Polacy nagminnie latają do Bergamo, ponieważ upodobali sobie to miasto. Mało kto wybiera się natomiast do leżącej nieopodal urokliwej, historycznej i sympatycznej Brescii.

Miasto jest czyste, spokojne i nieprzeciążone turystami. Leży w Lombardii – regionie początkowo zamieszkiwanym przez Celtów, a następnie przez Gallów, którzy pozostali panami tego terytorium aż do epoki rzymskiej. Po nich przybyli tu Frankowie, Longobardowie, Mediolańczycy i Habsburgowie, którzy pozostawili ślady swojej kultury. Stąd niedaleko – ok. 100 km – jest do dawnej stolicy Lombardii, Pavii, mającej charakter zarówno uniwersytecki, jak i historyczny. Już w epoce rzymskiej odgrywała ona ważną rolę. Później była stolicą Longobardów (568 – 774) oraz Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Najciekawszym obiektem do zobaczenia jest Certosa di Pavia – kartuzja z XIV wieku, olbrzymi kompleks klasztorny mnichów, położony tuż pod miastem, nazywany renesansową perłą Lombardii. O kościele w Certosie słynny malarz Perugino mówił, że jest to najpiękniejszy kościół północnych Włoch. Wzniesiono go w stylu gotycko-lombardzkim. Od XIV wieku w klasztorze przebywało 24 kartuzów, później zamieszkiwali w nim cystersi i karmelici, a teraz na nowo są cystersi. Ten wyjątkowy klasztor powstał w efekcie obietnicy złożonej przez Catarinę Visconti, że jeśli urodzi drugie dziecko i będzie to syn, ufunduje klasztor. Chłopiec rzeczywiście się urodził, lecz wkrótce zmarł. Księżna jednak dotrzymała obietnicy. Certosa di Pavia, pierwotnie przeznaczona dla 12 kartuzów żyjących w skrajnym ubóstwie, miała być przestrzenią spotkania, pokoju, wiary, kultury i sztuki. Spektakularne są w niej dwa XV-wieczne przedsionki prowadzące na rozległy plac przykościelny, po którego prawej stronie wznosi się Pałac Książęcy rodziny Viscontich i Sforzów, spędzających tu wakacje. Fenomenalna jest fasada kościoła – długa na 40 m i wysoka na 32 m – wzniesiona w dwóch etapach i dwóch stylach, z białego, czarnego, czerwonego i zielonego marmuru. W trójnawowym wnętrzu kościoła znajdują się arcydzieła malarstwa rozmieszczone w 14 kaplicach. W części klasztornej natomiast możemy znaleźć elegancki portal prowadzący z kościoła do małego krużganka – jednego z najbardziej urokliwych zakątków Certosy. Jest to dzieło Guinifortego Solariego, z 50 arkadami misternie ozdobionymi figurami aniołów, świętych, proroków i mnichów. Jest też duży krużganek ze 123 arkadami, przypominający nieco boisko piłkarskie. W tej części znajdują się 23 cele zakonne, każda z niewielkim ogrodem, w którym pracowali zakonnicy.