Piotr Lorenc: – Od kiedy posługuje Ksiądz w Bractwie Szkaplerznym?

Ks. Grzegorz Kopyś: – Jako kapłan posługuję w bractwie już dziewiąty rok. Zaczęło się w 2014 r., gdy zostałem skierowany do posługi jako wikariusz w parafii Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Sosnowcu-Ostrowach Górniczych. Wówczas znajoma z parafii św. Floriana zadzwoniła do mnie i powiedziała, że w Sosnowcu działa grupa – rodzina szkaplerzna, która od dawna stara się o kapłana, który podjąłby się posługi moderatora. Przyznam, że początkowo nie byłem tym zachwycony i swoją decyzję uzależniłem od decyzji proboszcza, ale ten się zgodził. Tak oto rozpocząłem swoją posługę. Co miesiąc sprawowałem Msze św. w kościele zakonnym Karmelitanek Dzieciątka Jezus w Sosnowcu, głosiłem tam konferencje, udzielałem sakramentów i brałem udział w agapach.

Co daje Księdzu posługiwanie w bractwie?

Początki były trudne i wymagające, bo choć pochodzę z parafii ze Strzemieszyc Małych, której patronuje Matka Boża Szkaplerzna, to duchowość karmelitańska była mi obca. Nie pomogło nawet to, że jako alumn Niższego Seminarium Duchownego przyjąłem szkaplerz. Co prawda odmawiałem zadaną modlitwę – było to „Pod Twoją obronę”, ale nigdy z Maryją nie byłem aż tak blisko, jak teraz. Śmiem twierdzić, że to Ona właśnie upomniała się o mnie. Świadczą o tym placówki, w których posługiwałem. W każdej z nich duchowość maryjna była naprawdę żywa. Dlatego uważam, że Maryja sama mnie wybrała do tego, bym się zaangażował w to dzieło. Przez te 9 lat zmieniały się siostry, ale i zmieniał się skład grupy, co jest normalne, gdyż z przyjściem każdej z sióstr – opiekunek grupy, następowały pewne zmiany. W ciągu tego czasu udało się, wspólnymi siłami, doprowadzić do erygowania bractwa. Co jest ważne, bo właśnie dzięki temu możemy, jako Bractwo Szkaplerzne, bardziej się rozwijać i angażować w strukturach, do których należymy. Nasi członkowie często są angażowani do wielu posług, szczególnie w Czernej. Przyznam, że sprawia im to ogromną radość.

Ale dopiero w tym roku otrzymał Ksiądz nominację na moderatora bractwa z rąk bp. Grzegorza Kaszaka …

Istotnie. W tym roku Bractwo Szkaplerza z Sosnowca zwróciło się do biskupa diecezjalnego Grzegorza Kaszaka o to, bym oficjalnie został zatwierdzony jako moderator. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że przy tej okazji biskup zalecił mi, abym opieką duszpasterską objął inne wspólnoty działające w naszej diecezji. Dekret otrzymałem w czerwcu, w wakacje rozważałem, jak można uczynić wiele dobra dla chwały Maryi, a po rozmowie z księdzem dyrektorem Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego stało się jasne, że czas na konkretne działania.

Jakie to będą działania?

Dzięki życzliwości mojego obecnego proboszcza – ks. Wojciecha Kowalskiego, który pełni w diecezji funkcję wikariusza biskupiego ds. formacji kapłanów, mogłem dać świadectwo wobec księży naszej diecezji oraz zachęcić ich do pomocy w tym, jakże odpowiedzialnym, zadaniu promocji szkaplerza świętego Najświętszej Maryi Panny. Jednym z pomysłów jest publikacja informacji na temat bractwa w Niedzieli. Poprosiłem nawet członków bractwa o świadectwa na temat tego, jak Maryja ich prowadzi i co daje im przynależność do bractwa. Ponadto w czasie tegorocznego Adwentu zorganizowaliśmy pierwsze, na szczeblu diecezji, rekolekcje dla osób noszących szkaplerz. Odzew był duży. Na nasze spotkania rekolekcyjne przybyli zarówno członkowie Bractwa Szkaplerznego z Sosnowca, jaki i Będzina-Syberki oraz z pobliskich Ostrów, gdzie działa pięknie rodzina szkaplerzna. Na temat tegorocznych ćwiczeń duchowych wybraliśmy hasło: „Serce, w którym Bóg chce dokonywać wielkich dzieł”. Uczestnicy rekolekcji, zarówno podczas Mszy św. jak i konferencji, wsłuchiwali się w treść Bożego Słowa, które pokazywało, jak Bóg działał w sercu Maryi, czyniąc je wzorem dla nas. Drugi dzień rekolekcji przyniósł nam temat dotyczący ludzkich zmysłów, które, motywowane aktywnością „serca”, kierują nas na konkretne działania. Ostatniego dnia zgłębialiśmy wpływ „serca” i zmysłów na nasze ciało, postrzegając je jako „ostatni element układanki”. Wielu z nas odczuwa chęć lub niechęć do podejmowania przez ciało aktywności tak duchowej jak i fizycznej. Wraz z uczestnikami tegorocznych zmagań duchowych odkryliśmy zależność między „sercem – zmysłami – a ciałem”. Łatwiej przychodzi nam czynić to, co wcześniej pokochaliśmy sercem. Trudniej zaś jest, gdy trzeba zmierzyć się z czymś, za czym nie tęskni serce. Jako wierne dzieci Maryi chcemy czynić swoje serca na wzór Jej Niepokalanego Serca. Ufając w uprzedzającą moc płynącą od tak wielkiej Matki.