1983 – we wprowadzonym przez Jana Pawła II nowym Kodeksie prawa kanonicznego jednoznacznie zobligowano przełożonych kościelnych do karania sprawiedliwą karą członków kleru, którzy są sprawcami wykorzystania seksualnego małoletnich, nie wyłączając wydalenia ich ze stanu duchownego.

1992 – Jan Paweł II ogłosił Katechizm Kościoła Katolickiego, który w art. 2389 stwierdza, że „nadużycia seksualne popełniane przez dorosłych na dzieciach lub młodzieży powierzonych ich opiece” są grzechem, będącym „jednocześnie gorszącym zamachem na integralność fizyczną i moralną młodych, którzy będą nosić jego piętno przez całe życie, oraz pogwałceniem odpowiedzialności wychowawczej”.

1993 – podczas wizyty ad limina episkopatu USA w Watykanie Jan Paweł II zauważył, że biskupi nie byli jednomyślni w stosowaniu prawa karnego w odniesieniu do przestępstw seksualnych popełnianych przez duchownych.

1994 – Jan Paweł II wydał indult, czyli zezwolenie na odstąpienie od przepisu kościelnego, dla Kościoła w USA, którego celem było zapewnienie większej ochrony dzieci i młodzieży przez uzgodnienie przepisów kościelnych z amerykańskim prawem.

1996 – papież wydał indult dla Kościoła w Irlandii dotyczący kwestii większej ochrony dzieci i młodzieży przez uzgodnienie przepisów kościelnych z prawem miejscowym.

2001 – Jan Paweł II wydał dokument Sacramentorum sanctitatis tutela dla całego Kościoła. Krzywda wyrządzona dziecku w sferze seksualnej została uznana za jedno z najcięższych przestępstw kościelnych i zrównana z profanacją Najświętszego Sakramentu czy złamaniem tajemnicy spowiedzi. Od tej pory wszystkie sprawy dotyczące wykorzystywania seksualnego przeszły pod jurysdykcję Stolicy Apostolskiej.

2001 – papież podjął decydujący krok i zmienił prawo, które stało się narzędziem dla całego Kościoła. Tą zmianą uruchomił proces oczyszczania Kościoła, kontynuowany przez jego następców: Benedykta XVI i Franciszka.