W sobotę 27 maja święcenia prezbiteratu przyjęło sześciu alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu: Są to: Maciej, Karol, Sebastian, Michał, Wojciech i Łukasz, którzy przez ostatnie sześć lat przygotowywali się właśnie do dnia, którego tak bardzo wyczekiwali. – Umacnia mnie myśl, że to Jezus będzie mi towarzyszył i dodawał sił. Na obrazek prymicyjny wybrałem wizerunek Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Wierzę, że Ta, która zmiażdżyła głowę węża, pomoże mi również pokonać wszelkie przeciwności – mówił ks. Karol. Z kolei ks. Maciej mówił tak: – Realizując powołanie, które Bóg wlał mi w serce czuję, że spełniam Jego wolę.
Radość z uroczystości towarzyszyła także kapłanom, siostrom zakonnym, rodzinie, przyjaciołom i wszystkim, którzy są bliscy neoprezbiterom. Diecezja toruńska bowiem zyskała nowych kapłanów, którzy będą służyć wiernym, aby znaleźli drogę do Ojca.
W obecnych czasach potrzebujemy dobrych i świętych kapłanów, którzy kochają Jezusa i chcą dla Niego pozyskiwać ludzkie serca. Mszy św. przewodniczył bp Wiesław Śmigiel, który w homilii mówił do kapłanów: – Wiemy, że święcenia przyjmujemy we wspólnocie i dla wspólnoty. Waszym zadaniem będzie stać się częścią tej wspólnoty, do której zostaniecie posłani. Wiara nie jest naszą prywatną sprawą i nic z tego, co dostajemy od Boga nie jest dane dla nas samych.
Reklama
Moment konsekracji nowych kapłanów był niezwykle uroczysty, co widać było w ich oczach i oczach bliskich, które zaszły łzami dumy i wzruszenia. Na nowych kapłanów nałożono piękne białe ornaty. Od tej chwili pójdą w świat, by łowić serca ludzkie i służyć innym, niosąc Chrystusa wszędzie tam, gdzie się znajdą. Spoczywa na nich bardzo ważna misja bycia świadkiem Chrystusa. Nie jest ona łatwa, ale mimo wszystko napawa radością, nadzieją i miłością.
Po Mszy św. nastał czas składania życzeń, uścisków i błogosławieństw. Łzy wzruszenia towarzyszyły wielu uczestnikom uroczystości, gdy wyświęconym kapłanom składali życzenia, wręczając białe róże, czyli znak czystości i pobożności.
Neoprezbiterzy posłani zostają do następujących wspólnot:
g Ks. Maciej Kozłowski – do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Działdowie
g Ks. Karol Brzozowski – do parafii św. Mikołaja Biskupa w Grudziądzu
g Ks. Michał Kłosowski – do parafii św. Maksymiliana Kolbe w Grudziądzu
g Ks. Sebastian Żyła – do parafii Miłosierdzia Bożego w Toruniu
g Ks. Wojciech Fałkowski – do parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Toruniu
g Ks. Łukasz Nehring – do parafii św. Józefa Oblubieńca w Grudziądzu
Wigilia Zesłania Ducha Świętego to szczególny dzień nie tylko w życiu naszej archidiecezji, ale również w życiu Wyższego Seminarium Duchownego, nazywanego przez wielu „sercem diecezji”.
Tego dnia, Święta Matka Kościół przez posługę abp. Adama Szala, wydała na świat sześciu nowych kapłanów: ks. Mariusza Fala z parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Ustrzykach Dolnych, ks. Adama Jakielaszka z parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Nozdrzcu, ks. Krzysztofa Kawulkę z parafii Chrystusa Króla w Jarosławiu, ks. Sebastiana Pilszaka z parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Jabłonce, ks. Dominika Świetlaka z parafii św. Onufrego w Wisłoku Wielkim oraz ks. Sebastiana Turka z parafii św. Mikołaja w Równem.
Obszerne fragmenty dziennika jednej z największych mistyczek i stygmatyczek Kościoła, tym razem dotyczące jej relacji z Maryją. Książka „Święta Weronika Giuliani. Pisma Maryja” to owoc pracy s. Judyty Katarzyny Woźniak OSCCap oraz s. Zuzanny Rejmak OSCCap. Książka ukazała się właśnie nakładem wydawnictwa Serafin pod patronatem "Niedzieli".
Życie Weroniki Giuliani to czas wzrastania na drodze miłości pod kierunkiem Matki Bożej. Święta Weronika Giuliani często zwracała się do Maryi w sposób świadczący o bliskości i czułości łączących obie kobiety. Najświętsza Maryja Panna była dla mniszki „drogą Mamą”, „moją podporą”, „Matką miłości”. To tylko przykłady bardzo licznych „imion”, jakimi święta zwracała się do Matki Bożej. Ta ostatnia zresztą również obdarzała Weronikę czułością.
Siewcą jest przede wszystkim Bóg. On rozsiewa hojnie dobro. Udziela obficie swoich łask. Nikomu niczego nie szczędzi. Każdy człowiek jest obdarowany Jego darami. Nikt nie może więc powiedzieć, że ominęła go Boża łaska. Każdy ma jej tyle, ile potrzebuje.
Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: «Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedne ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na grunt skalisty, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!» Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?» On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: „Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”. Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
