Miał przed sobą karierę w piłkarskiej reprezentacji Polski, alkohol i imprezowy tryb życia doprowadziły go jednak do upadku. Z ogromnego dna wyciągnęła go potężna moc Boga.

Chciałem być „kimś”

– Przed nawróceniem nieustannie imprezowałem, oczywiście, z ponakładanymi maskami, aby przypodobać się towarzystwu, aby być „kimś”, bo wstydziłem się być sobą. Bardzo szybko pojawił się alkohol – wspomina Dariusz Stemplewski. Jako młody chłopak był utalentowanym sportowcem. Miał przed sobą karierę piłkarską. – W wieku 17 lat miałem powołania do reprezentacji Polski w piłce nożnej, ponieważ chodziłem do szkoły sportowej. Nie mogłem jednak połączyć życia sportowego na wysokim poziomie z imprezowym trybem życia, więc przyszedł upadek: brak powołań do reprezentacji, wyrzucenie z drużyny piłkarskiej, niezaliczenie klasy maturalnej i nieprzystąpienie do egzaminu dojrzałości. W tak młodym wieku przeżyłem jeden z większych dramatów. Lęk, niedowartościowanie, obawa, strach i wstyd były we mnie spotęgowane do tego stopnia, że próbowałem znaleźć dla nich ukojenie w alkoholu, który traktowałem jako naturalny antydepresant. Spowodowało to różnego rodzaju zniszczenia na duszy i ciele, a także psychiczne, finansowe i rodzinne. Alkohol prowadził mnie w kierunku samozagłady, abym zakończył życie na ziemi – wyznaje mężczyzna.