Mszy św. jubileuszowej przewodniczył bp Andrzej, obecny był także biskup senior Stefan Cichy, a homilię wygłosił biskup pomocniczy Piotr Wawrzynek. W modlitwie uczestniczyli księża pracujący w kurii biskupiej, w Domu Słowa, w legnickich parafiach oraz wierni parafii katedralnej.

Piękno budowli

– Dziś z większym przejęciem patrzymy na piękno katedry. Dziś uroczystość jej poświęcenia. Z wielką czcią spoglądamy na ołtarz, bo to również rocznica jego poświęcenia. To wszystko to materialne znaki przypominające nam o duchowej rzeczywistości. Kościół to budowla z ludzkich serc. To wspólnota, która pięknieje tym bardziej, im bliżej jest Jezusa i która coraz bardziej żyje nauką Ewangelii – powiedział biskup legnicki we wprowadzeniu do Mszy św.

Spajająca bliskość

W homilii bp Piotr mówił o tajemnicy Kościoła, która wyraża się m.in. w jedności między duchowieństwem, wiernymi i biskupem oraz w potrzebie bliskości ludzi tworzących Kościół między sobą i w bliskości z Jezusem. – Ta bliskość, która uzewnętrznia się na różnych poziomach, na różne sposoby, jest naszą drogą do świętości, drogą do zbawienia – mówił.

Penitencjarze

Na zakończenie uroczystości bp Andrzej wręczył dekrety mianujące 5 nowych penitencjarzy katedralnych, czyli księży spowiadających w katedrze, mających specjalne uprawnienia biskupa do rozgrzeszania wiernych. Do tego grona należą: ks. Jarosław Kowalczyk, ks. Józef Lisowski, ks. Leopold Rodkiewicz, ks. Krzysztof Wiśniewski i ks. Czesław Włodarczyk. Penitencjarze podejmują posługę w katedrze w ciągu tygodnia od poniedziałku do soboty w godzinach południowych, od 11.30 do 12.30.

Katedra

Dziś kościół świętych Piotra i Pawła jest wyróżniającą się budowlą w centrum miasta. Na przestrzeni wieków przechodził burzliwe dzieje, aby w 1992 r., wraz z ustanowieniem diecezji legnickiej, stać się pierwszym kościołem nowej diecezji, jako katedra. Warto może przypomnieć, że przed X wiekiem nie używano jeszcze słowa „katedra”. Kościół, w którym nauczał biskup danego miejsca, nazywano po prostu ecclesia mater – „matką kościołów” i to określenie często brzmi także dzisiaj. W średniowiecznej Polsce powstało 6 katedr: w Poznaniu, Gnieźnie, Krakowie, Wrocławiu, Włocławku i Płocku. Później już ich nie budowano, ale wcześniej istniejącym kościołom zaczęto nadawać godność katedry.

Nazwa „katedra” początkowo oznaczała jedynie miejsce, z którego głoszono naukę, a często po prostu krzesło, na którym zasiadał biskup. Później nazwę tę zaczęto przenosić na kościół. Katedra nie musiała być ani najpiękniejsza, ani największa. Zawsze jednak była symbolem władzy i autorytetu, miejscem, w którym czuwa się nad prawdziwością nauki. Stąd dzień poświęcenia takiego kościoła obchodzi się w diecezji jako święto.