Mamy siedem sakramentów świętych. Trzy z nich: chrzest, bierzmowanie i kapłaństwo można przyjąć tylko raz w życiu. Pozostałe cztery mogą być powtórzone. A to oznacza, że pierwsze trzy przyjęte raz pozostawiają niezatarte piętno na całym życiu człowieka. Jest to ważne, ponieważ świadomość otrzymanych sakramentów i fakt, że możemy z nich korzystać, aby uświęcać swoje życie, pozwala na jeszcze lepszą współpracę z Bożą łaską.

O „charakterze sakramentalnym” teologia mówi już od czasów św. Augustyna, kiedy to używa on tego określenia do opisania skutków sakramentu, które pozostają niezatarte i świadczą o przynależności do Chrystusa. Podstawą jest ich przyjęcie. „(...) chrzest, bierzmowanie i sakrament święceń kapłańskich, oprócz tego, że udzielają łaski, wyciskają charakter sakramentalny (czyli «pieczęć»), przez który chrześcijanin uczestniczy w kapłaństwie Chrystusa i należy do Kościoła, odpowiednio do swego stanu i pełnionych funkcji. To upodobnienie do Chrystusa i Kościoła, urzeczywistniane przez Ducha Świętego, jest nieusuwalne; pozostaje ono w chrześcijaninie na zawsze jako pozytywna dyspozycja do przyjęcia łaski, jako obietnica i zapewnienie opieki Bożej oraz powołanie do kultu Bożego i służby Kościołowi. Sakramenty te nie mogą więc nigdy być powtórzone” (KKK 1121).

Charakterystyczne w tych sakramentach jest to, że nawet jeśli człowiek straci wiarę albo nie jest w stanie łaski uświęcającej, to i tak nie traci ich skutków. Przyjęcie tych sakramentów powoduje, że osoba ochrzczona, bierzmowana i wyświęcona ma szczególną i niepowtarzalną więź z Chrystusem.

W ostatnim czasie media bardzo dużo mówią o apostazji. Niektóre osoby szczycą się tym, że formalnie opuściły struktury Kościoła. Warto jednak wiedzieć, że sakramentu chrztu św. nie da się wymazać żadnym dokumentem ani decyzją. Jest to sakrament nieodwracalny i nieodwołalny. Zgodnie z Katechizmem Kościoła Katolickiego: „Znamienia tego nie wymazuje żaden grzech, chociaż z powodu grzechu chrzest może nie przynosić owoców zbawienia” (n. 1272). Akt apostazji jest grzechem ciężkim, a ten, kto dopuszcza się tego czynu, zaciąga na siebie karę ekskomuniki.

Gdy mówimy o sakramencie bierzmowania, warto wiedzieć, że: „Wyciska on w duszy niezatarte duchowe znamię, «charakter», który jest znakiem, że Jezus Chrystus naznaczył chrześcijanina pieczęcią swego Ducha, przyoblekając go mocą z wysoka, aby był Jego świadkiem” (KKK 1304).

Świadomość niezatartych śladów sakramentów świętych powinna być przyczynkiem do docenienia tych łask, które przez te sakramenty Bóg chce dać człowiekowi.