Insulinooporność to podstępne schorzenie XXI wieku. Objawia się tym, że komórki organizmu są oporne na działanie insuliny. Na czym to polega?

Wyobraź sobie, że chcesz otworzyć drzwi, aby wejść do mieszkania, ale coś jest nie tak z kluczem w zamku i nie możesz tych drzwi otworzyć, i zostajesz na zewnątrz. To obrazowe porównanie insulinooporności.

Teraz zmieńmy bohaterów i zobaczmy, co się dzieje w twoim organizmie: insulina to specjalny klucz, który jest potrzebny do tego, aby „otworzyć” komórkę i upakować w niej cząsteczki glukozy po zjedzonych węglowodanach. Jest to bardzo ważny mechanizm, ponieważ glukoza to podstawowe źródło energii dla każdej komórki. Komórki tworzą tkankę, a te budują nasze narządy. Jeśli więc chcemy, żeby prawidłowo funkcjonowały m.in.: mózg, żołądek, jelita, jajniki, serce czy oczy, a co za tym idzie, żeby były dobre: koncentracja, regeneracja, energia, trawienie, widzenie czy płodność – to ten mechanizm musi dobrze działać. Jeżeli tak się nie dzieje, jeżeli komórki są oporne na insulinę i nie może ona dostarczyć glukozy do konkretnego narządu – to nie może on pełnić swoich podstawowych funkcji. Tym samym glukozy jest coraz więcej we krwi, a to stanowi niebezpieczeństwo dla życia. Trzustka produkuje jeszcze większe ilości insuliny. Im mniej insuliny potrzebuje twój organizm, żeby wykonać swoją pracę, tym bardziej wrażliwe są twoje tkanki na jej działanie, a narządy sprawniej pracują.

Najczęstsze objawy, które powinny dać do myślenia w kontekście diagnostyki, to: senność po posiłkach, wahania nastroju, wzmożony apetyt, trudności z utratą wagi, zmiany skórne – ciemne rogowacenia, włókniaki miękkie, zaburzenia hormonalne, wysokie ciśnienie krwi.

Insulinooporność to stan zapalny, który generuje wiele chorób: stan przedcukrzycowy i cukrzycę typu 2, zespół policystycznych jajników u kobiet (PCOS – nieregularne miesiączki, problemy z płodnością), u mężczyzn – obniżony poziom testosteronu, niską jakość plemników, choroby układu sercowo-naczyniowego, niealkoholowe stłuszczenie wątroby, otyłość brzuszną.

Do prawidłowego zdiagnozowania insulinooporności nie wystarczy oznaczenie parametru glukozy i insuliny na czczo, ponieważ te wartości nie dają pełnego obrazu. Najlepiej wykonać bardziej szczegółowe badania, tj. krzywą glukozową i insulinową trzypunktową. To badanie pozwoli rzetelnie ocenić pracę trzustki na czczo, godzinę po wypiciu glukozy oraz dwie godziny po. Dopiero w takiej konfiguracji wiemy, jaka ilość insuliny produkowana jest po godzinie od posiłku i czy po dwóch godzinach spada ona do normy, czy wzrasta lub utrzymuje się na podobnym poziomie, co nie jest prawidłowe.

Najczęstszą przyczyną insulinooporności jest styl życia.

Jeśli więc chcesz się pozbyć chorób, o których wyżej, pamiętaj, że ich bazą jest insulinooporność, którą można wyleczyć, gdy wprowadzi się kilka prostych zasad:

– 3 posiłki w ciągu dnia;

– niepodjadanie między posiłkami;

– posty okołodobowe – jesz w ciągu 10 godzin, a przez 14 godzin organizm odpoczywa, regeneruje się, czerpie z zapasów, zdrowieje; posiłki np. o godz.: 8:00, 13:00, 18:00;

– wyeliminowanie węglowodanów: słodyczy, słodkich bułek, pieczywa, makaronów, ryżu, słonych przekąsek typu paluszki, krakersy;

– w posiłkach postawienie na pełnowartościowe białko – jaja, mięso dobrej jakości, nabiał naturalny;

– korzystanie ze zdrowych tłuszczów – masła, oliwy z oliwek;

– połowę talerza powinny zająć warzywa;

– ograniczanie owoców;

– zasypianie przed godz. 22.00;

– codzienne spacery.

Autorka jest dietetykiem klinicznym.