Bigos z białej kapusty

J.M.

Adobe Stock

Bądź na bieżąco!

SKŁADNIKI:
główka białej kapusty (ok. 1,5 kg)
400 g mięsa z łopatki
2-3 marchewki (ok. 350 g)
2 szklanki wody
1 cebula
150 g lekko podwędzanej kiełbasy
3 liście laurowe
kilka ziaren pieprzu i ziela angielskiego
1 łyżeczki majeranku
1 łyżeczki kminku
1 łyżeczka cukru
sól do smaku
1 łyżka koncentratu pomidorowego

WYKONANIE:
Mięso umyj i pokrój w grubszą kostkę (3 x 3 cm). Przełóż do garnka i zalej 2 szklankami wody. Dodaj ziele angielskie i pieprz oraz liście laurowe. Doprowadź do wrzenia i gotuj ok. 20 min. W tym czasie obierz marchewki, pokrój je na grube kawałki (ok. 5 cm) i poszatkuj kapustę. Marchewki i kapustę dodaj do gotującego się mięsa. Duś na wolnym ogniu przynajmniej godzinę. Kiełbasę pokrój w kostkę i przesmaż na patelni na odrobinie tłuszczu. Dodaj pokrojoną w kostkę cebulę i również przesmaż. Kiełbasę z cebulą dodaj do bigosu. Wymieszaj i dopraw do smaku solą i cukrem, kminkiem i majerankiem oraz koncentratem pomidorowym. Duś jeszcze 15 min. Pamiętaj, że bigos, podobnie jak tradycyjny, im dłużej gotowany, tym jest lepszy.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2022-08-09 12:38

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Buraki na zimę

Niedziela Ogólnopolska 41/2013, str. 54

Jolanta Marszałek

Graziako

Chociaż na półkach w sklepach piętrzą się słoiki warzywnych sałatek i marynat, to domowego smaku przetworów nic nie zastąpi. Jest jeszcze pora, aby samemu zawekować przetwory na zbliżającą się zimę. Jak przygotować do słoików buraczki – podpowiadają Siostry Zmartwychwstanki z Częstochowy.

SKŁADNIKI: • 3 kg buraków • 3 cebule • 3 ząbki czosnku

CZYTAJ DALEJ

Niesienie krzyża wiąże z gotowością nawet na śmierć dla Chrystusa

2026-01-22 10:39

Ks. Krzysztof Młotek

Karol Porwich/Niedziela

Pwt 30 należy do finału mów Mojżesza na stepach Moabu, tuż przed wejściem Izraela do ziemi danej ojcom. Księga ma kształt testamentu i zarazem publicznej umowy ludu z Bogiem, sformułowanej w języku przepisów, błogosławieństw i przekleństw. Powtarza się słowo „dziś” (hajjôm). Ono stawia słuchacza w chwili decyzji, bez odsuwania jej na później. Po ostrych przestrogach o odejściu od Pana pada kolejne zdanie niezwykle mocne. „Kładę dziś przed tobą” dwie drogi. Słownictwo jest parzyste: życie i dobro (hebr. ḥajjîm / ṭôb), śmierć i zło (māwet / rā‘), błogosławieństwo i przekleństwo (bĕrākāh / qĕlālāh). Mojżesz mówi jak świadek w traktacie. Wzywa niebo i ziemię jako świadków. Tak brzmiały formuły dawnych układów, w których kosmos „słyszał” zobowiązania. Wybór życia otrzymuje treść bardzo trzeźwą. Oznacza miłość do Pana rozumianą jako wierność, chodzenie Jego drogami, słuchanie Jego głosu i przylgnięcie do Niego (dābaq). Odwrócenie się rodzi kult obcych bogów i kończy się utratą ziemi oraz rozpadem wspólnoty. Brzmi też zdanie, które streszcza całą duchowość Deuteronomium: „On jest twoim życiem i długim trwaniem”. Wersety łączą moralność z historią rodu. Wierność nie zostaje zamknięta w prywatnym świecie. Ona niesie skutki dla potomstwa i dla przyszłości kraju. Ireneusz z Lyonu, broniąc trwałości Dekalogu, przywołuje te słowa Mojżesza i podkreśla, że przyjście Chrystusa daje „rozszerzenie i wzrost”, bez unieważnienia przykazań (AH IV,16).

CZYTAJ DALEJ

Wierzący ma czuwać, bo i zło nie śpi

2026-02-19 08:01

O. prof. Zdzisław Kijas

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

Vatican Media

W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu zawsze jest czytana Ewangelia, która mówi o czterdziestu dniach przebywania Chrystusa na pustyni i o kuszeniu, które nastąpiło zaraz potem. Pytamy więc, dlaczego słyszymy o tym od razu na początku?

Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy pościł już czterdzieści dni i czterdzieści nocy, poczuł w końcu głód. Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem». Lecz On mu odparł: «Napisane jest: „Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych”». Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na szczycie narożnika świątyni i rzekł Mu: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, napisane jest bowiem: „Aniołom swoim da rozkaz co do ciebie, a na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień”». Odrzekł mu Jezus: «Ale napisane jest także: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego”». Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: «Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon». Na to odrzekł mu Jezus: «Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz”». Wtedy opuścił Go diabeł, a oto przystąpili aniołowie i usługiwali Mu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama