Mówi Ksiądz Rektor o wolności, na punkcie której dzisiejszy człowiek jest bardzo wrażliwy. Jak to jest z powołaniem: wybiera Pan Bóg, czy wybiera człowiek?

Rzeczywistość powołania jest rzeczywistością na wskroś teologiczną, a więc rzeczywistością, w której działa Pan Bóg. Inicjatywa należy do Pana Boga, jakkolwiek posługuje się On różnymi środkami, także ludzkimi, naturalnymi. Powołanie kapłańskie staje przed człowiekiem jako propozycja. Budzi w nim upodobanie, wyposażając go w potrzebne predyspozycje. Dzieje się to ciągle na fundamencie wezwania: „Jeśli kto chce” (por. Łk 9, 23). „Kto chce”, czyli wolność – atrybut ludzkiej natury, zawsze ceniona, a czasem wykrzywiana i absolutyzowana. Wydaje się, że czasy obecne są naznaczone wręcz kultem wolności, ale rozumianej liberalnie. To jest pewnego rodzaju wyzwanie, zarazem szansa do konfrontacji i ukazania prawdziwej wolności przez pełną współpracę z powołującym Bogiem w takich wymiarach, jak ją proponuje Ewangelia. Wolność, jaką proponuje świat, jest wolnością frustrującą i zniewalającą. Ona, niestety, w ostatecznym efekcie napawa nie-pokojem. Tylko Chrystus daje taki pokój, którego świat dać nie może (por. J 14, 27).

Wraz z rozwojem cywilizacyjnym społeczeństwa wzrastają wymagania w stosunku do kapłanów. W jakim stopniu seminarium przygotowuje do pracy w nowych warunkach? Czy kapłani opuszczający rzeszowskie seminarium będą „konkurencyjni” wobec wyzwań dzisiejszego świata?

Porównując mój okres klerykatu z obecnym przygotowaniem kandydatów do kapłaństwa, zauważam, że dzisiaj nastąpiła ogromna zmiana w pogłębieniu formacji i studiów, choćby w bardzo znaczącym upraktycznieniu formacji pastoralnej. Wychodzący z seminarium kapłan potrafi także posłużyć się komputerem, zredagować informację czy artykuł do parafialnej gazety, wykorzystać wszystkie środki, jakie dzisiejszy świat proponuje do nowej ewangelizacji.

Jaki powinien być kapłan nadchodzącego trzeciego tysiąclecia?

Trudno wydawać recepty, ponieważ, aby nie były one chybione, trzeba mieć perspektywę Bożego widzenia i ocenienia spraw. Ponadto w tym jest urok i piękno życia, także życia kapłańskiego i posługi w Kościele, że nie zna się przyszłości i bram, poprzez które ta przyszłość przychodzi. Są to również bramy trudu, który zakryty przed człowiekiem, tym bardziej łatwym czyni jego ryzyko i opowiedzenie się za Chrystusem i Jego wartościami. Bezsprzecznie jedno pozostanie na zawsze ważne i aktualne: dać się prowadzić Duchowi Świętemu. Nasłuchiwać zawsze Jego natchnień i, jak mówi św. Paweł, badać duchy (por. Tes 5, 21), które różne podszepty ku nam kierują i wybierać to, co jest rzeczywiście z Bożego ducha.

Fragmenty rozmowy z ks. Wiesławem Szurkiem, którą w 1998 r., z okazji piątej rocznicy działalności WSD w Rzeszowie, przeprowadzili ówcześni klerycy: Grzegorz Krupa i Tomasz Nowak.

Pełny tekst na stronie internetowej diecezji rzeszowskiej.

Ks. Wiesław Szurek

Urodził się 24 kwietnia 1948 r. w Lipinkach. W latach 1966-72 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Został wyświęcony na kapłana 28 maja 1972 r. w Tarnowie przez bp. Jerzego Ablewicza. Jako wikariusz pracował w parafii Ropczyce. W latach 1974-80 odbył studia specjalistyczne na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Uzyskał tytuł doktora w zakresie filozofii teoretycznej w 1980 r.

Red