28 maja br. w kościele polskokatolickim przy ul. Kunickiego 9 w Lublinie odbyło się nabożeństwo ekumeniczne, któremu przewodniczył proboszcz, ks. Andrzej Gontarek. Powitał wszystkich zebranych, wyrażając jednocześnie radość z powodu obecności na uroczystości przedstawicieli różnych wspólnot, a wśród nich: członków Archidiecezjalnej Rady Ekumenicznej, Ruchu Focolare, kleryków Księży Marianów, proboszcza, ks. Sławomira Rosiaka z Kościoła Mariawitów oraz proboszcza, ks. Kazimierza Stachniaka, ks. Ryszarda Walczyńskiego, ks. Andrzeja Pastuszka, ks. Waldemara Telejko i ks. Jana Materka z Kościoła polskokatolickiego. Homilię wygłosił ks. prawosławny Wiesław Skiepko, przybyły na to spotkanie z Chełma.
Przypomniał zebranym, że jedność chrześcijan jest nadal zadaniem Kościoła. Ma się ona wyrażać coraz doskonalej w Duchu Świętym i miłości, której niedościgły wzór dał nam Jezus Chrystus. Przez tajemnicę Wcielenia stał się człowiekiem - naszym bratem, pomostem wiodącym nas do wszystkich ludzi, do ludzi innych wyznań, religii, do niewierzących. Ponowne scalenie tego, co zostało rozbite, może się tylko dokonać przez wysiłek każdego wierzącego i łaskę Boga przemieniającą nasze serca: "Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą" (Mt 5, 8). Wokół tych słów skupiły się dalsze refleksje. Bo czyż to nie grzech zatwardziałości serca był przyczyną bolesnych podziałów w łonie Kościoła? "Nie można się modlić z zaciśniętymi pięściami, z zawiścią i złością w sercu" - mówił ks. Skiepko. Poszukiwanie przewinień u innych, nie jest rozwiązaniem. Słowa Modlitwy Pańskiej "odpuść nam nasze winy", to uznanie swojej grzeszności i ograniczoności, to ujrzenie siebie w prawdzie. Podkreślają to także słowa wypowiadane podczas każdej Mszy św.: "Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina", gdyż "zgrzeszyłem myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem". Dopiero więc przyjęcie przez wierzącego całej nauki Chrystusa pozwala dostrzec to, co do tej pory zdaje się zakryte. "By widzieć, potrzebne jest serce. Tylko ten widzi naprawdę, kto kocha. Ten naprawdę poznaje, kto miłuje. Kto nie miłuje, nie zna człowieka i nie zna Boga" - podkreślił Kapłan.
Na zakończenie swego kazania przypomniał, iż w pojedynkę niczego nie jesteśmy w stanie dokonać. "Musimy być jednością, aby świat uwierzył. Musimy odzyskać pierwotną jedność uczniów Chrystusowych - jedno serce i jedną duszę". Pierwszy krok na tej trudnej drodze został postawiony, "więc usłyszmy Boży głos, usłyszmy Jego kołatanie do drzwi naszych serc".