Rozważane słowa stanowią fragment hymnu umieszczonego na początku Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian. Choć w tytule mówimy o św. Pawle, to trzeba zaznaczyć, że sprawa autorstwa tego listu jest kwestią otwartą, stanowiącą przedmiot badań. Większość z nich sugeruje, że autorem tekstu jest osoba, która towarzyszyła św. Pawłowi w Rzymie. Treść listu wskazuje, że został on napisany pod koniec życia Apostoła, lecz jeszcze przed jego męczeńską śmiercią. Słowa są skierowane do mieszkańców małej miejscowości. Niezwykłe bogactwo miasta było teraz jedynie dalekim wspomnieniem. Teraz Kolosanie prowadzili spory o prymat wyznawanych przez nich religii. Obecni pośród nich chrześcijanie zadawali sobie pytanie o wartość Ewangelii przekazanej im przez św. Pawła. Docierały też do nich wiadomości o prześladowaniu Apostoła, jego uwięzieniu, a może i nawet zagrożeniu życia. Czy w tej sytuacji wiara w Chrystusa ma sens? Czy chrześcijaństwo jest lepsze niż inne religie? List, który zawiera odpowiedzi na te i inne pytania, miał umocnić ich wiarę. Jednocześnie wszystkie wspomniane okoliczności przyczyniły się do podania ugruntowanego, przemyślanego i uporządkowanego nauczania Apostoła.

Autor tekstu zaczyna od sprawy fundamentalnej. Ukazuje znaczenie Chrystusa w dziejach świata i w ludzkim życiu; w przestrzeni zarówno ziemskiej, jak i nadprzyrodzonej. Służy temu hymn opiewający niezwykłą godność Chrystusa. Określa on Jezusa jako źródło wszelkiego stworzenia. W Nim mają początek życie oraz wszelkie moce duchowe. Czy zatem to nowy Bóg, zastępujący innych? Nie. Jest On doskonałym obrazem Niewidzialnego Boga. Jest jednocześnie Tym, od którego zaczyna się całe stworzenie. Jak pierworodny stanowi początek Bożego dzieła, ale też ma nad nim pełną władzę. Jest jednocześnie celem tego dzieła. Jest przed wszystkim. Dlatego nie można sprowadzić Go do żadnej ze stworzonych rzeczy czy istot. To wskazuje na boskość Chrystusa. W konsekwencji to On nadaje ład całemu światu, przewodzi mu. Stąd Jego szczególna pozycja w Kościele. Jest ona porównana do funkcji głowy w ludzkim ciele. On też jest przed wszystkimi ludźmi, gdyż jako pierwszy zmartwychwstał.

To podkreślenie szczególnego miejsca Chrystusa przypomina, że skoro jest On przed wszelkim stworzeniem, to w Nim znajduje się pełnia życia, którego pragnie człowiek. Błędem zatem byłoby odrzucenie Jezusa lub Jego nauki, odejście od stylu życia, jaki On nakreślił lub szukanie ocalenia poza Nim. Jednocześnie tekst wskazuje, że Ten, który poprzedza wszystko i wszystkich, przelał swą krew na krzyżu. Owocem tej ofiary jest pojednanie ludzi z Bogiem i między sobą. Krzyż i cierpienie w niczym nie umniejszyły godności Jezusa. Wpisują się bowiem w Boży zamiar odkupienia świata. Prowadzą do osiągnięcia jego pełni. Taka też jest droga Jego uczniów, którzy mają stanowić pierwociny zbawienia.