Od 1978 r. działa Archidiecezjalne Studium Życia Rodzinnego w Częstochowie, które nieprzerwanie głosi Ewangelię o rodzinie, czerpiąc z bogactwa nauczania Kościoła katolickiego, zwłaszcza z nauczania św. Jana Pawła II.
W ramach pięciu semestrów nauki uczestnicy studium mają możliwość pogłębiania wiedzy m. in. z zakresu teologii, psychologii, pedagogiki, prawa kanonicznego oraz biomedycyny. Zajęcia odbywają się raz w miesiącu, w sobotę, dzięki czemu możliwe jest pogodzenie nauki z codziennymi obowiązkami zawodowymi i rodzinnymi. Wszystkie zajęcia prowadzone są przez wykwalifikowanych specjalistów z wieloletnim doświadczeniem, którzy łączą wiedzę z praktyką życia.
Studium jako wspólnota
Dla wielu uczestników studium to coś więcej niż tylko zajęcia. Tak o swoim doświadczeniu mówią Asia i Piotr, małżeństwo i studenci studium:
„Comiesięczne zjazdy w ramach studium traktujemy jak spotkania wspólnoty. Uczymy się rozpoznawać sytuacje, gdzie Pan Bóg posyła nas w ramach duszpasterstwa rodzin. Studenci oraz wykładowcy otoczyli nas modlitwą, gdy zawieraliśmy sakramentalny związek małżeński. Jest w nas stałe przeświadczenie, że możemy liczyć na wsparcie wspólnoty studium, że możemy dzielić z nimi nasze troski, a także wymieniać poglądy. Ponadto wykładowcy i studenci są dla nas «przypominajkami», czym jest sakrament małżeństwa, zachęcają do spojrzenia na sytuacje życiowe z różnych perspektyw, inspirują do zatrzymania się, podjęcia refleksji, a także zmiany sposobu myślenia i działania.”
Głos specjalisty
Wartość studium podkreśla także p. Elżbieta Doroszuk, psycholog i wieloletni wykładowca Studium:
Reklama
„Jako psycholog i wykładowca z wieloletnim doświadczeniem obserwuję, jak ogromny wpływ na jakość naszego życia ma rodzina – zarówno ta, z której pochodzimy, jak i ta, którą tworzymy. W codziennej praktyce spotykam osoby, które – mimo dobrych intencji – zmagają się z trudnościami w komunikacji, wychowaniu dzieci czy budowaniu bliskości w związku. Często brakuje im wiedzy, umiejętności, a przede wszystkim przestrzeni do refleksji. Studium Życia Rodzinnego to właśnie taka przestrzeń. To miejsce, gdzie teoria spotyka się z praktyką, a psychologia – z realnym doświadczeniem życia rodzinnego. Pracujemy nad tym, jak słuchać, jak mówić, jak rozumieć siebie i innych – w domu, w małżeństwie, w relacji z dziećmi. To nie jest zwykły kurs. To podróż, która zmienia perspektywę. To szansa, by przyjrzeć się sobie, by lepiej rozumieć swoje reakcje i budować relacje oparte na szacunku i zaufaniu. A wszystko to w przestrzeni wiary.”
Studium dla każdego
Co istotne, studium nie jest przeznaczone wyłącznie dla małżeństw czy narzeczonych. Ksiądz Robert Grohs, dyrektor studium, tłumaczy: „Studium jest nie tylko dla tych, którzy żyją w małżeństwie lub przygotowują się do ślubu, ale dla każdego, bo każdy z nas żyje w rodzinie. Życie rodzinne jest bardzo szerokie i każdy z nas je przeżywa. Studium także wpływa na to, jak nasi studenci przeżywają życie w Kościele, bo przecież Kościół to też jest rodzina. Po każdych zajęciach studenci wyjeżdżają stąd z gotowym materiałem do wprowadzania w życie w swoich rodzinach, dlatego nie trzeba czekać na ukończenie studium, aby widzieć jego owoce.”
Przyjdź i zobacz!
Jeśli czujesz, że Twojej rodzinie, Twoim relacjom, Twojej codzienności potrzebna jest nowa jakość – Studium Życia Rodzinnego w Częstochowie jest dla Ciebie.
Zajęcia otwarte odbędą się 20 września 2025 r. – to najlepsza okazja, aby przyjść, zobaczyć i zdecydować, czy chcesz zostać z nami na dłużej. Szczegóły i zapisy pod numerem telefonu: 509 474 476 oraz na stronie: www.studium-zycia.pl .
W Częstochowie przed dworcem PKS, w sobotę 27 lutego, wolontariusze z częstochowskiej komórki Fundacji Pro-Prawo do życia zorganizowali pikietę w obronie życia poczętego, której celem było wyrażenie sprzeciwu wobec zabijania nienarodzonych dzieci oraz uświadomienie społeczeństwu okrucieństwa aborcji. Pikieta była także wstępem do kolejnej, mającej rozpocząć się w kwietniu, ogólnopolskiej zbiórki podpisów pod inicjatywą antyaborcyjną, której celem jest prawna ochrona życia każdego poczętego dziecka.
Uczestnicy zgromadzenia stali z transparentem, na którym widniał napis: „Aborterzy zabijają dzieci z zespołem Downa! Ratuj nas!”, oraz wizerunek dziewczynki z zespołem Downa i nienarodzonego dziecka zamordowanego w 24 tygodniu ciąży - Reakcje przechodniów były dość zastanawiające – mówił Rafał Gawenda, koordynator częstochowskiej komórki pro-life. - Wiele osób zatrzymywało się, spoglądało, niektórzy podchodzili, żeby porozmawiać chwilkę, pojawiały się też brzydkie i krzywe spojrzenia. Wiadomo, że jeśli jakaś kobieta mierzy się z wyrzutami sumienia, to taki obraz nie przypadnie jej do gustu – zauważył rozmówca i dodał, że „pikietę możemy uznać za jak najbardziej udaną i na pewno takie akcje będą kontynuowane”. - Będzie też więcej zapału, bo widać chociażby po wyrazach twarzy ludzi, że to odnosi skutek. Ten obraz działa i tu nie musimy nikogo przekonywać jakimiś bardzo wyszukanymi argumentami, bo tutaj plakat przemawia sam za siebie – podsumował Rafał Gawenda.
W myśl obowiązującej w Polsce ustawy z 1993 r., aborcji można dokonać, kiedy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety, gdy istnieje prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu lub gdy ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego. Na skutek tego prawa, co roku w naszym kraju pozbawia się życia blisko dwa tysiące nienarodzonych dzieci. W zdecydowanej większości są to aborcje eugeniczne. W praktyce, wskazaniem do aborcji jest często tylko podejrzenie choroby czy niepełnosprawności i dokonuje się ich nawet wtedy, gdy po narodzeniu istnieje szansa wyleczenia dziecka. Aborcje eugeniczne wykonywane są zwykle w 20 - 24 tygodniu życia płodowego. W wyniku takich aborcji dzieci często rodzą się żywe, ale nie jest im udzielana żadna pomoc medyczna - umierają w okrutnych cierpieniach, dusząc się pozostawione na zimnej tacy medycznej. Wielokrotnie przyczyną aborcji eugenicznych jest strach przed wychowywaniem chorego dziecka. Bardzo często też lekarze, których obowiązkiem jest ratowanie życia i zdrowia, niestety nie dają kobietom wyboru, a wręcz naciskają na podjęcie decyzji o aborcji. W tym wszystkim niestety zapomina się, że niepełnosprawnym czy chorym, możemy stać się w każdej chwili życia. Także dzieci z wadami letalnymi, mają prawo do godnego narodzenia i godnej śmierci, otoczone rodzicielską miłością, przy zminimalizowanym farmakologicznie cierpieniu, stąd przerywanie ciąży ze względu na chorobę, nie ma żadnego uzasadnienia. Bez względu na wszystkie okoliczności, życie przed i po narodzeniu to wciąż to samo życie i nie zmienią tego żadne ludzkie prawa, ani poglądy zwolenników aborcji.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Parafię Wniebowzięcia NMP w Lwówku Śląskim odwiedziło małżeństwo Donata i Maciej Maliszakowie działający w organizacji non profit Open Doors.
Od 1955 roku wspiera ona prześladowanych chrześcijan w ponad 70 krajach świata. Ma także swoją siedzibę w Polsce. Impulsem do odwiedzin było zdjęcie grobu Pańskiego w kościele parafialnym, którego aranżacja przypomniała prawdę o tym, że prześladowanie Jezusa i Jego uczniów trwa także w naszych czasach.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
