Aspekty diecezji

Krosno Odrz.

Od 28 marca do 31 marca odbywały się rekolekcje dla młodzieży ze szkół podstawowych (w kościele pw. św. Andrzeja) i gimnazjum (w kościele pw. św. Jadwigi). Proboszcz ks. Mieczysław Pytka podkreślał wzorowe zachowanie młodzieży. - Szczególnie emocjonalnie przeżywali nauki rekolekcyjne gimnazjaliści, którzy po ostatnim spotkaniu po prostu... rozpłakali się - mówi dziekan ks. Pytka. - Podniosła atmosfera, liczny udział i sprawny przebieg rekolekcji dla młodzieży - jak powiedział Ksiądz Proboszcz - to obok prowadzących nauki księży jest zasługą dyrekcji szkół, nauczycieli, rodziców i stowarzyszeń działających w parafii, którzy opiekowali się młodzieżą. Dla dorosłych parafian rekolekcje rozpoczęły się także 28 marca. Nauki poparte ciekawymi przykładami głosili ojcowie pallotyni - ks. Tadeusz Beśniak i ks. Radosław Dąbrowski z Częstochowy. Msze św. i nauki rekolekcyjne od 28 do 31 marca odbywały się także w kościele filialnym w Gostchorzu.

P. M.

Żary

Reklama

2 kwietnia w Katolickim Gimnazjum w Żarach gościli uczniowie z Gimnazjum w Neuzelle wraz ze swoim dyrektorem Karlem Fischerem. Uczniowie niemieccy i żarscy brali udział we wspólnych zajęciach, które miały na celu pogłębić ich wiedzę o sobie oraz doskonalić umiejętności posługiwania się językiem obcym. W grupie uczniów z Neuzelle były osoby zaczynające swoją przygodę z językiem polskim. Po wspólnych zajęciach integracyjnych żarscy uczniowie w roli przewodników oprowadzali swoich kolegów po starówce w Żarach. Spotkanie zakończyło się wspólnym obiadem oraz wręczaniem drobnych upominków.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

J. S.

Strzelce Kraj.

KSM z parafii pw. św. Franciszka z Asyżu wraz z ks. Dariuszem Siudą zorganizowali dwa pasyjne wydarzenia. Na pierwsze zaprosili pielgrzymów do Górki Klasztornej. 3 kwietnia pojechało tam 50 osób, aby przeżyć duchowo inscenizację męki przygotowaną przez Zgromadzenie Świętej Rodziny wraz z mieszkańcami tamtejszej parafii. Natomiast w Niedzielę Palmową spod kościoła w Strzelcach Kraj. rozpoczęła się Droga Krzyżowa ulicami miasta. W postacie z Ewangelii wcieliła się młodzież z KSM-u. Naprawdę realistycznie pokazane zostały ostatnie stacje wraz z ukrzyżowaniem. Przez cały czas trwania nabożeństwa, w którym wzięło udział prawie 500 wiernych, zachowany był nastrój modlitwy i zadumy. Na zakończenie ks. kan. Stanisław Pawul podziękował młodzieży za przygotowanie, a parafianom za tak liczny udział.

R. F.

Rajd

3 maja odbędzie się Trzeciomajowa Jutrzenka Tarnopolan i Bukowińczyków, czyli Kresowy Rajd Kolarski Żary - Złotnik. Celem rajdu jest integracja środowiska Kresowian tarnopolskich i bukowińskich żyjących na ziemi żarskiej, poznanie ich kultury i tradycji, w tym udział w Festynie Parafialnym w Złotniku, zwiedzenie romańskich i gotyckich kościołów w Lubanicach, Biedrzychowicach, Bieniowie i Złotniku oraz średniowiecznych krzyży pokutnych. Rozpoczęcie 3 maja o godz. 8.30 na placu przy kościele pw. św. Józefa w Żarach. J. T.

Jednym zdaniem

4 kwietnia w kościele pw. Ducha Świętego w Zielonej Górze odbył się koncert muzyki pasyjnej. Wystąpiła Anna Ulwańska i Bogumiła Tarasiewicz oraz Chór Żeński Instytutu Kultury i Sztuki Muzycznej Uniwersytetu Zielonogórskiego wraz z zespołem instrumentalnym pod dyrekcją Łucji Nowak. W programie m.in. Stabat Mater G. B. Pergolesiego.

6 kwietnia w Grodzkim Domu Kultury w Gorzowie Wlkp. odbyło się misterium teatralne Apokalipsa, które opiera się na biblijnym tekście Apokalipsy św. Jana. Reżyserem widowiska jest Artur Nełkowski, aktor Teatru im. J. Osterwy. W spektaklu zagrali również inni gorzowscy aktorzy.

9 kwietnia ulicami Zielonej Góry z konkatedry pw. św. Jadwigi do kościoła pw. Najświętszego Zbawiciela przeszła Droga Krzyżowa. Rozważania do stacji przygotowała Odnowa w Duchu Świętym i KSM z parafii pw. św. Jadwigi pod opieką ks. Tomasza Dobrowolskiego.

9 kwietnia w Wielki Piątek w zielonogórskim kinie „Newa” odbyła się projekcja filmu Pasja w reż. Mela Gibsona, którą zorganizował Zespół Młodych Katolickiego Stowarzyszenia „Civitas Christiana” w Zielonej Górze.

Parafialny Zespół Caritas przy parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gorzowie Wlkp. zorganizował przed Wielkanocą zbiórkę żywności dla najuboższych przy gorzowskich sklepach: Mini-mal, Piotr i Paweł, Biedronka, Tesco, Intermarche.

Zaproszenia

Klub Inteligencji Katolickiej w Zielonej Górze zaprasza 27 kwietnia na wykłady ks. Sylwestra Zawadzkiego pt. Miłosierdzie Boże z pokolenia na pokolenie. Spotkanie odbędzie się o godz. 19.00 w salce parafialnej przy ul. Bułgarskiej.

30 kwietnia w kościele pw. Johanna Sebastiana Bacha w Guben odbędzie się rockoratorium Nasz Ojciec, w którym wystąpi Andreas Eckert z orkiestrą. Po koncercie odbędzie się polsko-niemieckie spotkanie na brzegu Nysy obok ogrodu róż.

Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żaganiu zaprasza na Fatimską Noc Pokutną, która rozpocznie się 30 kwietnia o godz. 20.00 w kościele parafialnym.

W dniach 1-3 maja odbędą się w Rokitnie rekolekcje dla członków Oazy Rodzin - ORAR I stopnia. Zgłoszenia przyjmują Z. W. Sadeccy, tel. (0-68) 451-50-35.

Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christaiana” w Zielonej Górze zaprasza na pielgrzymkę do Matki Bożej Ostrobramskiej w Wilnie, która odbędzie się w dniach 20-24 maja. Zgłoszenia w siedzibie stowarzyszenia przy ul. Krawieckiej 7/9, tel. (0-68) 325-31-56.

Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Zielonej Górze zaprasza codziennie w godz. 8.00-19.00 na wystawę Przemoc w rodzinie. Na ekspozycji dostępne są książki, artykuły, prezentacje wideo. Zainteresowani tematem mogą znaleźć informację o instytucjach zajmujących się pomocą ofiarom przemocy. Wystawa czynna do końca kwietnia.

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.