wielokrotnie nagradzanych należą biografie świętych i kandydatów na ołtarze.
Maria Di Lorenzo „Śladami Maryi. Charyzmatyczne postacie z historii chrześcijaństwa”, Edycja Świętego Pawła, Częstochowa 2004, ss. 156, cena 13,90 zł
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
Przez lata nie wyobrażaliśmy sobie w ogóle jako społeczeństwo, też jako Kościół, że to jest taka trauma. Myśleliśmy, że to jest doświadczenie związane z szóstym przykazaniem, a dziś wiemy, że to dotyka piątego przykazania: nie zabijaj, czyli wręcz czasem uderza w życie człowieka - powiedział w rozmowie z Polskifr.fr ordynariusz sosnowiecki bp Artur Ważny. W lutym w tej diecezji ukaże się raport komisji ds. nadużyć.
Bp Ważny objął diecezję sosnowiecką w 2024 r. w trudnym dla niej czasie. Od tego momentu udało mu się lepiej poznać lokalny Kościół. „Przebywanie z ludźmi, przebywanie z kapłanami, pokazuje mi, jak bogaty to jest Kościół, różnorodny. On się składa z części trzech różnych diecezji i każda ma swoje bogactwo - opowiedział rozmówca Polskifr.fr. - To jest lud ciężkiej pracy i widzę, że to są też ludzie twardo stąpający po ziemi, ale też ci, co zostali w Kościele są bardzo oddani, bardzo z Kościołem związani”. Ordynariusz podziwia wielu lokalnych kapłanów, którzy „w niełatwej sytuacji potrafią prowadzić parafię i wciąż są chętni, żeby być proboszczami”.
W katedrze gorzowskiej 30 stycznia miała miejsce Msza św. z procesją błagalną za zmarłych biskupów i rządców naszego Kościoła lokalnego. Modlitwie przewodniczył bp Adrian Put.
Modlitwa za zmarłych biskupów i rządców naszej diecezji odbyła się w katedrze już po raz czwarty. Przewodniczył jej bp Adrian Put, który na początku Mszy św. zauważył, że jednym z elementów liturgii katedralnej jest coroczna modlitwa za ostatniego zmarłego biskupa. - Przepisy liturgiczne Cæremoniale Episcoporum w ramach liturgii katedralnej nakazuje, aby w rocznicę śmierci ostatniego biskupa sprawować za niego liturgię. Z tej racji, że wielu ostatnich rządców naszej diecezji umierało w styczniu, dlatego spotykamy się na modlitwie za nich właśnie w tym miesiącu. Co roku spoglądamy, na któregoś z nich szczególnie. W tym roku na biskupa Adama Dyczkowskiego i biskupa Antoniego Stankiewicza – zauważył bp Adrian. - Biskup Adam Dyczkowski, nasz biskup ordynariusz, zaczął rządy w naszej diecezji zaraz po przełomie, spokojnie przeprowadzając ją przez kolejne lata. Bp Adam udzielał mi święceń, więc zawsze szczególnie będę o nim pamiętał. Z kolei biskup Antoni prawie pół wieku spędził w Rzymie, niesamowity kapłan, wspaniały profesor, człowiek wielkich horyzontów. Dziś chcemy dobremu Bogu podziękować za nich, za ich posługę, ale także modlić się do Zbawiciela o dar życia wiecznego dla nich.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
