Reklama

Święta mamy przepiękne

Niedziela kielecka 1/2004

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

O zwyczajach Bożonarodzeniowych na Sycylii opowiada pracująca obecnie w Kielcach siostra Nazarena z Kolegium Świętej Rodziny

Na Sycylii do Wigilii przygotowujemy się wcześniej Nowenną. Przed każdym domem wystawia się święty obraz i upiększa się go m.in. girlandami z aloesu i pomarańczy.
Na dziewięć dni przed Wigilią po każdej miejscowości chodzą ludzie śpiewający pieśni i pastorałki. Ta tradycja jest bardzo żywa. Takie spotkania modlitewne odbywają się bez względu na pogodę - nawet wtedy, gdy pada deszcz. Mieszkańcy domów wychodzą przed budynek, słuchają pieśni, a na koniec pozdrawiają się słowami „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”.
W Wigilię nie mamy tradycyjnego postu jak w Polsce, lecz w tym dniu nie jemy za dużo mięsa. Nie ma zwyczaju, aby siadać do wigilijnej wieczerzy, gdy zapali się pierwsza gwiazda, ponieważ u nas na Sycylii niebo prawie zawsze jest czyste i wszystkie gwiazdy zawsze widać. Na kilka dni przed świętami Bożego Narodzenia staramy się wyciszyć, aby się przygotować do przyjścia Pana Jezusa.
Co prawda, w Wigilię jemy mięso, ale nie jemy go wcześniej przez cały tydzień. Po krótkiej modlitwie, cała rodzina zasiada do stołu. Jemy dużo owoców, warzyw np. karczochy. Podobnie jak w Polsce zostawiamy jedno nakrycie dla niespodziewanego gościa.
Nie mamy pięknego zwyczaju łamania się opłatkiem, ale idziemy do rodzin i składamy życzenia. Jeśli ktoś zna osobę biedną kupuje jej żywność, aby i ona mogła się cieszyć tym szczególnym dniem.
Po wieczerzy wigilijnej cała rodzina spotyka się przy stole, by - tu ciekawostka - zagrać w karty lub w inne gry towarzyskie. To piękny, rodzinny zwyczaj, gdy wszyscy wspólnie się bawią - starsi i młodzi. Czy śpiewamy kolędy? Ba! Mamy najpiękniejsze kolędy na świecie.
Nie mamy zwyczaju ubierania choinek, bo na Sycylii choinek jest mało, a jeśli już to sztuczne. Za to w każdym domu ustawiane są szopki, który to zwyczaj zapoczątkował św. Franciszek z Asyżu.
Podobnie jak w Polsce, wszyscy idą na Pasterkę, a potem po Mszy św. składają sobie życzenia. Przed Eucharystią przebrane za pasterzy dzieci mówią do zebranych: „Narodził się Jezus Chrystus”. Na Sycylii też mówimy, że nasze zwyczaje świąteczne są najpiękniejsze na świecie - i chyba nie bez racji?

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2004-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Twórcy filmu "Najświętsze Serce": szatan nie chciał tego filmu

2026-02-18 15:50

[ TEMATY ]

film

Najświętsze Serce Pana Jezusa

Najświętsze Serce

Materiały promocyjne filmu Najświętsze Serce

Film Najświętsze Serce (Sacré Coeur)

Film Najświętsze Serce (Sacré Coeur)

Na ekrany polskich kin wchodzi film, który – jak mówią reżyserzy - obudził Francję. „Najświętsze Serce” to opowieść o miłości Boga, która ma być odpowiedzią na przemoc, samotność i duchowe zagubienie współczesnego świata. W rozmowie z Vatican News reżyserzy i scenarzyści Sabrina i Steven Gunnell mówią o modlitwie, znakach i duchowej walce towarzyszącej powstawaniu filmu.

Impulsem do realizacji obrazu była rodzinna pielgrzymka do sanktuarium Notre-Dame du Laus na południu Francji w sierpniu 2023 roku. „Inspiracja przyszła tak naprawdę z nieba, od Opatrzności Bożej” – mówi Sabrina Gunnell. Słuchając świadectw, odkryli, że Najświętsze Serce Pana Jezusa było obecne w ich historii „od samego początku”.
CZYTAJ DALEJ

Modlitwa nie ucieka od odpowiedzialności; przygotowuje do czynu

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Tekst pochodzi z greckich partii Księgi Estery. W tekście hebrajskim księga nie wymienia ani razu imienia Boga, a modlitwy Estery i Mardocheusza pojawiają się w tradycji greckiej. Dlatego w Biblii Tysiąclecia wersy oznaczono literami przy numerach, jak 17k. Sceneria to Suza i dwór perski. W tle stoi prawo dworskie, które czyni wejście do króla bez wezwania wydarzeniem granicznym. Estera stoi na progu takiego wejścia, a modlitwa odsłania jej bezbronność. Zdanie o niebezpieczeństwie „w mojej ręce” podkreśla ciężar decyzji i odpowiedzialności. Pada wyznanie: „Ty jesteś jedyny”. Brzmi ono w pałacu świata, który zna wielu bogów i wielu panów. Królowa nazywa Boga „Królem” i „Władcą nad władcami”. Tytuły ustawiają właściwą hierarchię. Estera mówi o sobie: „samotna” i „opuszczona”. Władza i bliskość pałacu nie dają oparcia. Pamięć o Bożym wyborze Izraela i o wierności obietnicom staje się dla niej językiem nadziei. W samym środku pada prośba: „daj się rozpoznać w chwili naszego udręczenia”. To modlitwa o obecność, która daje odwagę do wejścia w ciemność. Prośba dotyczy odwagi oraz mowy. Brzmi jak modlitwa kogoś posłanego. Z Biblii znane są podobne obrazy. Mojżesz słyszy obietnicę obecności w ustach, a Jeremiasz doświadcza dotknięcia ust. Estera prosi o słowa, które rozbroją gniew monarchy. Obraz „lwa” nazywa zagrożenie po imieniu. Modlitwa nie ucieka od odpowiedzialności; przygotowuje do czynu. Św. Ambroży w „De officiis” stawia Esterę obok biblijnych wzorów odwagi. Pokazuje królową, która naraża życie, aby ocalić swój lud. W jego ujęciu ryzyko ma kształt cnoty i troski o innych.
CZYTAJ DALEJ

Rozważanie Wielkopostne: Przez śmierć ku życiu

2026-02-26 10:04

[ TEMATY ]

Wielki Post

rozważania

Adobe Stock

Przychodzi zawsze nagle, niespodziewanie, z zaskoczenia i jakby za wcześnie. Nie zapraszana, a jednak nieustannie wkrada się w nasze codzienne życie. Nikt jej nie szuka, większość jej unika, nie chce o niej rozmawiać. Odsuwa się ją na margines, jakby można było o niej zapomnieć. A ona ciągle powraca, przypomina o sobie. Przeciwniczka życia. Czasem przychodzi powoli, jakby chciała przygotować, dać czas, oswoić. Próbujemy się z nią jakoś ułożyć, pogodzić, a nawet ją uosobić, jakby można było wejść z nią w dialog, coś jeszcze wynegocjować. A przecież z każdym dniem jesteśmy jej bliżsi. Towarzyszy nam od urodzenia. Pojawia się na horyzoncie wtedy, gdy wydaje się, że można by jeszcze żyć. Jakby stała gdzieś za rogiem, skrywająca się na ulicach miast i wsi. Jakby czeka na szpitalnych korytarzach. Zabiera radość, nadzieję, rozrywa miłość. Pozostawia ból, żal, samotność i pustkę. Wpisana w ludzkie życie, pozostaje jednak w nieświadomości. Wspólne chwile zapisują się w pamięci, na kartach fotografii i albumów. Pozostaje pustka, której niczym nie da się zapełnić. Dotyka tego, kto odchodzi i tych, którzy zostają.

ZOBACZ --> Czytania liturgiczne na 25 marca 2026; Rok A, II
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję