Dwudziesty wiek przyniósł Polsce nie tylko wojny i zmiany granic, ale także wielką emigrację ludzi nauki, kultury i polityki. Wśród nich znalazł się Jerzy Giedroyc, który zamiast pogodzić się z rolą emigranta, postanowił stworzyć miejsce, z którego nadal można było uczestniczyć w najważniejszych dyskusjach o Polsce.

Początek drogi

Trudno wskazać jedno wydarzenie, które ukształtowało Jerzego Giedroycia. Znacznie większe znaczenie miało miejsce, z którego pochodził. Urodził się w 1906 r. w Mińsku, mieście leżącym na styku kultur, języków i tradycji. Polacy, Białorusini, Rosjanie, Litwini i Żydzi żyli tam obok siebie, a granice państw zmieniały się szybciej niż codzienne życie ich mieszkańców. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości rodzina Giedroyciów przeniosła się do Warszawy. Giedroyc studiował prawo i historię na Uniwersytecie Warszawskim, ale szybko okazało się, że znacznie bardziej niż paragrafy interesuje go życie publiczne. Fascynowały go polityka, dyplomacja i pytanie o to, jak powinno wyglądać nowoczesne państwo. Już jako student zaczął współpracować z prasą. Na początku lat 30. ubiegłego wieku objął kierownictwo miesięcznika Bunt Młodych, który z czasem przekształcił się w tygodnik Polityka. Wokół pisma zaczął gromadzić młodych publicystów, prawników, ekonomistów i polityków. Nie oczekiwał od nich zgodności poglądów. Wręcz przeciwnie, uważał, że dobra redakcja powinna być miejscem sporu, bo tylko wtedy rodzą się wartościowe idee. Giedroyc nie miał ambicji zostania politykiem ani liderem opinii. Znacznie lepiej odnajdywał się w roli człowieka stojącego krok z tyłu, redaktora, który potrafił wyszukiwać talenty, inspirować autorów i tworzyć przestrzeń do rozmowy.