W pierwszą niedzielę lipca park Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Niechobrzu wypełnił się parafianami i pielgrzymami, którzy pragnęli wspólnie uczcić Matkę Najświętszą, królującą w tutejszym sanktuarium.
Świętowanie tegorocznego odpustu wpisało się w obchody 75-lecia erygowania parafii w Niechobrzu. 24 czerwca 1948 r. tutejsi mieszkańcy otrzymali radosną wieść, że będą mieć swój kościół.
„Wśród sanktuariów diecezji rzeszowskiej Niechobrz jest jedynym miejscem czci Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Miejsce to wybrał Pan, nie tylko pragnienie miejscowych parafian czy duszpasterzy. Nie przypadkowo abp Jerzy Ablewicz, kaznodzieja koronacyjny, odnosząc się do tego genius loci przywołał słowa płynące na pustyni z ognistego krzewu: «Zdejmij obuwie, bo ziemia na której stoisz, jest ziemią świętą»/Wj. 3,5/” – napisał ks. dr Jan Koc – wieloletni kustosz sanktuarium, świętujący wraz z parafią swoje 75. urodziny i 50-lecie kapłaństwa.
Uroczystości poprzedzone zostały kilkudniowym przygotowaniem duchowym, które poprowadził ks. Maciej Kucharzyk, saletyn. Była to renowacja misji świętych przeżywanych przez parafię w Adwencie 2022 r. W naukach misyjnych brała udział cała społeczność parafii, a szczególne spotkania skierowane były do chorych, cierpiących, którzy są filarem modlitwy Kościoła oraz do dzieci – nadziei i wiosny Kościoła. Takie zanurzenie w Bożym Słowie i Eucharystii uczyniło tydzień poprzedzający odpust czasem oktawy dziękczynnej, rozpoczętej świętowaniem złotego jubileuszu kapłaństwa ks. prał. Jana Koca.
Wzruszającym akcentem uświetniającym przeżywanie tegorocznego jubileuszowego odpustu, a także 650-lecia wsi Niechobrz był koncert zespołu Buen Camino z Boguchwały z towarzyszeniem muzyków Filharmonii Rzeszowskiej. To niezwykłe widowisko, które powstało we współpracy z Wojewódzkim Domem Kultury w Rzeszowie, poświęcone było Madonnom Podkarpacia – wizerunkom Matki Najświętszej czczonym w okolicznych kościołach i sanktuariach, także wizerunkowi w Niechobrzu. Koncertowi towarzyszyła wystawa ikon Madonn Podkarpackich napisanych przez Krystynę Czeluśniak i Urszulę Mozgałę. Oprawę plastyczną wystawy wykonali niepełnosprawni uczestnicy Warsztatów Terapii Zajęciowej w Zgłobniu.
Suma odpustowa, której przewodniczył ks. Maciej Kucharzyk, zgromadziła rzesze wiernych. Wdzięczność Bogu i Matce Najświętszej za dar sanktuarium dawała się odczuć w radosnej atmosferze modlitwy. Piękna pogoda, która towarzyszyła uroczystościom, była również znakiem błogosławieństwa od Pana.
W parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Józefowie przez sześć dni trwały uroczyste obchody 300-lecia istnienia parafii.
Rys historyczny parafii przygotowała nauczycielka w szkole podstawowej w Stanisławowie i historyk, Katarzyna Traczyk-Surmacz. – Parafia Józefów wzmiankowana jest na rok 1717. Powtórna erekcja parafii miała miejsce 22 stycznia 1723 r. na miejscu dawnej parafii unickiej w Nepryszu. Jeszcze w XIX wieku istniał przy niej dom opieki dla starców (dawny szpital parafialny). W czasie erekcji parafii założono bractwo różańcowe. Budowę drewnianej świątyni na obszernym podmurowaniu rozpoczęto już w 1791 r., a dwa lata później trwały prace snycerskie przy ołtarzu głównym i dwóch bocznych. W 1728 r. bp chełmski Jan Feliks Szaniawski dokonał konsekracji świątyni, dodając obok wezwania św. Józefa także drugi tytuł – Niepokalanego Poczęcia NMP. Fundatorem kościoła był ordynat Tomasz Józef Zamoyski. Pierwszym proboszczem parafii był ks. Wojciech Józef Zieliński, kolejnymi byli ks. Sebastian Krzywkowski i ks. Błażej Kałużyński. W akcie erekcyjnym proboszczowie józefowscy otrzymali od ordynata ośmiu poddanych uprawiających pole i 6 zagrodników. Podstawą materialną utrzymania parafii były dziesięciny płacone przez parafian, dochód z gruntów plebańskich oraz wsparcie finansowe ordynata. W XIX wieku parafia miała wielu proboszczów, którzy oprócz pracy duszpasterskiej wspomagali biednych, dbali o edukację parafian. W I poł. XIX wieku proboszcz, ks. Maciej Borkowski, przy pomocy ordynata wyremontował kościół i wybudował nową plebanię. W latach 50. powstała nowa dzwonnica, która przetrwała do naszych czasów. Na początku lat 60. XIX wieku wymurowano wokół cmentarza kościelnego ogrodzenie z kapliczkami i bramką. W 1883 r. proboszcz – ks. kan. Seweryn Trembiński zainicjował budowę nowej świątyni. Kamień węgielny pod jej budowę został wmurowany i poświęcony w październiku 1884 r., a budowę zakończono dwa lata później. Przez cały okres międzywojenny proboszczem był ks. Seweryn Grątkowski, a jego następcą został w 1943 r. ks. Michał Całka, który przez lata okupacji ratował życie i dawał schronienie wielu mieszkańcom na plebanii. W 1951 r. do parafii przybył pasterz diecezji bp Piotr Kałwa, który w czasie pobytu dokonał konsekracji kościoła parafialnego, a w ołtarzu wmurowano kamienną płytę z relikwiami św. Andrzeja Boboli. W 1987 r. bp lubelski Bolesław Pylak powołał nowy dekanat Józefów, a dziekanem został ks. kan. Stanisław Gliniak – przybliżyła wydarzenia z historii.
Papież Leon XIV w opublikowanym w piątek orędziu na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy zaapelował o pełną i natychmiastową ochronę godności i praw najmłodszych opuszczających swoje kraje. Zdaniem papieża gościnność musi być nie abstrakcyjnym pojęciem, lecz trwałą praktyką duszpasterską.
Nie możemy pozostawać obojętni ani przyzwyczajać się do tak wielkiego cierpienia – napisał Leon XIV w orędziu na 112. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy (27 września). Dokument, którego hasło brzmi „Nawet jedno z tych dzieci”, Papież poświęca małoletnim doświadczającym migracji i ucieczki. Przypomina o ich nieskończonej godności oraz apeluje o ochronę ich praw, łączenie rodzin i integrację.
Kadr z filmu Odzyskany – Janek z ojcem, Filip Gurłacz i Andrzej Mastalerz
„Po wyjściu z kina ciężko było dojść do siebie”, „film, który na długo zostaje w głowie”, „prawdziwe kino, prawdziwe życie” – takie opinie pojawiają się po przedpremierowych pokazach „Odzyskanego”. Pełnometrażowy debiut reżyserski Marcina Kwaśnego od dziś, 14 sierpnia, można oglądać w kinach w całej Polsce. Film o uzależnieniu, rodzinnych ranach i przebaczeniu szczególnie mocno porusza widzów tym, że mimo trudnej historii pozostawia miejsce na nadzieję.
„Niesamowity film, po wyjściu z kina ciężko było dojść do siebie, brakowało słów, a łzy leciały ciurkiem... Prawdziwe kino, prawdziwe życie” – napisał jeden z widzów po seansie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
