Uczestniczyło w niej ok. pół tysiąca osób z całej Polski. Diecezję legnicką reprezentowała 50-osobowa grupa nauczycieli. Pielgrzymi przyjechali, by uczcić 80. rocznicę męczeńskiej śmierci bł. Natalii Tułasiewicz. Patronka polskich nauczycieli zginęła w obozie koncentracyjnym 31 marca 1945 r.

W bunkrze, czyli obozowym więzieniu, w którym znajdowały się cele głodowe oraz cele śmierci, została odprawiona Msza św. dziękczynna za życie bł. Natalii Tułasiewicz. Za jej wstawiennictwem nauczyciele prosili także o łaski dla polskiej szkoły. Eucharystii przewodniczył bp Jan Glapiak z diecezji poznańskiej. W homilii przybliżył życie i działalność nauczycielki języka polskiego, poetki, miłośniczki kultury, sztuki i muzyki. Podczas II wojny światowej Natalia Tułasiewicz uczyła na tajnych kompletach, w 1943 r. po przeszkoleniu Armii Krajowej wyjechała z misją konspiracyjną jako pełnomocnik wydziału duszpasterskiego organizacji Zachód do niemieckiego obozu pracy przymusowej – fabryki Günter-Wagner w Hanowerze. Wiosną 1944 r. zostaje zdekonspirowana i aresztowana. Trafia do więzienia w Hanowerze, a następnie w Kolonii, skąd wysłano ją z wyrokiem śmierci do obozu koncentracyjnego KL Ravensbrück (nr 75188), gdzie zginęła w Wielki Piątek.

Natalia Tułasiewicz została beatyfikowana 13 czerwca 1999 r. w Warszawie. Jest jedną z dwóch beatyfikowanych świeckich kobiet wśród 108 męczenników za wiarę II wojny światowej. 19 stycznia 2022 r. została ogłoszona patronką nauczycieli w Polsce jako ta, która „z największym zapałem głosiła Chrystusa, pragnąc świętości dla dusz wielu”. Delegacja diecezji legnickiej pod pomnikiem „Niosąca”, upamiętniającym ofiary obozu koncentracyjnego, złożyła biało-czerwony wieniec oraz zapaliła znicze. Symbolicznie wrzucone zostały też kwiaty do jeziora Schwedt, w którym spoczęły prochy więźniarek, skremowane w obozowym krematorium. Nauczycieli oddali hołd przed tablicą narodową, upamiętniającą wszystkie więzione Polki i zaśpiewali hymn narodowy. Następnie w budynku komendantury pielgrzymi mieli okazję zobaczyć ekspozycję dokumentów i pamiątek związanych z funkcjonowaniem obozu. Są tam zgromadzone m.in. księgi z rysunkami więźniarek, pokazujące sceny obozowe, pasiaki czy prycze. Później przeszli przez bramę obozową wzdłuż nieistniejących już baraków, rewiru czyli szpitala, w którym kobiety poddawane były eksperymentom medycznym, weszli także do budynku krematorium, w którym znajdują się trzy piece.

Ravensbrück był największym obozem koncentracyjnym dla kobiet podczas II wojny światowej. Szacuje się, że więziono tam ponad 132 tys. kobiet 27 narodowości, z których zginęło ok. 90 tys. Najwięcej, bo ok. 40 tys. było Polek, w tym 12 tys. z Powstania Warszawskiego. Pomimo głodu, nieludzkich warunków, chorób i ciężkiej pracy, polskie więźniarki stworzyły ruch oporu. W 1941 r. harcerka i nauczycielka Józefa Kantor utworzyła konspiracyjną drużynę harcerską „Mury”, której głównym mottem było: „Trwaj i pomóż przetrwać innym”. Zorganizowano tajne nauczanie, a nawet kurs przygotowawczy do zawodu nauczycielskiego. Niemiecki obóz koncentracyjny został wyzwolony 30 kwietnia 1945 r. 29 marca odbyła się I Narodowa Pielgrzymka Nauczycieli i Pracowników Oświaty, organizatorzy nie wykluczają, że za rok zostanie zorganizowana kolejna.