Eucharystia z obrzędem namaszczenia mensy ołtarza i ścian sakralnej budowli celebrowana była 9 maja. Historię wspólnoty katolików w Mazańcowicach oraz jej starania o budowę kościoła przybliżył przewodniczący rady parafialnej. On też w imieniu całej parafii poprosił biskupa o poświęcenie świątyni, która już od 125 lat służy wiernym.
Reklama
– Niech dzień dzisiejszy będzie świętem dla nas, skoro ta świątynia jest odtąd znakiem widzialnym naszej parafialnej wspólnoty, zwłaszcza gdy jest wypełniona na niedzielnej Eucharystii. To świątynia zgromadzonych wiernych, którzy są jak żywe kamienie, bo umocnieni na niedzielnej Eucharystii cały tydzień prowadzą życie chrześcijańskie i dają świadectwo wiary oraz okazują miłość i miłosierdzie nie tylko wobec współbraci – mówił bp R. Pindel. W swojej homilii podjął wątek wspólnego świętowania i radości, która nie wyczerpuje się w emocjach ale jest oparciem dla wiernych. Kaznodzieja odwołał się do Księgi Proroka Niehemiasza i stwierdził, że radość płynąca z relacji z Bogiem jest ostoją człowieka. Zdaniem biskupa wspólne zgromadzenie w kościele ma na celu nadanie całemu dniu charakteru święta. W tradycji biblijnej i parafialnej przekłada się to na uroczysty posiłek w domu oraz spotkania w kręgu rodzinnym, co mocno zakorzenione jest w biblijnym wezwaniu, by dzień poświęcony Panu nie był czasem przygnębienia. Świętowanie w świątyni jest znakiem jedności żywego Kościoła, czyli wspólnoty wiernych, którzy jako żywe kamienie gromadzą się na Eucharystii. Każda taka uroczystość jest formą uczty, która jednoczy ludzi ze sobą nawzajem oraz z Bogiem.
Wyjaśniając istotę obrzędu poświęcenia świątyni, biskup odwołał się do pontyfikału poświęcenia katedry wawelskiej. – Wymowny element obrzędu konsekracji kościoła sprzed 7 wieków był poza wzrokiem stojących przed kościołem wiernych. Był to rozsypany na posadzce popiół, na którym, przy śpiewie hymnu „Veni Creator”, biskup kreślił końcem pastorału kolejne litery alfabetu, wpierw greckiego, a później łacińskiego, na przecinających się przekątnych posadzki. Trzeba było wypisać ponad 40 liter. W ten sposób biskup wyrażał prawdę, że Kościół katolicki jest dla wszystkich narodów i ludzi używających różnych języków.
Po homilii nastąpiły obrzędy poświęcenia. Biskup pokropił świątynię wodą święconą, a następnie poświęconym olejem namaścił kamienną mensę ołtarza. Ściany świątyni w miejscach oznaczonych świecami, tzw. zacheuszkami, olejem naznaczyli kapłani koncelebranci: wikariusz generalny ks. Marek Studenski, ks. Andrzej Szczepaniak, wicedziekan dekanatu jasienickiego, duszpasterze z Mazańcowic – proboszcz ks. Piotr Grochowiecki i wikariusz ks. Łukasz Koba.
Reklama
Następnym elementem ceremonii było zasypanie wonnym kadzidłem pięciu kadzielnic, które na ołtarzu umieścili miejscowi strażacy, okadzenie ołtarza i całej świątyni. Nadzwyczajny szafarz Eucharystii wniósł do wciąż nieoświetlonego kościoła świecę, od której zapalono świece ołtarzowe, wszystkie świece w prezbiterium oraz zacheuszki.
W procesji z darami członkinie Koła Gospodyń Wiejskich w regionalnych strojach przyniosły chleb, winogrona, hostie, wodę, wino, świece oraz defibrylator, który zostanie zamontowany przy plebanii.
Ogłoszono dekret biskupa, na mocy którego proboszczowi mazańcowickiej parafii powierzono urząd dziekana jasienickiego dekanatu.
Kto jest patronem leśników? Pewien niemal jestem, że mało kto zna właściwą odpowiedź na to pytanie. Zapewne wymieniano by postaci św. Franciszka, św. Huberta. A tymczasem już od ponad pół wieku patronem tym jest św. Jan Gwalbert, o czym - przekonany jestem, nawet wielu leśników nie wie. Bo czy widział ktoś kiedyś w lesie, czy gdziekolwiek indziej jego figurkę, obraz itd.? Szczerze wątpię.
Urodził się w 995 r. (wg innej wersji w 1000 r.) w arystokratycznej rodzinie we Florencji. Podczas wojny między miastami został zabity jego brat Ugo. Zgodnie z panującym wówczas zwyczajem Jan winien pomścić śmierć brata. I rzeczywiście chwycił za miecz i tropił mordercę. Dopadł go przy gospodzie w Wielki Piątek. Ten jednak błagał go o przebaczenie, żałując swego czynu i zaklinając Jana, by go oszczędził. Rozłożył ręce jak Chrystus na krzyżu. Jan opuścił miecz i powiedział: „Idź w pokoju, gdzie chcesz; niech ci Bóg przebaczy i ja ci przebaczam” (według innej wersji wziął go nawet do swego domu w miejsce zabitego brata). Kiedy modlił się w pobliskim kościółku przemówił do niego Chrystus słowami: „Ponieważ przebaczyłeś swojemu wrogowi, pójdź za Mną”. Mimo protestów rodziny, zwłaszcza swojego ojca, wstąpił do klasztoru benedyktynów. Nie zagrzał tu jednak długo miejsca. Podjął walkę z symonią, co nie spodobało się jego przełożonym. Wystąpił z klasztoru i usunął się na ubocze. Osiadł w lasach w Vallombrosa (Vallis Umbrosae - Cienista Dolina) zbudował tam klasztor i założył zakon, którego członkowie są nazywani wallombrozjanami. Mnisi ci, wierni przesłaniu „ora et labora”, żyli bardzo skromnie, modląc się i sadząc las. Poznawali prawa rządzące życiem lasu, troszczyli się o drzewa, ptaki i zwierzęta leśne. Las dla św. Jana Gwalberta był przebogatą księgą, rozczytywał się w niej, w każdym drzewie, zwierzęciu, ptaku, roślinie widział ukrytą mądrość Boga Stwórcy i Jego dobroć. Jan Gwalbert zmarł 12 lipca 1073 r. w Passigniano pod Florencją. Kanonizowany został w 1193 r. przez papieża Celestyna III, a w 1951 r. ogłoszony przez papieża Piusa XII patronem ludzi lasu. Historia nadała mu także tytuł „bohater przebaczenia” ze względu na wielkie miłosierdzie, jakim się wykazał. Założony przez niego zakon istnieje do dzisiaj. Według jego zasad żyje około 100 zakonników w ośmiu klasztorach we Włoszech, Brazylii oraz Indiach.
Jana Paweł II przypominał postać Jana Gwalberta. W 1987 r. w Dolomitach odprawił Mszę św. dla leśników przed kościółkiem Matki Bożej Śnieżnej. Mówił wówczas: „Jan Gwalbert (...) wraz ze swymi współbraćmi poświęcił się w leśnym zaciszu Apeninów Toskańskich modlitwie i sadzeniu lasów. Oddając się tej pracy, uczniowie św. Jana Gwalberta poznawali prawa rządzące życiem i wzrostem lasu. W czasach, kiedy nie istniała jeszcze żadna norma dotycząca leśnictwa, zakonnicy z Vallombrosa, pracując cierpliwie i wytrwale, odnajdywali właściwe metody pomnażania leśnych bogactw”. Papież Polak wspominał św. Jana także w 1999 r. przy okazji obchodów 1000-lecia urodzin świętego. Mimo to jego postać zdaje się nie być powszechnie znana. Warto to zmienić.
Emerytowany profesor Uniwersytetu Przyrodniczego im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, leśnik i autor wspaniałych książek na temat kulturotwórczej roli lasu, Jerzy Wiśniewski, od wielu już lat apeluje i do leśników i do Episkopatu o godne uczczenie tego właściwego patrona ludzi lasu. Solidaryzując się z apelem zacnego profesora przytoczę jego słowa: „Warto by na rozstajach dróg, w rodzimych borach i lasach stawiano nie tylko kapliczki poświęcone patronowi myśliwych, ale także nieznanemu patronowi leśników. Będą to miejsca należnego kultu, a także podziękowania za pracę w lesie, który jest boskim dziełem stworzenia. A kiedy nadejdą ciemne chmury związane z pracą codzienną, reorganizacjami, bezrobociem, będzie można zawsze prosić o pomoc i wsparcie św. Jana Gwalberta, któremu losy leśników nie są obce”.
Podczas sobotnich obchodów upamiętniających ofiary rzezi wołyńskiej prezydent Karol Nawrocki na pewno będzie bronił prawdy historycznej i polskiego honoru - powiedział w czwartek prezydencki minister Marcin Przydacz. W pierwszej kolejności zaś pokłoni się przed ofiarami - zaznaczył.
Przydacz został w czwartek w TV Trwam zapytany o zaplanowaną na sobotę uroczystość w podkarpackim Radrużu, gdzie, jak zapowiada Kancelaria Prezydenta, prezydent Karol Nawrocki odda cześć ofiarom ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na ziemiach wschodnich II RP.
Przepełnione świątynie, dodatkowe Msze, transmisje dla wiernych, którzy nie mieszczą się w środku, i nowe działki pod przyszłe parafie – tak wygląda dziś rozwój Kościoła na południowym wschodzie Stanów Zjednoczonych. Liczba katolików szybko rośnie, ale biskupi ostrzegają: bez formacji, powołań i włączenia nowych wiernych we wspólnotę wzrost nie stanie się trwałą odnową – donosi National Catholic Register.
W archidiecezji Atlanty, obejmującej ponad 1,2 mln katolików, 30 proc. parafii ma przynajmniej jedną weekendową Mszę odprawianą przy wypełnionym lub przepełnionym kościele. Parafie zwiększają liczbę Mszy, otwierają dodatkowe przestrzenie i prowadzą transmisje.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
