Przed zwołanym przez prezydenta RP na 11 lutego br. posiedzeniem Rady Bezpieczeństwa Narodowego niektórzy twierdzili, że „RBN nie jest instytucją do dyskutowania o tym, czy się lubi marszałka Sejmu, czy nie”, w związku z czym apelowali, by prezydent „nie robił z RBN kabaretu czy też politycznego ringu”. W gruncie rzeczy chodziło im jednak o to, by z posiedzenia RBN właśnie taki kabaret czy polityczny ring uczynić, ośmieszając i dezawuując inicjatywę prezydenta. Ich zamiary „spaliły na panewce”, bo Karol Nawrocki krótko i precyzyjnie określił kwestie, dla których zwołał posiedzenie Rady: zakupy uzbrojenia w ramach pożyczki SAFE, zaproszenie Polski do Rady Pokoju oraz działania służb państwowych w sprawie wschodnich kontaktów towarzysko-biznesowych marszałka Sejmu RP. Patrząc na historyczne doświadczenia Polski, ale także na współczesny, europejski i globalny teatr działań politycznych, warto zauważyć, że ostatnia z tych kwestii wcale nie jest „kabaretowa”. Dotyczy „standardów bezpieczeństwa państwa”, a „w czasie wojny za wschodnią granicą, nasilonych działań hybrydowych, każda informacja budząca wątpliwości, dotycząca osób pełniących najwyższe funkcje [państwowe – M.S.] , musi być rzetelnie wyjaśniona dla bezpieczeństwa Polski”. Weryfikacja musi być jasna i klarowna, a „państwo ma obowiązek działać prewencyjnie. (…) W takiej sprawie nie wystarczą słowa.” (wszystkie cytaty za: prezydent RP Karol Nawrocki). Tu naprawdę nie chodzi o miłego starszego pana w czerwonym czy żółtym sweterku, któremu „trafiło się” być marszałkiem Sejmu. Jak zauważył prezydent Nawrocki, „Marszałek Sejmu nie jest wyłącznie funkcją polityczną. To funkcja ustrojowa, wpisana w ciągłość państwa. Marszałek Sejmu jest o jedno uderzenie serca od prezydentury. Gdyby Pan Bóg zdecydował się odwołać prezydenta RP dzisiaj, to jutro obowiązki prezydenta sprawowałby marszałek (…). Na litość boską, mamy prawo wiedzieć, czy marszałek ma dostęp do informacji ściśle tajnych (...). A jeżeli nie, nie powinien być marszałkiem Sejmu”.