Święty Mateusz w 17. rozdziale Ewangelii opisuje Przemienienie Pańskie: Jezus zabiera trzech uczniów na „wysoką górę”, tam Jego oblicze i szaty promieniują chwałą, pojawiają się także Mojżesz i Eliasz jako świadkowie tego szczególnego objawienia, a głos z obłoku potwierdza Boże synostwo Jezusa.

Sam tekst należy odczytywać w kontekście wyznania Piotra złożonego w Cezarei Filipowej: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” oraz zapowiedzi męki i cierpienia Mesjasza. Cały blok narracyjny ma na celu potwierdzenie mesjańskiej tożsamości Jezusa oraz wykazanie konkretnych sposobów realizacji tej szczególnej misji. Znacznik czasowy „po sześciu dniach” łączy to wydarzenie z poprzednim dialogiem o mesjańskim powołaniu, wybór trzech uczniów zaś nadaje zdarzeniu charakter świadectwa. Określenie „wysoka góra” wraz z formułą „sam na sam” podkreśla, że góra jest miejscem uprzywilejowanym, miejscem objawienia, o intymnym charakterze, różniącym się od miejsc publicznego nauczania. Język wyrażający przemianę (gr. metamorphosis) i symbolika światła odwołują się do tradycji objawień (szczególnie do objawienia synajskiego oraz tradycji apokaliptycznej), a obecność Mojżesza i Eliasza wskazuje na syntetyczne potwierdzenie, że Tora i prorocy zbiegają się i znajdują swoje wypełnienie w Osobie Jezusa. Spontaniczna propozycja Piotra dotycząca postawienia namiotów przywodzi na myśl sanktuarium Świątyni Jerozolimskiej oraz tradycję żydowskiego Święta Namiotów. Reakcja Piotra wyraża pragnienie utrwalenia Bożej obecności. Końcowe elementy objawienia – obłok i głos z nieba odsyłają zaś do synajskiego motywu Szekiny – obecności Boga w świecie i przedstawiają osobę i misję Jezusa jako ostateczne wypełnienie historii zbawienia.

Góra w tradycji Izraela funkcjonuje jako miejsce ustanawiania przymierza i objawienia, symbolizuje bliskość Boga oraz eschatologiczną perspektywę, a w tekście Mateuszowym odgrywa rolę teologicznego szczytu, na którym publiczne nauczanie zostaje potwierdzone autorytetem samego Boga i przez Niego zinterpretowane. Jednocześnie sam pobyt „na górze” ma charakter formacyjny – odosobnienie umożliwia przygotowanie na przyjęcie objawienia, kształtuje wiarygodnych świadków oraz oczyszcza z politycznych oczekiwań wobec mesjańskiej godności Jezusa rozpowszechnionych wśród tłumu. Misja Mesjasza nie koresponduje z ludzkimi aspiracjami, ale naznaczona jest Bożym pragnieniem doprowadzenia wszystkich do zbawienia. Misja ta osiągnie swój kulminacyjny punkt w paschalnym misterium męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa. W konsekwencji 17. rozdział Mateuszowej Ewangelii ukazuje górę nie jako topograficzne tło, lecz jako kluczowy znak teologiczny: miejsce zawarcia przymierza, objawienia Bożej chwały oraz zapowiedzi ostatecznego wypełnienia historii zbawienia. W odosobnieniu dokonuje się intymne spotkanie z Bogiem, które jest niezbędnym warunkiem zrozumienia i głoszenia tajemnicy Krzyża i Zmartwychwstania.