Do najcenniejszych zabytków budownictwa drewnianego w Polsce należą obiekty architektury sakralnej. Wartość ich polega m.in. na tym, że są najstarszymi, najlepiej zachowanymi zabytkami budownictwa drewnianego w Polsce, a przy tym największymi osiągnięciami sztuki ciesielskiej, wyrosłej z rodzimych tradycji ulegających oddziaływaniu stylów architektonicznych poszczególnych epok w stopniu bez porównania większym, niż przejawia się to w innych obiektach budownictwa drewnianego.
Budynki sakralne tworzyli mistrzowie cechowi, co gwarantowało wysoki poziom techniki budowlanej. W źródłach archiwalnych jest wiele nazwisk budowniczych kościołów drewnianych. Często nazwiska ich są uwidocznione na belkach kościołów. Niektórzy byli specjalistami w zakresie budownictwa sakralnego. Jednak mecenat pozostawał w kręgu środowisk prowincjonalnych, a i duża część wykonawstwa w rękach cieśli chłopskich, dlatego zachował się w tych obiektach swoisty ludowy charakter. Zróżnicowanie etniczne i wyznaniowe oraz panująca w Polsce niespotykana gdzie indziej tolerancja religijna sprawiły, że architekturę sakralną reprezentują budowle sakralne kultu chrześcijańskiego (katolickie, prawosławne, ewangelickie), wyznania mojżeszowego, a nawet muzułmańskie. Na terenie Polski istniały drewniane kościoły, cerkwie, zbory, bożnice i meczety, a także kaplice, dzwonnice przykościelne i kapliczki przydrożne.
Polska jest jedynym krajem, w którym zachowały się tak liczne i różnorodne pod względem plastycznym i architektonicznym świątynie drewniane, chociaż ich liczba dotkliwie zmalała wskutek działań hitlerowców w latach II wojny światowej.

cdn.