Określenie Jezusa jako Pasterza i Stróża dusz występuje jedynie w Pierwszym Liście św. Piotra. Nawiązuje ono do zastosowanego w tym tekście porównania dawnego życia adresatów listu do błądzących owiec. Teraz mają się oni zwrócić ku Jezusowi. To porównanie zakorzenione jest w realiach Ziemi Świętej. Tam pasterz prowadził swe stado na pastwisko, czuwał, by się nie rozproszyło, i prowadził je na spoczynek. Bez niego owce były narażone na zgubienie się, gdyż pośród pustynnych wzniesień dość łatwo było stracić orientację, lub na atak ze strony dzikich zwierząt. Nadto strome rozpadliny niosą niebezpieczeństwo śmierci, a zaatakowana przez drapieżnika owca jest bezbronna. Stąd – owca prowadzona przez pasterza i stróża jest bezpieczna. Sama ginie.

Pasterz – to określenie Jezusa nabiera głębszego znaczenia w świetle słów Starego Testamentu. Wspomniany kontekst o błądzeniu ludzi niczym owce odsyła do słów proroków Izajasza (por. Iz 53, 5-6) i Ezechiela (por. Ez 34, 1-31). Pierwszy z tych tekstów to fragment IV pieśni o Słudze Pańskim. Ukazuje on ludzi, którzy pobłądzili, gdyż odwrócili się od Boga i postępowali według swych własnych upodobań. Ich winy bierze na siebie Sługa Pański. On jako niewinny swym cierpieniem i śmiercią dokonuje wobec Boga aktu ekspiacji za grzechy ludzi. Prorok Ezechiel natomiast przedstawia inny dramat. Mówi o ludzie Izraela pozbawionym pasterzy, czyli przywódców prawdziwie troszczących się o jego dobro. Wspomina reakcję Boga: zapowiedź, iż On sam zatroszczy się o swój lud, oraz obietnicę troskliwego Pasterza, którego da Izraelowi, określonego jako Dawid – sługa Boga. To imię nawiązuje do obietnicy danej w przeszłości królowi Dawidowi przez Boga, że w jego rodzie przyjdzie na świat doskonały władca – Mesjasz. Stąd nazwanie Jezusa w Pierwszym Liście św. Piotra Pasterzem wskazuje, że to On jest Sługą Pańskim i Mesjaszem wyzwalającym grzeszników i gromadzącym ich we wspólnocie Kościoła – ludu Bożego, któremu przewodzi.

Działanie Jezusa nie ogranicza się jedynie do wspomnianych wyżej aktów. On strzeże również ochrzczonych. Uwydatnia to drugie określenie Zbawiciela – Stróż dusz. W pierwszej kolejności wskazuje ono, że duchowy element ludzkiego życia jest najcenniejszym skarbem człowieka, oraz podkreśla, że potrzeba głębokiego związku z Jezusem, by go nie utracić. Jednocześnie nazwanie Jezusa Stróżem dusz przedstawia Go jako Tego, który jest zwierzchnikiem Kościoła, gdyż terminem „stróż” (episkopos) określano przełożonych w lokalnych wspólnotach – ludzi odpowiedzialnych za nie, nadzorujących ich prawidłowy rozwój oraz sprawdzających, czy owe wspólnoty wyznają autentyczną naukę wiary i żyją według niej. Tym samym obraz Jezusa jako Stróża dusz ludzi nawróconych wskazuje, że w pierwszej kolejności to On czuwa nad ich życiem. Użycie terminu nawiązującego do hierarchicznej struktury Kościoła Apostolskiego jednocześnie wyjaśnia, że troska Jezusa o lud Boży ukonkretnia się w posłudze ludzi, którym Kościół powierzył zadanie czuwania nad życiem wspólnoty ochrzczonych.